Ξυπνώντας το πρωί και ρίχνοντας μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα πριν πάω στο γραφείο μου έπεσα πάνω σε αυτό:

Μετά το «Ωραιόκαστρο», η σχέση μου με το φμ πέρασε σ΄άλλο επίπεδο! Κουράστηκα, σας κούρασα, άλλοι επιδεικτικά μ΄αγνοούσατε, ορισμένοι με συμπαθούσατε, κάποιοι θεωρήσατε πως μπορείτε να με χρησιμοποιήσετε, πολλοί φίλοι μέχρι ενός ορίου, άλλοι γιατί χρειάζεστε παλαμοκροτητές, τα πάντα στο πλαίσιο του διαδικτυακού καφενέ! Αφού σας ευχαριστήσω άπαντες, αποδέκτες και αποστολείς των αιτημάτων φιλίας, αποχωρώ. Από τους χιλιάδες φμ φίλους υπόθεση να θέλω να γνωρίσω μια δεκάδα και υποθέτω πως ακόμη λιγότεροι θα ήθελαν να με γνωρίσουν και αυτό ήταν το πολυτιμότερο δίδαγμα του φμ. Να είσαστε όλοι καλά, να περνάτε καλύτερα όσο και όταν μπορώ θα σας παρακολουθώ. Καλημέρα και μην παίρνετε τον ευατό σας μήτε το φμ τόσο σοβαρά!

Δεν θέλω να αναφέρω ποιανού χρήστη είναι. Αυτό αποτέλεσε απλά την αφορμή για τη συγγραφή του άρθρου.

Θα το έχετε παρατηρήσει ίσως και εσείς. Παρακολουθώ το διαδίκτυο σχεδόν από τη δημιουργία του. Η ψυχολογική συμπεριφορά των χρηστών παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ως βετεράνος σχεδιαστής και δημιουργός δικτυακών σελίδων ήταν πρωτεύουσας σημασίας να μπορώ να πιάσω τον τρέχοντα «παλμό» του διαδικτύου. Τώρα πια δεν ασχολούμαι με σελίδες και καμπάνιες αλλά δεν μπορώ να ξεσυνηθίσω να αναλύω τη συμπεριφορά των χρηστών. Πιστέψτε με η ψυχολογική κατάσταση ενός κοινού στο διαδίκτυο είναι μετρήσιμο μέγεθος.

Θα έχετε παρατηρήσει ίσως και εσείς μια τάση η οποία επιδεινώνεται ραγδαία. Η απλή λύση είναι ο χαρακτηρισμός όλων ως ηλιθίων. Θεωρώ όμως ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Γνωρίζω πολύ καλά την ιστορία, τη δράση και τις παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων. Μια σοβαρή έλλειψη Β12 κόντεψε να με ρίξει σε αναπηρική καρέκλα πριν 12 χρόνια. Φυσικά μέχρι να διαγνωστεί το πραγματικό πρόβλημα πέρασα από τους περισσότερους ψυχίατρους της Θεσσαλονίκης νομίζοντας ότι λάλησα και τουλάχιστον ήθελα να μου δώσουν «πτυχίο τρελού». Τελικά με μια θεραπεία αποκατάστασης της Β12 έγινα άλλος άνθρωπος. Η περιπέτειά μου όμως αυτή και όλη η σαβούρα που μου έδωσαν γιατροί της κακιάς ώρας με έφερε σε επαφή με τον κόσμο των ψυχοφαρμάκων.

θα έχετε παρατηρήσει ίσως και εσείς στα κοινωνικά δίκτυα

  • έλλειψη συγκέντρωσης (δεν μπορούν να συγκεντρωθούν σε ένα κείμενο)
  • χαοτικός ειρμός σκέψεως (δεν βγάζεις άκρη τι γράφουν)
  • έλλειψη μνήμης (ξέχασαν τι έγινε πριν λίγες μέρες)
  • κρίσεις οργής (άγνωστοι άνθρωποι επιτίθενται άσχημα χωρίς να σε γνωρίζουν)
  • καταθλιπτικές δηλώσεις (κλείνω το λογαριασμό, τίποτα δεν έχει νόημα, όλα τελείωσαν κτλ)

