Τι συμβαίνει με την μηνιγγίτιδα τύπου Β – Το αίτημα του Φαρμακευτικού και Ιατρικού Συλλόγου μετά το θάνατο παιδιού στο Καστέλι

Ενώ το κόστος για το εμβόλιο της ιλαράς καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ, ο εμβολιασμός για την μηνιγγίτιδα τύπου Β, μια άλλη σοβαρή νόσος που προσβάλει κυρίως νήπια, έχει γίνει «απαγορευτικός» για πολλούς γονείς, καθώς η επιβάρυνση για τους ασφαλισμένους μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τα 300 ευρώ.

Συμπτώματα: «Τα συμπτώματα της μηνιγγίτιδας αυτής δεν διαφέρουν από τις υπόλοιπες μορφές μηνιγγίτιδας. Πυρετός, έντονη καταβολή του παιδιού, σχεδόν σε κωματώδη κατάσταση, έχει νευρολογικά συμπτώματα όπως ευαισθησία στο φως, έχει ευαισθησία στην κάμψη της κεφαλής μπροστά, ερεθισμένοι μήνιγγες. Μπορεί να είναι από συμπτώματα μιας απλής γρίπης μέχρι πιο σοβαρά».

Σε τι διαφέρει από την απλή μηνιγγίτιδα: Η διαφορά της είναι στο μικρόβιο που την προκαλεί και στις βλάβες που μπορεί να επιφέρει. Είναι πιο επιθετικό μικρόβιο.

Προσοχή στον πυρετό τονίζει η κ. Ορφανουδάκη. «Υπάρχει μια γενική αρχή, ότι όταν ο πυρετός διαρκεί πάνω από δύο ημέρες, και η γενική κατάσταση του παιδιού επιδεινώνεται, πηγαίνουμε στον γιατρό».

Στα Χανιά πριν δύο χρόνια, κατεγράφησαν δύο κρούσματα αυτής της επιθετικής μορφής μηνιγγίτιδας και μάλιστα το ένα ήταν μοιραία για ένα παιδί από το Καστέλι, το οποίο κατέληξε. Τότε ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Χανίων σε συνεργασία με τον Ιατρικό Σύλλογο Χανίων απέστειλαν προς το Υπουργείο Υγείας αίτημα ώστε κατ’ εξαίρεση στο νομό Χανίων ή συνολικά να χορηγηθεί αυτό το εμβόλιο. Το αίτημα δεν βρήκε ανταπόκριση

Περίοδος και μορφή εμφάνισης: Τους εαρινούς μήνες και την άνοιξη εμφανίζονται κρούσματα μηνιγγίτιδας και είναι πάντα της οροομάδας Β. Δεν είναι κάτι τυχαίο. Για την μηνιγγίτιδα τύπου Α, έχουν εμβολιαστεί όλα τα παιδιά, καθώς είναι στον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Εκεί έχουμε κάλυψη. Δεν είναι τυχαίο πως ότι μηνιγγίτιδα υπάρχει, είναι τύπου Β.

Λίγα τα κρούσματα αλλά πρόκειται για ένα δυνητικά θανατηφόρο νόσημα

Όπως εξηγεί ο κ. Καραβιτάκης είναι μια μηνιγγίτιδα που «κυκλοφορεί» στη χώρα μας. Είναι λίγα τα κρούσματα κάθε χρόνο αλλά είναι ένα δυνητικά θανατηφόρο νόσημα από το οποίο προστατεύονται τα παιδιά αν εμβολιαστούν. Δεν είναι τέτοιας συχνότητας ώστε να γίνει μια μαζική κινητοποίηση αλλά όμως καλό είναι να γίνεται καθώς πρόκειται για ένα εμβόλιο που παρέχει προστασία για κάποια χρόνια. Καλό είναι να γίνεται στις μικρές ηλικιακές ομάδες διότι τα παιδιά κάτω των 4 ετών είναι αυτά που είναι περισσότερα ευάλωτα.

Είναι ένα νόσημα που μπορεί να εκφραστεί είτε σαν μηνιγγίτιδα με ποσοστό θνησιμότητας περίπου 5%, είτε σαν σηψαιμία (μηνιγγιτιδοκοκκική σηψαιμία) με ένα υψηλό ποσοστό θνησιμότητας που ξεπερνά και το 50%. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο η θνησιμότητα, που είναι πολύ υψηλή, είναι και οι επιπλοκές της νόσου που μπορεί να είναι από κώφωση μέχρι διανοητική καθυστέρηση.

Υπάρχει κινητοποίηση από όλους τους παιδιάτρους και έχει μεταφερθεί ο προβληματισμός τόσο στο Υπουργείο Υγείας όσο και στην Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών αλλά αυτή τη στιγμή η συχνότητα του νοσήματος δεν «επιτρέπει» την μαζική αποζημίωση του εμβολίου. Τα επιδημιολογικά δεδομένα είναι το καθοριστικό στοιχείο για να γίνει ιεράρχηση των εμβολίων, ποια εμβόλια αποζημιώνεις και ποιά όχι».

