Το πράγμα είναι εξαιρετικά απλό. Για πάσα νόσον, διαστροφή, ανωμαλία και μ@λακίαν προσθέτουμε το -φοβικός ή -φοβία και νομιμοποιήθηκε!

Αμέσως ο συνομιλητής τοποθετείται στη θέση του αμυνόμενου μιας και είναι αυτός που «φοβάται». Αλήθεια ποιος φοβάται ποιόν.

Ας μάθουμε λίγο ιστορία..

Στην ελληνική μυθολογία, ο Φόβος είναι η προσωποποίηση του φόβου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτης. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, που ήταν η προσωποποίηση του τρόμου, συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους. Για τον λόγο αυτό του προσφέρονταν θυσίες στα πεδία των μαχών. Η Λάρνακα του Κυψέλου αναπαριστά σε δύο διαφορετικές μορφές τον Φόβο: με κεφάλι λιονταριού και όμοιο με τον θεό Πάνα. Για τους Σπαρτιάτες το ιερό του Φόβου συνιστούσε σύμβολο πειθαρχίας και συνοχής των στρατιωτικών δυνάμεων.

Ας σχολιάσουμε λίγο το «Για τους Σπαρτιάτες το ιερό του Φόβου συνιστούσε σύμβολο πειθαρχίας». Όταν επικαλείται κάποιος τον Φόβο με την αναφορά του ουσιαστικά κάνει επίκληση στην πειθαρχία. Αυτό κάνουν οι φίλοι μας νεοταξίτες που βάλθηκαν να μετατρέψουν τον πλανήτη σε μπουρδέλο.

Πρέπει λοιπόν να αντιληφθείτε ότι σε κάθε λέξη που προσθέτουμε την λέξη φόβος, φοβικός, φοβία ουσιαστικά καλούμαστε να πειθαρχήσουμε.

Στους νεοταξίτες αρέσουν τα γίδια που πειθαρχούν οπότε επέβαλλαν τη ρητορική τους.

Ακολουθήστε την.