Σε ελεύθερη πτώση ο κοινωνικός και επαγγελματικός ιστός της Γερμανίας

Γεννήθηκα στη χώρα αυτή πριν κάμποσα χρόνια. Πέρασα μάλιστα τα πρώτα μου 5 χρόνια εδώ.

Μετά την επιστροφή της οικογένειας στην Ελλάδα ερχόμασταν σχεδόν κάθε χρόνο στη Γερμανία. Είχα περισσότερους (Γερμανούς) συγγενείς εδώ παρά Έλληνες στην Ελλάδα.

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που συγκράτησα την πρώτη γλώσσα που έμαθα στη ζωή μου η οποία ήταν τα Γερμανικά.

Πριν περίπου 5 χρόνια επέστρεψα στη Γερμανία. Συνολικά δηλαδή έχω περάσει μια δεκαετία στη χώρα.

Θυμάμαι τη Δυτική Γερμανία. Οι νεότεροι δεν την γνώρισαν ποτέ. Μια χώρα εντελώς διαφορετική με νόμισμα το μάρκο. Μια διαιρεμένη χώρα σε δυτική και ανατολική. Το Βερολίνο δεν ήταν πρωτεύουσα της χώρας.

Η χώρα που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συνάντησα το 2013. Ήδη οι διαφορές ήταν εμφανείς. Βρώμικοι δρόμοι, αποτσίγαρα παντού, κακιασμένα και σκυθρωπά πρόσωπα.

Εμφανείς σε ότι αφορά την παλιά τους οργάνωση και οργανωτικότητα, την τελειομανία, το “μοίρασμα” όλων των υποχρεώσεων και όχι μόνο σε συγκεκριμένα ραντεβού (τερμίν στα Γερμανικά).

“Τερμίν” για τα πάντα. Ο μέσος Γερμανός είχε στην κουζίνα του ένα εβδομαδιαίο ημερολόγιο στο οποίο όλη η οικογένεια έγραφε τι πρέπει και πότε να κάνει.

Αστειευόμουν τότε λέγοντας ότι “ακόμα και το πότε θα πηδήξουν λογικά το γράφουν σε αυτό το ημερολόγιο”. Τρελή μανία με τα “τερμίν”.

Κανόνιζαν τις διακοπές τους πολύ νωρίς. Μήνες μπροστά. Πολλές φορές έκαναν σχέδια και χρόνια μπροστά. Φέτος θα πάμε Ισπανία, του χρόνου Ελλάδα, του παραχρόνου Τουρκία. Είχαν υπολογίσει και πόσο θα κοστίσουν όλα αυτά και αναλόγως έκαναν οικονομία όλο το χρόνο.

Μου φαινόταν αστείο. Θυμάμαι πιτσιρικάς τότε κανονίζαμε αλλιώς τις εξορμήσεις μας. Ήταν του τύπου:

— μαλάκα βαριέμαι

— τι ώρα είναι;

— 11.00 το βράδυ. Προλαβαίνουμε μπανάκι;

— προλαβαίνουμε

— περνάω σε παίρνω πάμε Καλαμίτσι

— τη σκηνή να πάρεις

— στο αμάξι είναι

Οι Γερμανοί ήταν έτσι. Τα ήθελαν όλα οργανωμένα. Τους άρεσε και ζούσαν έτσι. Ποιος είμαι εγώ να τους πω πως να ζήσουν. Δική τους χώρα είναι.

Χρήματα υπήρχαν. Η Βόννη (τότε πρωτεύουσα) τύπωνε μάρκα αβέρτα. Δεν υπήρχε ευρώ, δεν υπήρχε Μέρκελ, δεν υπήρχε Σόιμπλε.

Η ζωή παρότι πιο οργανωμένη ήταν απλούστερη. Πολλές από τις νομοθεσίες-αρρώστια της Μέρκελ δεν είχαν ακόμα ψηφιστεί. Δουλειές mini-job, ενοικιάσεις εργαζομένων, ανασφάλιστοι εργαζόμενοι δεν υπήρχαν. Ήταν αδιανόητο για τη Γερμανία της εποχής. Δουλειές για τη συμπλήρωση εισοδήματος υπήρχαν. Ήταν όμως στα πλαίσια της απασχόλησης μερικών ωρών για τη συμπλήρωση του οικογενειακού εισοδήματος.

Οι υπηρεσίες είχαν επαρκές προσωπικό. Η μετανάστευση ελεγχόμενη. Η Γερμανία ουσιαστικά “εισήγαγε” τους εργαζόμενους και τις ειδικότητες που χρειαζόταν. Το πρόβλημα στέγης δεν ήταν τόσο δραματικό. Τα ενοίκια θεωρούνταν και τότε ακριβά αλλά καμία σχέση με σήμερα. Σήμερα απαιτείται ένας μισθός για το σπίτι (νοίκι και λογαριασμοί) και ένας για να ζήσεις (αν ζήσεις τελικά).

