Διαβάζω όλα τα email σας με χαρά. Ένα email με μια πολύ καλή ερώτηση μου έστειλε ο φίλος (και συνονόματος) Θωμάς Μπράτης. Παραθέτω πρώτα το ερώτημά του:

Καλησπέρα,

Παρακολουθώ τα posting σου ανελλιπώς.. και με έχεις προβληματίσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ με όλα που γράφεις (τα σχετικά με την Γερμανία)
Ειλικρινά μπερδεύομαι, και θα ήθελα τα φώτα σου για ακόμη μια φορά.

«Λίγο-πολύ» την κατάσταση στην Ελλάδα την γνωρίζεις.
Τα πράγματα εδώ πάνε από το κακό στο χειρότερο και δεν θα σταματήσει αυτό ποτέ.
Θα συνεχίζεται μέχρι να μας εξαθλιώσουν τελείως οικονομικά, όλους μας…

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιό θα είναι το μέλλον μας.. εδώ στην Ελλάδα.. αν παραμείνουμε τελικά και συνεχίσουμε να ζούμε εδώ.
Εχω σιχαθεί όσο δεν φαντάζεσαι.. όλα αυτά τα greek λαμόγια.. που ορίζουν τις τύχες μας.
που αποφασίζουν για μας.. χωρίς εμάς.. και που στο τέλος θα αποφασίσουν ότι θα πρέπει να βγούμε στην σύνταξη με μισθό πείνας.. (γιατί εκεί οδεύουν όλα).
Δεν υπάρχει ΚΑΜΜΙΑ ελπίδα να ανακάμψει κάτι.
Εχω σιχαθεί επίσης την αδιαφορία του κόσμου.. και ότι κανείς δεν αντιδράει..
Εχω σιχαθεί τους βολεμένους ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ που για να γίνει η δουλειά σου.. θα πρέπει να τους λαδώσεις..
Τέλος πάντων.. για να μην τα πολυλογώ.. αυτά φαντάζομαι τα γνωρίζεις και πιθανότατα πιο καλά και από μένα.

Εχεις την τύχη να γνωρίζεις.. και τις 2 όψεις του νομίσματος.. και την πλευρά της Ελλάδας και την πλευρά της Γερμανίας.
Η ερώτηση που θέλω να κάνω είναι η παρακάτω :
επειδή ξέρεις τι παίζει.. και στις 2 χώρες..

ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ?
και όταν λεω αξιοπρεπή εννοώ
-να μην μετράει τα ψιλά στο πορτοφόλι του για να αγοράσει ψωμί,
-να μην έχει τον συνεχή φόβο ότι δεν θα τα βγάλει πέρα με όλους αυτούς τους λογαριασμούς και ενφια που έρχονται απανωτά…
να θέλεις να πάρεις λίγο φέτα παραπάνω και να σκέφτεσαι ότι, αν αγοράσεις παραπάνω φέτα, δεν θα έχεις να πάρεις ψωμί, η ένα πακέτο τσιγάρα.
και ότι έχεις να περάσεις όλη την εβδομάδα 40 ευρώ μέχρι να ξαναπληρωθείς..
Ημουν άνεργος, και από το ταμείο έπαιρνα 360 ευρω τον μήνα.. και προσπαθούσα να ζήσω με αυτά… ευτυχώς δεν είχα ενοίκιο.
αν δεν είχα σπίτι δικο μου.. θα ήμουν άστεγος.. και θα έτρωγα στα συσσίτια..
την δόση του εμφια όμως ήμουν υποχρεωμένος να την πληρώνω.. 90 ευρώ τον μήνα για 5 μήνες.
δεν το ενδιαφέρει το κράτος αν είσαι άνεργος ή όχι και πως ζεις… πρέπει να πληρώσεις..
έμεινα 6 μήνες άνεργος… έστειλα 10δες βιογραφικά Ελλάδα αλλά και εξωτερικό, και τελικά βρήκα δουλειά μέσω γνωστού..
και παίρνω το αστρονομικό ποσό των 690 ευρώ καθαρά με προϋπηρεσία 28 ετών
και από ότι ακούγεται και οι προϋπηρεσίες θα καταργηθούν. (θα μπει πλαφόν 9 χρόνια)

Δεν λέω.. ότι η Γερμανία είναι η γη της επαγγελίας.. και ότι είναι παραδεισένια χώρα.
έχω ακούσει πολλά.. αλλά όλα είναι «ράδιο αρβύλα»..
άλλος λέει έτσι.. άλλος λέει γιουβέτσι.

