Το νέο μου σπίτι στο Ντίσελντορφ έχει ένα μικρό μπαλκόνι. Η διάστασή του 220x160cm. Όταν ενοικίασα το σπίτι ήταν ένας βόθρος. Μια θεοβρώμικη τέντα, χυμένα ντουβάρια, καμιά κατοστή καρφιά (μάλλον ποτέ κανείς δεν πήρε μια πένσα να αφαιρέσει ένα). Το έβαψα, στόκαρα, πέταξα την τέντα. Πέρασα και πλαστικό γκαζόν για γκολφ. Τα πλακάκια δεν βλέπονται.

Με ελάχιστα χρήματα έγινε όμορφο.

img_3428

Τα παιδικά μου χρόνια περνούσα μήνες στην εξοχή. Μετά το κλείσιμο των σχολείων πηγαίναμε Επανομή, τριακόσια μέτρα από τη θάλασσα. Από το χωριό της Επανωμής μέχρι την παραλία δεν υπήρχε δρόμος μέχρι πριν λίγα χρόνια. Πέντε χιλιόμετρα χωματόδρομος.

Ερημιά. Ο ουρανός, η θάλασσα, φυτά, ζώα (ναι έζησα και τον κλασικό τσοπάνη να περνά). Η περιοχή φυσικά δεν διέθετε ρεύμα. Τη νύχτα επικρατούσε το απόλυτο σκοτάδι. Έχω περάσει χιλιάδες ώρες θαυμάζοντας το σύμπαν. Είναι απίστευτο πόσοι γαλαξίες υπάρχουν γύρω μας. Μια λωρίδα, ένας ποταμός από γαλαξίες. Φως από αστέρια που πιθανώς δεν υπάρχουν πια. Απλά φτάνει το φως τους στα μάτια μας.

Έχω δει τα δέντρα από σπόρο (τον οποίο έφτυνα ο ίδιος) μέχρι την καρποφορία τους. Λουλούδια, δέντρα, αμπέλια, δάφνες, καρπούζια, πεπόνια, καλαμπόκια μέχρι και βαμβάκι ήταν όλα τριγύρω. Μέχρι και τα έντομα έχουν πλάκα όταν πασαλείφονται και παλεύουν με τη γύρη. Λατρεύω τη φύση. Θυμάμαι Καλαμίτσι με μια φαγωμένη βερμούδα, ένα t-shirt των 5€ τρεις τα ξημερώματα ένιωθα ευτυχισμένος. Καθισμένος στην άμμο που ακόμα ήταν ζεστή χαζεύοντας το διάστημα. Νταξ και μια κάσα μπύρες.

Δυστυχώς οι εποχές αυτές πέρασαν. Είναι ωραία η φύση αλλά δεν είναι μέρος για προγραμματιστές.

Είναι γνωστό ότι οι τρελοί είναι καλό να βρίσκονται σε κήπους. Τους ηρεμεί. Χρειάζονται πολύ λιγότερα φάρμακα.

Οι ψυχίατροι που με είδαν αποφάνθηκαν ότι είμαι οριακά οπότε μου δημιούργησα ένα «κήπο». Είναι ακριβά τα ψυχοφάρμακα.

Τα λουλούδια και τα φυτά μου

img_3422

img_3421

img_3424

img_3423

img_3420

img_3426

Περνάω τα βράδια μου εδώ. Παρέα συχνά τελευταία και η κορούλα μου.