Μέτα ήρθε το ευρώ. Μετά ήρθε η Ανγκέλα και ο Σόιμπλε. Ο Βόλφγκανγκ ενδιαφέρεται για ένα μόνο πράγμα: τους αριθμούς του. Είναι εξαιρετικός σε αυτό.

Μειώσεις προσωπικού σε δημόσιες υπηρεσίες και σχολεία, μειώσεις μισθών, αύξηση της φορολογίας, χάος στην αγορά των ακινήτων σε ό,τι αφορά το κόστος ενοικίασης ή κτήσης.

Τελευταία έγινε και αυτό που συνέβη στην Ελλάδα το 2009. Οι τράπεζες έκλεισαν τις στρόφιγγες. Δάνειο παίρνεις μόνο αν είσαι 40 χρόνια στη χώρα, έχεις ακίνητα, έχεις σύμβαση αορίστου χρόνου και την έχεις μεγαλύτερη από είκοσι εκατοστά.

Οι επιχειρήσεις τα μαζεύουν και φεύγουν. Η ανοργανωσιά του κράτους (συνεχή λάθη), η υψηλή φορολογία και οι ατελείωτοι νόμοι για το πως θα κάνεις τη δουλειά σου τους ωθούν να τα μαζέψουν και να φύγουν.

Μα θα μου πείτε η Γερμανία έχει χαμηλή ανεργία. Κόλπα του Σόιμπλε. Χάθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με συμβάσεις αορίστου χρόνου, με καλούς μισθούς, σε καλές εταιρείες και γεμίσαμε mini-jobs, δουλειές στα 450€ το μήνα, ενοικιάσεις υπαλλήλων, μονοετείς και διετείς συμβάσεις. Τεχνικά όλοι οι παραπάνω δεν θεωρούνται άνεργοι. Οι αριθμοί βγαίνουν!

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα όπως υπάρχει για κάθε ψέμα: κρατάει λίγο.

Οι σαβουροδουλειές δεν σου επιτρέπουν να ζήσεις και να ξοδέψεις. Η κλειστή κάνουλα των τραπεζών σημαίνει δυσκολία στην αγορά αυτοκινήτου. Αυτό σημαίνει ζημιά σε 1 στις 7 θέσεις εργασίας της χώρας. Το παραμύθι ότι θα ισοσκελιστούν οι απώλειες με πωλήσεις σε Αμερική και Κίνα αποδείχθηκε μπαρούφα.

Και τώρα αρχίζει το πανηγύρι.

Τα “τερμίν” χάθηκαν. Πας ότι ώρα σου καυλώσει όπου θέλεις. Η αγορά πιέζεται.

Η καθαριότητα και η τάξη στους δρόμους χάθηκε. Μερικές περιοχές δεν θυμίζουν πια καθόλου Γερμανία.

Οι υπηρεσίες τα έχουν παίξει. Το προσωπικό μειώθηκε. Οι μισθοί μειώθηκαν και ουδείς δουλεύει σωστά για ψίχουλα. Ήρθαν και εκατομμύρια μετανάστες οι οποίοι απασχολούν τις υπηρεσίες με διάφορα θέματα. Εντελώς λογικό όταν πρωτοέρχεσαι σε μια χώρα.

Οι τρεις φορές διακοπές το χρόνο έγιναν μια ή καμία. Ο καιρός το ίδιο σκατά.

Το τσιγάρο απαγορεύεται παντού. Με ελάχιστο αλκοόλ πάει το δίπλωμα. Έκλεισαν το 80% των μπυραριών. Η κατανάλωση μπύρας έπεσε από τα 120 λίτρα ανά άτομο το χρόνο στα 90.

Εκνευρισμός παντού. Ασυδοσία παντού. Οι υπηρεσίες δεν ξέρουν πια τι σου στέλνουν. Λάθη, λάθη, λάθη.

Είμαι ένας άνθρωπος 16 ώρες στο πόδι. Μέσα στην πιάτσα της αγοράς. Με μικρό παιδί σε Γερμανικό σχολείο.

Δεν γνωρίζω τι βιώνει ένας βολεμένος υπάλληλος που κάνει 20 χρόνια την ίδια δουλειά τρώγοντας την ίδια κονσέρβα.

Αυτό που βιώνω προσωπικά είναι η ελεύθερη πτώση του κοινωνικού και επαγγελματικού ιστού της Γερμανίας.

Ένα κορίτσι 16 χρονών: Καταστρέψατε τη χώρα μου

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!