Χρόνια πολλά κορούλα μου. Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα.

Σήμερα λογικά γιορτάζει η μισή Ελλάδα. Πότε πήγε δεκαπενταύγουστος. Ο δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα συμβόλιζε τεχνικά το τέλος του καλοκαιριού.

Στην Γερμανία δεν στεναχωριέμαι ιδιαίτερα για το τέλος του καλοκαιριού διότι απλά το καλοκαίρι δεν ήρθε ποτέ. Πως να στεναχωρηθώ για κάτι που δεν τελείωσε γιατί απλά δεν ξεκίνησε;

Η σημερινή μέρα λόγω της γιορτής της μικρής μου κόρης με έβαλε σε σκέψεις. Ίσως με επηρέασε και η ταινία που είδα χθες το βράδυ όπου το κίνητρο για να συνεχίσει ένα εξωγήινο είδος (!) ήταν το μικρό του.

Όπως όλοι είμαι άνθρωπος και εγώ. Ενθουσιάζομαι, χαίρομαι, λυπάμαι, οργίζομαι. Έχω μέρες στις οποίες κάνω δεκάδες πράγματα, υπάρχουν μέρες που θέλω να σκάψω ένα λάκκο και να χωθώ εκεί.

Εδώ και 7+ χρόνια πια έχω ένα κίνητρο με το οποίο δεν συγκρίνεται τίποτα το οποίο είχα πριν από την γέννησή του. Είναι καταπληκτικό πως λειτουργεί ο μηχανισμός της πατρότητας.

Όσο χαμηλά και αν πέσεις. Όσο και αν χτυπηθείς στο τέλος βλέπεις την εικόνα με το μουτράκι της κόρης σου (ακόμα και αν είναι μακριά) και σηκώνεσαι στα πόδια σου. Ένα είδος πυρηνικής δύναμης κάθε φορά που ο σκατόκοσμος γύρω σου σε απελπίζει και σε ισοπεδώνει.

Έχω τολμήσει πράγματα που δεν θα τολμούσα ποτέ. Έχω πάρει αποφάσεις που δεν θα έπαιρνα ποτέ. Όλα αυτά για ένα παιδί που τη στιγμή που τα έκανα όλα αυτά δεν ήταν καν σε θέση ουσιαστικά να μιλήσει.

Χρόνια πολλά λοιπόν κοράκλα μου.

Χρόνια πολλά και σε όλους όσους γιορτάζουν σήμερα.

Όσο για το «καλό χειμώνα» απλά αγνοήστε το. Αν είστε στην Ελλάδα είναι πάντα καλοκαίρι.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!