Το πολυκατάστημα της κόρης

Νταξ δεν ήταν ακριβώς πολυκατάστημα.

Στη Γερμανία υπάρχει ένας θεσμός. Ένας θεσμός που οι ρίζες του ξεκινούν από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Λέγεται φλόμαρκτ (η αγορά του ψύλλου). Η ακραία φτώχεια οδήγησε στις αγορές αυτές. Από τη μια ο κόσμος έβγαζε λίγα χρήματα από την πώληση αγαθών που δεν χρειαζόταν απολύτως. Από την άλλη αγόραζε πράγματα που χρειαζόταν σε εξευτελιστικές τιμές. Να μην ξεχνάμε ότι μετά το πέρας του 2ου παγκοσμίου πολέμου ουσιαστικά δεν υπήρχαν εμπορικά καταστήματα. Είχαν βομβαρδιστεί τα πάντα.

Κάθε πολίτης με ένα υποτυπώδες χρηματικό ποσό μπορεί να στήσει ένα τραπεζάκι και να πουλήσει οτιδήποτε δεν του χρειάζεται. Μεταχειρισμένα αντικείμενα τα οποία δεν θέλει πια. Η εφορία δεν ασχολείται με αυτό.

Το δημοτικό κάνει κάτι τέτοιο μια φορά το χρόνο. Τα παιδάκια το διασκεδάζουν κάνοντας τους μικρούς εμπόρους και ενισχύουν και το χαρτζηλίκι τους.

Ο θεσμός αυτός ήταν πάντα επιτυχημένος. Αυτό που λένε ότι «κάτι το οποίο είναι σκουπίδια για σένα μπορεί να είναι θησαυρός για άλλους» ισχύει.

Πραγματικά με φραγκοδίφραγκα έχω αγοράσει και εγώ πράγματα που με ενδιαφέρουν. Είμαι συλλέκτης action figures (μπαρμπαδάκια) και στις αγορές αυτές βρίσκεις παλιές συλλεκτικές φιγούρες με καταπληκτική ποιότητα (όχι τα σκουπίδια που πουλάει σήμερα η Disney).

Η χώρα και τα αντικείμενά της έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Βρίσκεις πράγματα του 2ου παγκοσμίου πολέμου που φυσικά δεν πωλούνται πια στο εμπόριο. Λατρεύω τον κινηματογράφο οπότε βρίσκω στις αγορές αυτές και blu-ray σε εξαιρετική κατάσταση για 1-2€. Τσάμπα.

Φέτος πλήρωσα το ποσό των 1,5€ για να έχει και η κόρη μου πάγκο. Το ωραιότερο κομμάτι είναι ότι πήραμε χαρτόνια και διακοσμήσαμε το «μαγαζί». Το χάρηκε πολύ το παιδί. Είχε πλάκα.

Το σχολείο έχει 200 μαθητές. Με τους γονείς τους τεχνικά δηλαδή ένα σύνολο 600 ατόμων (+ διδακτικό προσωπικό). Πόσοι ήρθαν;

Ούτε 100.

Όπως προανέφερα οι αγορές αυτές έχουν γενικότερα ενδιαφέρον διότι βρίσκεις πράγματα σε εξευτελιστικές τιμές. Στην περίπτωση των παιδιών παιχνίδια, βιβλία και ρούχα σε άριστη κατάσταση.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη (σπάνιο πράγμα φέτος). Και όμως, δεν ήρθε σχεδόν κανείς. Ακόμα χειρότερα οι γονείς συχνά δεν άφησαν τα παιδιά τους να πάρουν κάτι αξίας 0,50€ ως 1€. Να θυμήσω ότι έγινε στην καρδιά του Ντίσελντορφ μια πόλης «έκθεση» Porsche και Lamborghini. Φυσικά οι γονείς αυτών των παιδιών δεν έχουν τέτοια αυτοκίνητα.

Αν δεις το πως ντύνονται τα παιδιά αντιλαμβάνεσαι ότι μάλλον το σχολείο φιλοξενεί γενικότερα φτωχά παιδιά. Η κόρη μου χέστηκε για τα brand names. Της έχω μιλήσει πολλές φορές για την μπούρδα του θέματος. Δεν είσαι καλύτερος άνθρωπος αν σκας στο σχολείο με 300€ μπουφάν και επώνυμη τσάντα. Είσαι απλά ένα θύμα μάρκετινγκ. Μάρκετινγκ το οποίο εφαρμόζω ο ίδιος στην εταιρεία μου. Πρόβατο το οποίο αγοράζει ό,τι του λέει μια ομάδα επιτυχημένων διαφημιστών. Η ποιότητα του προϊόντος δεν έχει συνήθως καμία σύνδεση με την τιμή. Το μάρκετινγκ είναι επιστήμη και θύμα του κυρίως άνθρωποι με ελλειπή κριτική ικανότητα. Φυσικά υπάρχουν και επώνυμα προϊόντα με εξαιρετική ποιότητα ή τεχνολογικές καινοτομίες. Αυτά όμως είναι ελάχιστα και σπάνια στον κλάδο της ένδυσης-αξεσουάρ.

Δεν το κρύβω ήταν κουραστική μέρα. Το κορίτσι μου όμως έπαιξε, γέλασε και γενικότερα το διασκέδασε.

Στη ζωή μου δεν μου έμαθαν πως να είμαι καλός πατέρας. Μου έμαθαν όμως έντονα τι να μην κάνω για να είμαι κακός πατέρας. Η κόρη μου μεγαλώνει εντελώς διαφορετικά από εμένα. Ναι, είναι λίγο ανέμελη, λίγο αγοροκόριτσο (τρέχει, χτυπάει, λερώνεται) αλλά το διασκεδάζει. Δεν βλέπει εφιάλτες τη νύχτα όπως εγώ σε εκείνη την ηλικία. Έβλεπα εφιάλτες συνέχεια. Το νευρικό μου σύστημα από παιδάκι δεν την πάλευε υπό αυτές τις συνθήκες.

Χαίρομαι που είναι παιδί και λατρεύει αυτό που είναι. Ούτως ή άλλως έχω μια θεωρία και για αυτό.

Οι μεγάλοι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε. Τι πρέπει να κάνεις, πως, πότε, γιατί.

ΣΚΑΤΑ ξέρουμε.

Ο κόσμος μας είναι εντελώς άρρωστος.

Μήπως τα παιδιά ξέρουν τι κάνουν και εμείς όχι;

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!