Το Νοέμβριο κλείνω 4 χρόνια στη Γερμανία. Ήταν εξαρχής και παραμένει επιλογή μου να μην έχω Ελληνική τηλεόραση στο σπίτι μου. Δεν έβλεπα τα τηλεοπτικά σκουπίδια που μας σέρβιραν στην Ελλάδα, σιγά μην πληρώνω κιόλας για να βλέπω την τηλεσαβούρα και στην ξενιτιά.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεν χρειάστηκα μεθαδόνη και εγγραφή σε ίδρυμα απεξάρτησης. Στην αρχή είχα τρέμουλα, τάση για εμετό (όπως είχα και όταν έβλεπα τις εκπομπές τους), φαγούρα στα κάκαλα και αίσθημα μετεωρισμού. Όταν τα συμπτώματα οδηγούνταν στην κορύφωση έλεγα φωναχτά «Είμαι ο Θωμάς και είμαι καλά». Μου έδινα 2-3 φάπες και ηρεμούσα.

Τώρα νιώθω άλλος άνθρωπος. Οι πρωινές καούρες και κρίσεις πανικού σταμάτησαν. Είμαι στην ευχάριστη θέση να μην γνωρίζω καν τους νέους τηλεμαϊντανούς. Διαβάζω για αυτούς στα κοινωνικά δίκτυα μη γνωρίζοντας ποιοι είναι. Σταμάτησαν και οι φλύκταινες που έβγαζα βλέποντας Εθνικούς ενημερωτές όπως ο Χατζηνικολάου.

Ενημερώνομαι πλέον αποκλειστικά από το διαδίκτυο. Από διάφορες πηγές του κόσμου που έχω επιλέξει με τον καιρό. Ενημερώνομαι όλο και περισσότερο για θέματα τεχνολογίας. Μια παλιά μου αγάπη.

Όσο για την παρωδία του διαγωνισμού αδειών της χώρας δεν υπάρχουν πολλά να γράψω. Επιχειρηματίες θα προσφύγουν κατά της παρωδίας. Το Ελληνικό κράτος θα γελοιοποιηθεί για ακόμα μια φορά πανευρωπαϊκά. Δεν μπορείς να περιορίσεις τις άδειες σε 4 σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Τα χρήματα φυσικά δεν θα μπουν ποτέ στα δημόσια ταμεία.

Μια χαρά είναι το πανηγυράκι για να ξεχνάμε τα πραγματικά μας προβλήματα. Τους συμπολίτες μας που πεθαίνουν πίσω από κατεβασμένα παντζούρια.

Τολμήστε το και εσείς. Κλείστε το το ρημάδι.