θα ήθελα όμως να ξέρω το ρεζουμέ της υπόθεσης..

και το ρεζουμέ είναι … ΑΝ ΕΡΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΕΨΕΙ… θα επιβιωσει ?
το ρωτάω αυτό γιατί εδώ στην Ελλάδα .. όσο και να το παλέψεις.. θα σε φάει το μαύρο φίδι.. και οι ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ…

Ξέρω ότι είναι δύσκολη ερώτηση και ότι δεν μπορεί να απαντηθεί με 5-10 γραμμές..
οπότε προσπάθησε να μου απαντήσεις με το ένστικτο..
δώσε μου.. την πρώτη απάντηση που σου ήρθε στο μυαλό.
Προετοιμάζομαι να έρθω και εγώ στο Deutschland.. και η γνώμη σου θα μετρήσει.

Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου.
καλό απόγευμα.

Σε ευχαριστώ καταρχάς για την τιμή που μου κάνεις να με διαβάζεις και να ζητάς την άποψή μου.

Η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό. Ναι, αξίζει.

Η ίδια ερώτηση που θέτεις δεν στο κρύβω απασχολούσε το μυαλό μου για μήνες. Γεννήθηκα το 1974 σε αυτή τη χώρα από Έλληνα πατέρα και μητέρα Γερμανίδα. Μεγάλωσα εξαρχής με δυο γλώσσες. Στην πορεία έγιναν τρεις. Έχω συγγενείς στη χώρα αυτή. Ο αδερφός μου σώθηκε νωρίτερα από μένα. Έφυγε για να σπουδάσει ιατρική στη Γερμανία. Στην ερώτηση γιατί δεν έρχομαι και εγώ Γερμανία απαντούσα πάντα «μόνο νεκρός». Είχα τους φίλους μου, τις δουλειές μου, το αυτοκίνητο και το πλήρως εξοπλισμένο ιδιόκτητο σπίτι μου.  Επίσης έχω ένα φλογερό πάθος με την Ελλάδα. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Το έχω όμως.

Όταν είδα τον ΓΑΠ στο Καστελόριζο μόλις είχε γεννηθεί η κόρη μου. Κατάλαβα από την πρώτη στιγμή τι θα ακολουθούσε. Σκέφτομαι με εικόνες. Δεν είμαι προφήτης. Αλλά με λίγο μελέτη κατάλαβα τι έγινε. Η ερώτηση μου κοιτώντας την κόρη μου ήταν μια «θα έχει κανένα μέλλον εδώ?». Η απάντηση ήταν ίσως ναι αν κάτι άλλαζε. Μπορούσε τότε κάτι να αλλάξει. Στο μέτρο που μπορούσα προσπάθησα να αλλάξει κάτι. Απλά οι Έλληνες δεν ήθελαν να αλλάξει κάτι.

Μετά από αυτό ήρθε η ώρα να ξανασκεφτώ το «μόνο νεκρός». Το παράδοξο ήταν ότι δεν χρειάστηκε να το ξανασκεφτώ. Νεκρός δεν είσαι μόνο αν σταματήσει να λειτουργεί ο οργανισμός σου. Όταν δεν έχεις πλέον μια αξιοπρεπή ζωή, όταν δεν έχεις μέλλον, όταν δεν έχεις ελπίδα είσαι νεκρός. Τελικά είχα δίκιο. Μόνο νεκρός θα πήγαινα Γερμανία.

Σκέψου το λίγο. Στην Ελλάδα είμαστε ζωντανοί νεκροί. Όχι δεν είναι απαισιόδοξο. Είναι ό,τι πιο αισιόδοξο έχεις σκεφτεί ποτέ!

Ένας νεκρός άνθρωπος δεν έχει να χάσει απολύτως τίποτα. Μόνο να κερδίσει! Πιθανώς μια ανάσταση.

Θυμάμαι το πρώην αφεντικό μου να το παίζει γαμιάς και να φωνάζει μπροστά σε διάφορους. Τον πιάνω αργότερα σε ένα γραφείο. Του λέω

«κοίταξε να δεις. Έχεις μπροστά σου έναν άνθρωπο που ήρθε με 5 ρούχα. Του κατέστρεψαν τη χώρα, άφησε το σπίτι του, τους φίλους του, τα αγαπημένα του μέρη μέχρι και τα προσωπικά του αντικείμενα. Άφησε την κόρη του μωρό (δεν την είχα φέρει ακόμα). Μου γ@μησαν ολόκληρη τη ζωή μου και είμαι 38. Αλήθεια πιστεύεις ότι τα καραγκιοζιλίκια σου θα με εντυπωσιάσουν?».

