Erasmus ένα πρόγραμμα μέσω του οποίου γνώρισα την Ευρώπη

Καιρό έχουμε να τα πούμε. Σας πεθύμησα. Είχα κάτι υποχρεώσεις που με κράτησαν μακριά.

Μία εμπειρία που κατά την γνώμη μου είναι από τις σημαντικότερες που έχω βιώσει στη σχολική μου ζωή είναι η συμμετοχή μου σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα το λεγόμενο Erasmus. Πολλοί από εσάς ίσως να έχετε ακουστά το Comenius. Μην μπερδεύεστε. Μπορεί η φιλοσοφία να είναι και στα δυο η ίδια, δηλαδή η ανταλλαγή μαθητών, η διαμονή τους και η ξενάγησή τους σε μία ξένη χώρα, αλλά το Erasmus έχει κύριο στόχο την ανακύκλωση, τη χρησιμότητά της και την τέχνη που γεννιέται μέσα από αυτήν.

Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα έλαβα φυσικά μέρος όταν ζούσα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα υποδοχής των ξένων μαθητών, οι οποίοι προέρχονταν από την Ιταλία, την Σλοβακία, την Ουγγαρία και την Ισπανία και μετά ακολούθησε η Ιταλία στην οποία και είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω. Για να γίνω πιο σαφής, με την άφιξη των παιδιών στην Θεσσαλονίκη ξεκίνησε η γνωριμία μεταξύ των λαών. Αφού όλοι εξοικειώθηκαν μεταξύ τους μέσω παιχνιδιών γνωριμίας και συζητήσεων, ξεκίνησε η ξενάγηση τους στην πόλη και οι εξωτερικές δραστηριότητες, μέσω των οποίων υπήρξε και η γνωριμία με τους τρόπους αξιοποίησης ανακυκλώσιμων υλικών.

Για άλλη μια φορά οι Έλληνες απέδειξαν ότι είναι φιλόξενοι, καθώς οι οικογένειες έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους ώστε τα παιδιά να νιώθουν άνετα και να συλλέξουν όσο το δυνατόν περισσότερες εικόνες από αυτό το ταξίδι.

Από την άλλη πλευρά, για να είμαι ειλικρινής, στην Ιταλία δεν είχα ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Το μέρος που επισκέφτηκα ήταν η Σικελία και πιο συγκεκριμένα μία γραφική πόλη, το Palazzolo Acreide. Οι οικοδεσπότες μου έμεναν σε ένα μικρό χωριό περίπου 15 λεπτά από κει. Περιττό να σας πω ότι ζωή μετά τις 8 το απόγευμα δεν υπήρχε.

Παραθέτω τα θετικά της όλης υπόθεσης. Καταρχάς πέρασα μοναδικές στιγμές με τους φίλους μου. Γνώρισα την Σικελία την λεγόμενη Κάτω Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα επισκέφτηκα τις Συρακούσες, μία αρχαία ελληνική πόλη. Εκεί υπήρχε βέβαια ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο φτιαγμένο από τους Έλληνες που είχαν αποικίσει τότε εκεί. Επιπρόσθετα, είχα την τύχη να δοκιμάσω ζυμαρικά και πίτσα που δεν έχω φάει πουθενά αλλού με αυτόν τον τρόπο μαγειρεμένα. Ένα θα σας πω. Η κουζίνα που μας παρουσιάζεται σε άλλες χώρες για ιταλική έχει αρκετές διαφορές με αυτά που γεύτηκα εγώ.

Τα αρνητικά φυσικά και δεν έλειπαν. Πρέπει να παραδεχτώ ότι μολονότι τα μακαρόνια και η πίτσα είναι πεντανόστιμα, δεν τρώγονται κάθε μέρα για μία ολόκληρη εβδομάδα. Επιπλέον επειδή ένας φίλος μου διανυκτέρευε σε άλλο χωριό, φυσικό ήταν να θέλουμε να βρισκόμαστε όλοι μαζί τα απογεύματα που είχαμε ελεύθερο χρόνο σε καθημερινή βάση. Οι Ιταλοί γονείς βέβαια δεν έδειχναν μεγάλη προθυμία για να μας κυκλοφορήσουν και αναγκαστικά κάποια απογεύματα τα πέρασε μόνος του με το παιδί που τον φιλοξενούσε, το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικό. Τέλος οι κατασκευές που είχαν να δείξουν οι μαθητές και η έκθεση με τα ανακυκλώσιμα υλικά δεν συγκρινόταν ούτε σε ποσότητα ούτε σε ποιότητα με αυτά που δείξαμε εμείς στην Ελλάδα κι ας ακούγεται εγωιστικό, δεν είναι.

Συνοψίζοντας, έχει μεγάλη σημασία να αναφέρουμε ότι τα θετικά αυτής της εμπειρίας υπερισχύουν από τα αρνητικά. Συνεπώς, θα σας παρότρυνα να επιτρέψετε στα παιδιά σας να κάνουν κάτι παρόμοιο, αν ποτέ τους δοθεί αυτή η ευκαιρία μέσω του σχολείου. Συνδυάζεται μάθηση με διακοπές.

Σας χαιρετώ.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!