Κατά την προσωπική άποψη του ο κ. Καραβιτάκης επισημαίνει ότι θα έπρεπε να υπάρχει είτε ολική είτε εν μέρει αποζημίωση του εμβολίου με την έννοια, ότι είναι ένα εμβόλιο ασφαλές που προστατεύει από ένα δυνητικά θανατηφόρο νόσημα, άσχετα αν η συχνότητα εμφάνισής του δεν είναι πολύ μεγάλη. Μια ανθρώπινη ζωή είναι μια ανθρώπινη ζωή ανεκτίμητης αξίας. Αυτό είναι μια προσωπική μου θέση την οποία συμμερίζονται και άλλοι συνάδελφοι για αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να αποζημιώνεται το εμβόλιο, τουλάχιστον εν μέρει και τουλάχιστον στις μικρές ηλικιακές ομάδες που είναι πιο ευάλωτες, όπως γίνεται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Αίτημα του Φαρμακευτικού και του Ιατρικού Συλλόγου προς το Υπουργείο Υγείας για τη μηνιγγίτιδα τύπου Β

Ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Χανίων κ. Μανόλης Κατσαράκης, επισημαίνει ότι το κόστος του εμβολίου για μια οικογένεια που έχει ένα παιδί, μπορεί να φτάσει τα 300 ευρώ και «ασφαλώς η τιμή του εμβολίου είναι τροχοπέδη για κάποιους γονείς που επιθυμούν να εμβολιάσουν τα παιδιά τους ενώ άλλοι περιμένουν μήπως κάποια στιγμή το εμβόλιο «καλυφθεί» και την επόμενη χρονιά το κάνουν δωρεάν όπως άλλα εμβόλια».

Ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Χανίων σε συνεργασία με τον Ιατρικό Σύλλογο, απέστειλαν πριν δύο χρόνια, με αφορμή το θανατηφόρο κρούσμα που στοίχισε τη ζωή σε ένα νεαρό παιδί, αίτημα προς το Υπουργείο Υγείας να συμπεριληφθεί το εμβόλιο έναντι του μηνιγγιτιδόκοκκου οροομάδας Β, στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, όπως τα υπόλοιπα εμβόλια της μηνιγγίτιδας, της Α και της C.

Το υπουργείο, επισημαίνει ο κ. Κατσαράκης, «διατείνεται ότι δεν υπάρχει τέτοιος αυξημένος κίνδυνος ή τόσα πολλά κρούσματα που να δικαιολογούν την χορήγηση του εμβολίου. Μόνο φέτος προχώρησε σε κατ’εξαίρεση χορήγηση του εμβολίου σε ομάδες υψηλού κινδύνου. Όμως οι προϋποθέσεις που τέθηκαν είναι τόσο σπάνιες που πραγματικά δεν απευθύνονται στον γενικό πληθυσμό. Οι προϋποθέσεις δηλαδή αφορούν περιορισμένες ομάδες και όχι το σύνολο, έτσι ώστε να μιλάμε για αποτελεσματική προστασία, γιατί ένα εμβόλιο για να είναι επιτυχημένο θα πρέπει να έχει «διείσδυση» στον πληθυσμό γύρω στο 80%. Τότε είναι καλυμμένος ο πληθυσμός. Αν δεν φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα εμβολιασμού ανά πάθηση τότε δεν μιλάμε για κάλυψη του πληθυσμού».

Σχόλιο Bill:

Είμαι ένας άνθρωπος που επέζησε τη μηνιγγίτιδα σε ηλικία 5 χρονών. Δεν θυμάμαι αν υπήρχε εμβόλιο εκείνη την εποχή για τη νόσο. Θεωρώ πως όχι αλλιώς δεν θα περνούσα μήνες στο νοσοκομείο κοντεύοντας να πεθάνω.

Θυμάμαι παρά τα πολλά χρόνια που πέρασαν φρικτούς πονοκεφάλους. Δεν ξανάζησα τέτοιο πόνο στην μετέπειτα ζωή μου στο κεφάλι. Πεταγόμουν από τον ύπνο μου για χρόνια μετά από τον πόνο της παρακέντησης. Κάποιος πήγαινε να με γαργαλίσει ως παιδί κοντά στη σπονδυλική στήλη και πεταγόμουν. Ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω γιατί μόλις ήρθα στον κόσμο έπρεπε να ζήσω έναν τέτοιο εφιάλτη.

Δεν γνωρίζω αν ήμουν Ελλάδα αν θα ήμουν ζωντανός σήμερα. Το σύστημα υγείας τις εποχές εκείνες στην Ελλάδα ήταν τριτοκοσμικό. Οι Γερμανοί κατά κάποιο τρόπο έσωσαν τη ζωή μου. Θυμάμαι μέσα στους φρικτούς πόνους μόνο το χέρι της μάνας μου. Δεν θυμάμαι πόσες ώρες ήταν μαζί μου και για πόσες μέρες. Αν θυμάμαι καλά οι γονείς μου μου είχαν πει ότι πέρασα 1,5 μήνα στο νοσοκομείο.

Μετά την θεραπεία μου μου έμαθαν ξανά να περπατώ. Ήμουν τόσο καιρό ξάπλα που είχαν αδυνατίσει οι μύες των ποδιών και ξαναέμαθα το βάδισμα.

Θυμήθηκα αυτό, για τον λόγο αυτό δημοσίευσα και το άρθρο.

Το εμβόλιο θα πρέπει να καλύπτεται από το κράτος. Φυσικά το κομματικά κοπρόσκυλα που αποφασίζουν δεν έχουν περάσει αυτό που πέρασα. Δεν γνωρίζουν πόσο φρικτή νόσος είναι και ότι δεν την ξεχνάς όσα χρόνια και αν περάσουν (αν τελικά επιζήσεις).

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!