Τρίτη 11 Σεπτέμβρη 2001 για μένα

4 μέρες ήδη στην κλινική κι οι γιατροί πηγαινοέρχονται να δουν τι συμβαίνει με την πάρτη μου και τι θα κάνουν τελικά.

Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Στα μισά του 8ου μήνα της κύησης και αφού είχα περάσει όλα όσα μπορεί να φανταστεί άνθρωπος (όλες οι παρενέργειες μιας τεχνητής γονιμοποίησης με βρήκαν) ένα πρωί του Σεπτέμβρη του 2001 λόγω αφόρητων πόνων και κνησμού ακατάπαυστου ο γιατρός μου, μου έκανε εισαγωγή στην κλινική. Η όψη μου σαν ελέφαντας, χωρίς υπερβολή, το λεπτεπίλεπτο ποδαράκι μου με το 37 νούμερο χωρούσε μόνο σε 42 νούμερο ανδρική σαγιονάρα. Δεν με αναγνώριζα ούτε εγώ η ίδια, λες και ήμουν τρανσφόρμερ ένα πράγμα.

Τέλος πάντων, γίνανε εξετάσεις που τα αποτελέσματα ήταν ό,τι να’ναι (συμβαίνει αυτό στις πολύδημες κυήσεις συχνά), μου κάνανε κάποιες ενέσεις κορτιζόνης να περάσει ο κνησμός και μου είπαν περιμένουμε. Τι να περιμένουμε παιδιά; Με ρωτήσατε αν αντέχω;; Οι πόνοι αβάσταχτοι οπότε λέω στο γιατρό μου ή με χειρουργείς ή πηδάω από τον έκτο που ήταν το δωμάτιό μου όσο ακατόρθωτο κι αν ήταν να ανέβω στο περβάζι έτσι όπως είχα γίνει.

Μετά από δική μου υπογραφή, γιατί δεν είχα μπει στον 9ο μήνα κι η κλινική δεν αναλάμβανε την ευθύνη ήρθε η πολυπόθητη ώρα κι ας χρειαζόταν 10 μέρες να μπω στο μήνα μου. Δεν ένιωσα ποτέ στη ζωή μου τόσο ανάλαφρη, ναι κι ας ακούγεται γελοίο. Πόση χαρά κι ανακούφιση που θα τελείωνε όλο αυτό κι ας μην ήξερα ακόμη το αποτέλεσμα. 11:30π.μ. ήρθε στον κόσμο η κόρη μου κι 11:32 ο γιος μου. Είχαν πάει όλα καλά παρά το πρόωρο της κατάστασης. Δεν ένιωσα τη χαρά της εγκυμοσύνης και δε ντρέπομαι να το πω διότι από την πρώτη ως την τελευταία μέρα ήταν ένας εφιάλτης και χωρίς να είσαι σίγουρη για το αποτέλεσμα. Ακόμη και τώρα όταν βλέπω έγκυο, ειδικά σε προχωρημένη κύηση πονάει η κοιλιά μου. Αν διατίθεται ψυχολόγος να μου θεραπεύσει το σύνδρομο να ξέρετε πως και μπορώ και θέλω.

Μετά τα δέοντα ραψίματα πήγα στο δωμάτιο. Ήρθαν οι μαίες να δώσουν τα φάρμακα και μου άναψαν την τηλεόραση όπου σε όλα τα κανάλια έβλεπα τους δίδυμους πύργους να πέφτουν μετά από πρόσκρουση αεροσκάφους. Αναρωτιόμουν πως δείχνουν όλα την ίδια ταινία (εντάξει δεν έπιαναν κι όλα τα κανάλια στην κλινική, κυρίως τοπικά ήταν). Σκέφτηκα ένας θα είναι ο ιδιοκτήτης οπότε ίδια κι η εικόνα.

Αφού συνήλθα λίγο, τηλεφώνησα στη μόνη γυναίκα που συμμετείχε στην ομάδα της τεχνητής γονιμοποίησης να της πω τα νέα. Προς μεγάλη μου έκπληξη από αυτήν έμαθα πως ήταν εγκλωβισμένη στις Η.Π.Α. και δεν μπορούσε να επιστρέψει λόγω του συμβάντος, διότι δε λειτουργούσαν αεροδρόμια όπως ήταν φυσικό. Έκλεισα το τηλέφωνο και σοκαρισμένη σκεφτόμουν αυτό που είχε γίνει. Από τη μία είχα τους καρπούς του αγώνα μου να κάνω ένα παιδί κι από την άλλη αθώοι άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους ενώ έκαναν αμέριμνοι τη δουλειά τους.

Η μέρα γέννησής τους έχει αλήθεια συνδεθεί με εκείνη την αποφράδα μέρα. Φίλοι και γνωστοί μου τηλεφωνούν να μου ευχηθούν και μου λένε πως λόγω μέρας δεν το ξεχνάνε αφού πάντα υπάρχει μια παραπομπή σε αυτήν.

Από την άλλη τα παιδιά μου από όταν πήγαν σχολείο μου λέγανε «καλά τη μέρα του αγιασμού βρήκες να μας γεννήσεις;»

Ίσως αν δεν επέλεγα εκείνη την ημέρα να μην υπήρχαν σήμερα λόγω μιας επιπλοκής, αλλά δεν έχει σημασία πια. Τώρα είναι εδώ και κάνουν τον αγώνα τους όπως όλα τα παιδιά.

Μια μέρα όχι σαν όλες τις άλλες. Μια μέρα που μου άλλαξε τη ζωή για πάντα!

 

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!