Έχω την τύχη να μην είμαι δημοσιογράφος με την Ελληνική έννοια του όρου. Φυσικά ποτέ δεν ήμουν ούτε επιθυμώ να γίνω ποτέ μέλος της ΕΣΗΕΑ. Σε κάποια δημοσιογραφική ένωση αλλοδαπής χώρας μπορεί. Το επάγγελμά μου είναι προγραμματιστής και με αυτό ζω τόσα χρόνια.

Θυμάμαι τις εποχές που έκανα μια εκπομπή κάποιοι με αποκαλούσαν δημοσιογράφο. Τους απαντούσα «δεν σας έβρισα κύριε».

Το επάγγελμα του δημοσιογράφου στη χώρα μας την εποχή τούτη πρέπει να είναι ένα από τα χειρότερα. Από τη βαρεμάρα.

Φανταστείτε να εργάζεστε σε μια από τις μεγάλες ιστοσελίδες. Ξυπνούν το πρωί καμιά δεκαριά συντάκτες και πηγαίνουν στο γραφείο του μέσου. Κάθονται στην καρέκλα του γραφείου τους, εκκινούν τον υπολογιστή και αφού περάσει κανένα δίωρο με αναβαθμίσεις ετοιμάζονται να σκίσουν το διαδίκτυο με τα συνταρακτικά τους άρθρα και το μοναδικό ταλέντο γραφής.

Τι να γράψω ρε μλκ μου? &#*@)(#*

Για τα μνημόνια έχουν γραφεί τα πάντα. Για τα ΜΑΤ επίσης. Ο Κούλης, Άδωνις και Βορίδης είναι επίσης καραβανάδες. Για την προκλητικότητα της Τουρκίας? Για το πόσο γελοίος είναι ο Τσίπρας? Για κώλους? Έχουν γραφεί τα πάντα. Άντε να βγάλεις το 8ωρο και να μην χάσεις και τη δουλειά σου. Δράμα (όχι η πόλη).

Το να διατηρείς την σήμερον ημέρα σελίδα και να ζεις από τα έσοδά της αποτελεί δράμα. Ακόμα και το τελευταίο κόλπο της εφεύρεσης ειδήσεων χάθηκε. Το κοινό πήρε χαμπάρι τις ιστοσελίδες αυτού του τύπου και δεν τις επισκέπτεται.

Μου κάνει εντύπωση η έκρηξη του ιστολογίου μου. Παλαιότερα είχα ένα κοινό γύρω στους 100 αναγνώστες την ημέρα. Λογικό για ένα προσωπικό ιστολόγιο στο οποίο γράφω το πολύ 1-2 άρθρα την ημέρα. Η επισκεψιμότητα αυτή είναι φυσιολογική και αναμενόμενη.

Τους τελευταίους μήνες όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όταν έγραψα το άρθρο για τον Αρκά επισκέφτηκαν την σελίδα μου 80.000 αναγνώστες σε 48 ώρες. Αυτό δεν μοιάζει φυσιολογικό και όμως είναι.

Οι πολίτες έχουν καταλάβει το ρόλο των μεγάλων ιστοσελίδων. Είναι πλέον κοινό μυστικό ότι εξαγοράστηκαν τα περισσότερα. Αν είστε κάτοικος Αθηνών θα γνωρίζετε και που πωλήθηκαν. Ο κόσμος βαρέθηκε να διαβάζει μπούρδες και προπαγάνδα. Έτσι στράφηκε στα κοινωνικά δίκτυα και τα προσωπικά ιστολόγια.

Το ευχάριστο είναι ότι βλέπω πλέον πολίτες να γράφουν καταπληκτικά κείμενα. Το δυστυχές είναι ότι πηγαίνουν χαμένα. Το έχω ξαναγράψει, μην τα ποστάρετε στο Facebook φτιάξτε ιστολόγια. Στο Facebook το timeline δεν έχει καμία σχέση με time (χρόνο). Το Facebook αποφασίζει τι θα δούμε και πιθανότατα δεν θα διαβάσουμε το ωραίο κείμενο που γράψατε. Αν τα γράψετε σε ένα ιστολόγιο μπορούμε να το προσθέσουμε στους σελιδοδείκτες και να σας διαβάζουμε όποτε έχουμε χρόνο.

Ο πλανήτης θυμίζει την σιγή πριν την καταιγίδα. Μέχρι και εμείς οι bloggers συχνά-πυκνά δεν έχουμε τι να γράψουμε. Το αισιόδοξο είναι ότι μόλις σκάσει η τραπεζική φούσκα θα ξεσκιστούμε να γράφουμε. Γεννήτρια να πάρω. Και δορυφορικό Internet.