Διαβάζοντας τις δηλώσεις των ανδρείκελων για το μεγαλείο του ΟΧΙ του ’40 αναρωτιέμαι τι θα έλεγαν οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους για την Ελευθερία για τους τσαρλατάνους που βρίσκονται στην πολιτική ηγεσία σήμερα.

Αναρωτιέμαι αν έχουν το δικαίωμα να αναφέρονται σε νεκρούς που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία της χώρας άνθρωποι που την παρέδωσαν σε ξένες δυνάμεις χωρίς να πέσει σφαίρα. Καρκινώματα τα οποία ζουν σε πολυτελή σπίτια, απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς και δωράκια αναφέρονται σε ηρωικές πράξεις στο πεδίο της μάχης. Τύποι οι οποίοι σε οποιοδήποτε στρατό της προκοπής θα έβγαιναν Ι5.

Πόσο ειρωνικό να μιλούν για το μεγαλείο και τον ηρωισμό της Ελλάδας τη στιγμή που η χώρα είναι πρακτικά υπόδουλη και απειλείται η ίδια της η ύπαρξη. Το καλύτερο θα ήταν να περνούν την ημέρα αυτή σιωπηλοί σε κάποιο υπόγειο. Μπας και αντιληφθούν το μέγεθος της καταστροφής που έχουν προκαλέσει.

Αντί αυτού δεν αφήνουν ματσούκι για ματσούκι για να κάνουν δηλώσεις με στόμφο και κομπασμό.

Πόσο εμετική εικόνα.