Συχνά-πυκνά επικοινωνούν διάφοροι φίλοι του blog μαζί μου για τη δημιουργία ενός νέου κινήματος.

Ίσως το ανισόρροπο του χαρακτήρα μου και το παρελθόν μου οδηγούν σε αυτή την επιλογή. Ίσως να ευθύνεται και η παλιά μου εκπομπή που είχε τον τίτλο «Επανάσταση». Ίσως φταίει ότι παραέφαγα χημικά και ξύλο στο Σύνταγμα. Ίσως το πρώτο κίνημα που δημιούργησα (GetGreeceBack) πολύ πριν τους «αγανακτισμένους» και οποιοδήποτε άλλο κίνημα στη χώρα.

Μπορεί ακόμα και να ευθύνεται ότι είχα φτιάξει τις μεγαλύτερες σελίδες και κοινωνικά δίκτυα για κινήματα όπως η «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη. Όσο να ‘ναι πάντα το παρελθόν σε ακολουθεί.

Γράφω το άρθρο για να απαντήσω συνολικά στους φίλους που επικοινωνούν μαζί μου με διάφορους τρόπους.

Η θέση μου

Θεωρώ ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να δημιουργήσεις οποιοδήποτε κίνημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Θα εξηγήσω  επιγραμματικά τους λόγους.

Κινήματα υπήρξαν πολλά και διάφορα. Κινήματα που κάλυψαν ευρύ φάσμα απόψεων της Ελληνικής κοινωνίας.

Συμμετοχή

Όλα τα κινήματα είχαν στο τέλος ένα κοινό πρόβλημα: τη συμμετοχή. Ελάχιστοι άνθρωποι συμμετείχαν ουσιαστικά σε οποιοδήποτε κίνημα. Ακόμα και οι «αγανακτισμένοι» ήταν ελάχιστοι. Αν θεωρήσουμε ότι οι περίπου 100.000 που συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα στις καλύτερες εποχές ήταν όλοι «μέλη» των αγανακτισμένων πάλι το ποσοστό είναι ελάχιστο. Η Ελλάδα έχει 11.000.000 κατοίκους. Οι 100.000 αποτελούν το 0,9% του πληθυσμού. Σε εποχές που απειλείται μια χώρα το ποσοστό αυτό είναι ίσο του μηδενός. Δεν ήταν όμως όλοι «μέλη». Οι μισοί τουλάχιστον είχαν κατέβει για χαβαλέ ή για να βγάλουν γκόμενα.

Αδυναμία αυτο-οργάνωσης

Οι συνελεύσεις των κινημάτων (πήγα σε πολλές και διάφορες) θύμιζαν συνελεύσεις πολυκατοικιών. Της Παρασκευής το γάλα. Λόγια του αέρα, φαγωμάρα, ερωτική σχέση με πόντιουμ και στα βάθος κήπος. Το τι μαλακία έχω ακούσει σε αυτές τις συνελεύσεις δεν λέγεται (ούτε γράφεται). Αποτέλεσμα οι «καλύτεροι» να αποχωρούν πρώτοι και να επικρατούν οι καθυστερημένοι. Θα πρέπει πιθανώς να περιμένουμε 2-3 γενιές για να μπορεί ο μέσος Έλληνας να αποδεχθεί ότι κάποιος άλλος είναι πιθανώς ικανότερος και θα πρέπει να αναλάβει κάποια ηγετική θέση. Ίσως χρειαστούμε 7-8 γενιές για να σταματήσει ο Έλληνας να είναι ξερόλας ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορεί ούτε να συντάξει ένα απλό κείμενο.

Timing

Ό,τι μπορούσε να γίνει έπρεπε να έχει ήδη γίνει. Αυτή τη στιγμή δεν έχει πια καμία σημασία αν θα ανατραπεί η κυβέρνηση, αν θα βγει ο Κούλης ή οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα. Είμαστε τόσο βαθιά στα σκατά που ούτε εκσκαφέας Caterpillar δεν μας βγάζει.

Νεκρά κοινωνικά δίκτυα και πολίτες σε απάθεια

Το κύριο μέσο που χρησιμοποιούσαμε τότε ήταν τα κοινωνικά δίκτυα. Συνήθως τα κινήματα δεν έχουν παχυλούς προϋπολογισμούς οπότε κάθε άλλο μέσο προβολής αποκλείεται.

Έχουν όμως αλλάξει τα κοινωνικά δίκτυα και οι πολίτες. Παλαιότερα οι σελίδες στο Facebook λειτουργούσαν διαφορετικά. Υπήρχε η λειτουργία να καλέσεις όλους τους φίλους σου. Μια ανακοίνωση στη σελίδα την έβλεπαν όλοι. Μπορούσες δηλαδή σε ελάχιστο χρόνο να δημιουργήσεις μια σελίδα με πολύ κόσμο και να τους ενημερώσεις στη στιγμή. Πλέον αυτό δεν υπάρχει. Περίπου το 5% των ανθρώπων που πάτησαν Like σε μια σελίδα βλέπει τις δημοσιεύσεις.

Οι πολίτες επίσης άλλαξαν. Το Share, Retweet, Like τους φαίνεται αγγαρεία. Κουράστηκαν. Σήμερα το διαδίκτυο θυμίζει τις εφημερίδες που κρέμονται στο περίπτερο. Χιλιάδες άνθρωποι περνούν, διαβάζουν τους τίτλους και ελάχιστοι αγοράζουν τις εφημερίδες. Είναι αδύνατο να εξαπλώσεις μια ιδέα σε τέτοιο κοινό. Ξεχάστε το.

Χρόνος

Δεν έχω άλλο χρόνο για χάσιμο. Λόγω των παραπάνω θεωρώ ότι η δημιουργία οποιουδήποτε νέου κινήματος αποτελεί χάσιμο χρόνου. Ο χρόνος είναι κάτι το οποίο δεν μου περισσεύει πια. Έχω οικογένεια και ένα γλυκύτατο παιδί που οφείλω να μεγαλώσω.

Ο μόνος τρόπος να με πείσει κάποιος να κάνω ένα κίνημα και να μην το θεωρήσω χαμένο χρόνο είναι να μου καταθέσει αύριο το πρωί 500.000€. Με τη σειρά μου μπορώ να υποσχεθώ ότι θα κάνω το διαδίκτυο μπάχαλο.

Στην περίπτωση αυτή θα πεισθώ ότι δεν χάνω το χρόνο μου.