Θα σας έχει πιθανότατα συμβεί. Γνωρίζετε κάτι φως-φανάρι. Το έχετε δει μπροστά σας αλλά ο συνομιλητής σας δεν καταλαβαίνει τι του λέτε.

Αφορμή στάθηκε μια δήλωση διοικητικού στελέχους του Facebook η οποία είπε: «αν γνώριζα ότι ο προγραμματισμός θα μου μάθει τόσα πολλά για την κατανόηση του κόσμου θα έγραφα κώδικα πολύ νωρίτερα».

Ένα πρόγραμμα συνήθως αποτελείται από κώδικα που εκτελεί κάτι και αλληλεπιδρά με μια βάση δεδομένων. Η φράση «βάση δεδομένων» δεν είναι τίποτε άλλο από έναν έξυπνο πίνακα (κάτι σαν excel) στον οποίο αποθηκεύουμε πληροφορίες. Φανταστείτε πίνακες με στήλες και σειρές. Για παράδειγμα μπορείτε να αποθηκεύσετε το ονοματεπώνυμο κάθε κατοίκου της γης και το βάρος του.

Εκεί αρχίζουν πιθανώς τα προβλήματα. Φτιάχνετε ένα απλούστατο πρόγραμμα το οποίο υπολογίζει το μέσο βάρος του ενήλικα στον πλανήτη. Το πρόγραμμα σας βγάζει 120 κιλά! Περνάτε όλο το βράδυ τσεκάροντας τον κώδικα. Δεν μπορεί το μέσο βάρος του ενήλικα στον πλανήτη να είναι 120 κιλά!

Μετά από κάμποσες κούπες καφέ και άγριο ξενύχτι ανακαλύπτετε ότι η βάση δεδομένων που είναι συνδεδεμένη δεν είναι η «πολίτες του πλανήτη» αλλά «παχύσαρκοι πολίτες του πλανήτη«. Λογικό το λογισμικό να βγάζει μέσο όρο 120 κιλά. Η βάση που συνδέθηκε αναφερόταν μόνο στους παχύσαρκους του πλανήτη.

Με τον ίδιο τρόπο μπορεί να έχετε δίπλα σας έναν κατά τα άλλα έξυπνο συνομιλητή. Έναν συνομιλητή που «λειτουργεί» σωστά. Το μόνο του πρόβλημα είναι ότι δεν έχει τις ίδιες πληροφορίες με εσάς. Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις.

Αποτέλεσμα: θεωρεί το μέσο πολίτη 120 κιλά!