Δεν θα κάνω το λάθος των περισσοτέρων συμπατριωτών μου δηλώνοντας γιατρός. Στη χώρα μας όλοι είναι σεισμολόγοι, γυναικολόγοι, γιατροί, μηχανικοί, ανάλογα την περίσταση. Δεν είμαι γιατρός και ούτε θέλω να γίνω. Αντιγράφω το κείμενο λοιπόν ενός ψυχιάτρου:

Αναφερόμενοι μόνο στις σωματικές παρενέργειες, ορισμένα ψυχιατρικά φάρμακα, ιδίως τα νευροληπτικά, έχουν ανεπιθύμητες ενέργειες σε ποσοστά 50% κατά το πρώτο έτος της χρήσης. Μετά από μακροχρόνια χρήση τα ποσοστά αυξάνονται σε σχεδόν 100%. Τα ψυχιατρικά φάρμακα δεν είναι συγκρίσιμα με τα φάρμακα που συνταγογραφούνται για σωματικές αρρώστιες, διότι α) τα περισσότερα φάρμακα λαμβάνονται μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ενώ στα ψυχιατρικά φάρμακα η θεραπεία συνεχίζεται επ ‘αόριστον. Β) τα περισσότερα φάρμακα δεν διασχίζουν τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό και δεν επηρεάζουν το κεντρικό νευρικό σύστημα, ενώ όλα τα ψυχιατρικά φάρμακα το κάνουν. γ) οι ανεπιθύμητες ενέργειες από τα φάρμακα που συνήθως εξαφανίζονται όταν το φάρμακο έχει διακοπεί, ενώ πολλές παρενέργειες από τα ψυχιατρικά φάρμακα είναι μη αναστρέψιμες. Στην πραγματικότητα, κάποιες παρενέργειες από τα ψυχιατρικά φάρμακα εμφανίζονται αφότου το φάρμακο έχει διακοπεί. Οι παρενέργειες των ψυχιατρικών φαρμάκων μπορεί να είναι εξαιρετικά πολύπλοκες και δύσκολες στην αντιμετώπιση τους, για να μην αναφέρουμε τη ζημιά στην ψυχική λειτουργία.

Εμμ. Πολυζόπουλος
Ψυχίατρος Ψυχοθεραπευτής

Στην Ελλάδα μπορεί όποιος θέλει να πάει στο φαρμακείο και να αγοράσει ό,τι θέλει. Παρότι μετανάστης εδώ και σχεδόν 4 χρόνια συνεχίζω να έχω φίλους και γνωστούς με τους οποίους επικοινωνώ τακτικά στην Ελλάδα. Πολύ μεγάλο ποσοστό αν και δεν το παραδέχεται δημόσια παίρνει κάποιο είδος ψυχοφαρμάκου. Αυτό σχεδόν από την αρχή της κρίσης, αναφέρομαι δηλαδή σε σχεδόν 7 χρόνια χρήσης!

Με σόκαρε μια φωτογραφία που ανέβασε μια φίλη στο Facebook με τον τίτλο «Ευτυχώς υπάρχουν και αυτά». Μια σχετικά νέα κοπέλα. Μια όμορφη κοπέλα πόσταρε το κομοδίνο της. Πάνω σε αυτό στοίβα από ψυχοφάρμακα. Αλήθεια με σόκαρε και με έβαλε σε σκέψεις. Ένας άνθρωπος που μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο ολόκληρο να ποστάρει το κομοδίνο της γεμάτο ψυχοφάρμακα. Οργή. Μόνο αυτό.

Οι παρανέργειες είναι πλέον εμφανείς. Οι πολίτες της Ελλάδας έχουν μετατραπεί σε άβουλα όντα χωρίς τη δυνατότητα συγκέντρωσης, χωρίς την επιθυμία να κάνουν το οτιδήποτε. Μια δραματική εικόνα.

Τα ψυχοφάρμακα είναι εργαλεία και έχουν βελτιώσει δραματικά σε αρκετές περιπτώσεις την καθημερινότητα ασθενών.

Πάντα όμως σε συνεργασία με το γιατρό σας. Γνωρίζω όμως ότι δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για αυτόν.

Ρωτήστε έστω κάποιον στον ευρύτερο κύκλο σας ο οποίος τουλάχιστον να είναι γιατρός (ας μην είναι ψυχίατρος). Η αλόγιστη χρήση και η αγορά ενός σκευάσματος που ακούσατε από φίλο ή φίλη οδηγεί στα φαινόμενα που σήμερα παρατηρούμε.