15 Ιουλίου 2016. Ημερομηνία σταθμός για μένα

Μια νέα ζωή ξεκινά!

10:00 π.μ. ώρα Ελλάδος απογειώνεται το αεροπλάνο από το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης με προορισμό το Ντίσελντορφ, την πρωτεύουσα της Ρηνανίας Βεστφαλίας. Δυόμισι ώρες πτήσης και  τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Από την μία ένιωθα λύπη για αυτούς και αυτά που άφησα πίσω (συγγενείς, φίλους, το σπίτι μου, το δωμάτιό μου…), αλλά από την άλλη ένιωθα χαρά, γιατί πάντα το όνειρό μου ήταν να μείνω στο εξωτερικό και δεν ξέρω να σας πω το γιατί. Οι εντυπώσεις μου εδώ και συγκεκριμένα σε αυτήν την πόλη, γιατί στην Γερμανία είχα ξανάρθει παλιότερα, ήταν πολύ θετικές από την πρώτη κιόλας στιγμή στο αεροδρόμιο που έχει σχήμα μισοφέγγαρου.

Η μαμά μας περίμενε εκεί με τέτοια αγωνία και άγχος, γιατί πίστευε ότι υπήρχε πιθανότητα να μην μας αρέσει εδώ. Εκείνη την ημέρα προσπάθησε να κάνει οτιδήποτε για να μας κάνει να αγαπήσουμε αυτή την πόλη όπως την αγάπησε και αυτή. Ήθελε να μας τα δείξει όλα. Και αυτό έκανε. Είχε μάλιστα και Κίρμες, Λούνα Παρκ όπως το ξέρουμε εμείς. Πολύ φαντασμαγορικό! Μας ξενάγησε σε όλη την πόλη, δεν αφήσαμε μέρος για μέρος. Ήταν όλα καταπληκτικά και τελείως διαφορετικά από την πόλη στην οποία μέναμε στην Ελλάδα. Πολύ πιο όμορφη και μεγάλη. Έκανα άπειρες βόλτες και στην πρώτη κιόλας βδομάδα είχα μάθει πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Κι απίστευτο, παρόλα όσα είχα ακούσει για τον καιρό της Γερμανίας έκανε ένα υπέροχο καλοκαίρι.

Είχαμε 40 μέρες περίπου για να ξεκινήσει η νέα σχολική χρονιά και μάλιστα σε γερμανικό σχολείο. Ενώ υπάρχει στην πόλη ελληνικό σχολείο οι φήμες πως δεν μπορούμε να ξέρουμε τη βιωσιμότητά του λόγω της οικονομικής  κατάστασης της πατρίδας μας, μας οδήγησε στην επιλογή του γερμανικού. Εξάλλου αποφασίσαμε να ζήσουμε εδώ οπότε καλό θα ήταν να ενσωματωθούμε στη χώρα και στο εκπαιδευτικό της σύστημα. Κάναμε τις απαραίτητες επισκέψεις στις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου και περιμέναμε να μας ειδοποιήσουν σε ποιο σχολείο θα εγγραφούμε (μιλώ στον πληθυντικό γιατί έχω και δίδυμο αδερφό).

Οι μέρες κυλούσαν όμορφα και με επισκέψεις σε άλλες πόλεις, με βόλτες, ανακαλύψαμε τις ομορφιές της πόλης περπατώντας καθημερινά χιλιόμετρα έτσι για να νιώσουμε πως ανήκουμε εδώ. Να μας φαίνεται οικείο το περιβάλλον αφού θα το έχουμε ξεψαχνίσει σχεδόν όλο. Μας περίμενε δύσκολος χειμώνας. Ήταν το μόνο σίγουρο.

Αν και μου άρεσε εδώ από την αρχή, τα συναισθήματα εξακολουθούσαν να είναι ανάμεικτα. Ήμασταν πάλι όλοι μαζί μετά από έναν ολόκληρο χρόνο από τη μια, άγχος όμως για όσα θα ξεκινούσαν από την άλλη. Καλό κάνουν οι αναδρομές τελικά. Βοηθούν να εκτιμάς αυτά που θεωρείς δεδομένα ενώ στην ουσία δεν είναι.

Μου αρέσει που είμαι εδώ και θα σας πω σε συνέχειες αυτά που ζήσαμε και ζούμε. Για να θυμάμαι.

Σας φιλώ,

Μέριλιν

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!