Πρώτη φορά στο σχολείο, μια εμπειρία με ανάμεικτα συναισθήματα για πολλά παιδιά

Με αφορμή τη μικρή αδερφή μιας φίλης μου θυμήθηκα τη δυσκολία που έχουν κάποια παιδιά να ξεκινήσουν για πρώτη φορά το σχολείο.

Η ένταξη ενός μικρού παιδιού στον σχολικό χώρο είναι δύσκολη. Η σχολική περίοδος είναι μια κρίσιμη φάση στη ζωή του παιδιού γιατί για πρώτη φορά αφήνει το περιβάλλον του σπιτιού, τη συνεχή προστασία της μητέρας του και γενικά την ζωή του χωρίς καθήκοντα και τόσες υποχρεώσεις. Με την ένταξή του στο σχολείο γνωρίζει νέα πρόσωπα, νέα παιδιά που δεν γνώριζε ως τώρα, και νέους κανόνες και δασκάλους, τους οποίους πρέπει να υπακούσει και να κάνει ότι του λένε αυτοί στο σχολικό χώρο. Επίσης όλα τα παιδιά δεν είναι προετοιμασμένα για τον ανταγωνισμό, τον οποίο θα προκύψει στην νέα τους ζωή, τη μαθητική.

Σε πολλά παιδιά παρατηρείται το φαινόμενο της σχολικής άρνησης, δηλαδή της απροθυμίας του παιδιού να πάει σχολείο. Αυτό βέβαια εξαρτάται με τον τρόπο, τον οποίο ζούσε το παιδί στο σπίτι και της οικογενειακής του κατάστασης.

Στην ηλικία των 6 ετών, όταν το παιδί πάει για πρώτη φορά στο σχολείο, εκδηλώνει μία άρνηση να ξεκινήσει το σχολείο και το διακατέχει άγχος όσο πλησιάζει η ώρα ή πιέζεται από τους γονείς του, άγχος κι αγωνία που μπορεί να κορυφωθούν σε πανικό. Πολλά παιδιά τελικά δεν ξεκινούν καν για το σχολείο ή στο μισό δρόμο θέλουν να γυρίσουν ή μόλις μπουν στην τάξη τρέχουν πίσω στη μητέρα τους, ενώ αρκετά τη θέλουν να καθίσει δίπλα, φαινόμενο το οποίο έζησα με συμμαθητές μου όταν η ίδια μου ξεκίνησα το σχολείο. Παιδιά που ήμαστε μαζί στο νηπιαγωγείο και δεν είχαν κανένα θέμα, αλλά εκεί ήμαστε σχεδόν όλα συνομήλικα.

Εντωμεταξύ αν τα ρωτήσεις αν τους αρέσει το σχολείο δεν το αρνούνται και δείχνουν προθυμία, όταν όμως έρθει η ώρα νιώθουν άγχος και το ξανασκέφτονται. Δε θα ξεχάσω την ώρα της προσευχής στο προαύλιο πόσα ματάκια ήταν βουρκωμένα. Όπως επίσης και το γεγονός πως είτε στην έναρξη της σχολικής μέρας ή και κατά τη διάρκεια αυτής παραπονούνται για πονοκεφάλους, πονόκοιλους, αλλά και άλλες τέτοιου είδους αρρώστιες, μήπως και αποφύγουν το σχολείο.

Τέλος κάτι άλλο που πιστεύω ότι τους αγχώνει είναι ότι με το που εντάσσονται σε ένα σχολείο αυτόματα έχουν και πολλές υποχρεώσεις στις οποίες οφείλουν να ανταποκριθούν σε συγκεκριμένο χρόνο.

Όλα αυτά γιατί δεν έχουν την εμπειρία και επικρατεί ο φόβος του άγνωστου.

Μετά από χρόνια μόνο νοσταλγία νιώθεις για αυτά τα υπέροχα χρόνια.

Φιλιά,

Μέριλιν

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!