Κανονικά στη Γερμανία πας αμέσως στο λογιστήριο με τέτοια δήλωση. Δεν μίλησε και έσκυψε το κεφάλι. Λίγες μέρες μετά πήρα και αύξηση 30%.

Η Γερμανία είναι μια προφανώς διαφορετική χώρα. Τα τελευταία 5-7 χρόνια περνάει μια ίωση. Η χώρα έχει φάει στραπάτσο. Τα πράγματα αναμφίβολα έχουν δυσκολέψει. Θα στο θέσω όμως αλλιώς.

Έρχεται ένας τύπος και σε οδηγεί σε ένα τεράστιο οικόπεδο. Μέσα σε αυτό υπάρχουν μονοκατοικίες. Σου δείχνει δεκάδες κλειδιά. Σου λέει «πάρε όποιο θες» αλλά θα σου πω ένα πράγμα. Κάποια στιγμή θα γίνει ένας σεισμός. Πολύ ισχυρός. Δεν ξέρω πόσο. Διάλεξε λοιπόν σπίτι.

Αλήθεια θα έμενες σε μια ετοιμόρροπη παράγκα? Δεν θα διάλεγες ίσως όχι την πιο όμορφη και άνετη μονοκατοικία αλλά αυτήν με τα πιο γερά θεμέλια και γενικότερα στιβαρή κατασκευή?

Αλήθεια ποια χώρα μπορεί σε περίπτωση οικονομικού τυφώνα (που έρχεται) να αντέξει? Ποια παράγει ΤΑ ΠΑΝΤΑ? Ποια μπορεί να κλείσει αύριο το πρωί τα σύνορα και να τυπώνει μέρα-νύχτα δικό της νόμισμα και να μην απειληθούν με θάνατο οι πολίτες της? Σε ποια χώρα δεν υπήρχε πέτρα πάνω σε πέτρα και μέσα σε 50 χρόνια μετατράπηκε σε οικονομικό θαύμα? Μην κρίνεις από την κατάσταση σήμερα. Είναι αποτελέσματα της Μέρκελ που αποχωρεί το χρόνου. Ήδη τρώει το κράξιμο της αρκούδας.

Σου γράφω αυτή τη στιγμή από το γραφείο μου. Είναι 50 μέτρα από έναν από τους πλέον φημισμένους δρόμους της Γερμανίας (Königsallee, Düsseldorf). Έχει πλάκα, βλέπω στο απέναντι κτίριο τα Golden Boys να ρημάζουν κράτη και τους βρίζω.

 

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά εδώ με την Ελλάδα. Δούλεψε σκληρά. Πες απλά την αλήθεια. Θα δεις ανταπόκριση. Θα σε βοηθήσουν. Έχω γράψει πολλά άρθρα που τα χώνω για τα κακώς κείμενα. Υπάρχει όμως τρόπος να τα αποφύγεις. Στη ζωή μου με βοήθησαν συνολικά περισσότερο οι Γερμανοί από κάθε Έλληνα. Λυπάμαι αφάνταστα που το γράφω αλλά είναι η πραγματικότητα.

Κάθομαι εδώ με τη Βίκυ Πανάγου την αντιπρόεδρο της εταιρείας. Τη βλέπω απέναντι. Είχε την ίδια απορία με σένα. Είχε το θάρρος όμως. Τόλμησε. Ακόμα αμφιβάλει αν κάνει το σωστό. Ιδίως για τα παιδιά της. Είναι αριστούχοι και αστέρια. Η ίδια ερώτηση. Το ίδιο άγχος. Θα μετριαστεί όμως και αυτό πολύ σύντομα. Οι Γερμανοί δεν είναι όλοι ναζιστικά καθάρματα. Δεν ισχύει αυτό. Έχουμε λάθος εικόνα στην Ελλάδα. Υπάρχουν και καταπληκτικοί άνθρωποι. Αρκεί να προσπαθήσεις να μάθεις τη γλώσσα τους και να τους καταλάβεις. Κυρίως δεν γουστάρουν τις κλασικές Ελληνικές παπαριές ότι αυτοί ήταν στα δέντρα κτλ. Λογικό.

Δεν υπάρχει η γη της επαγγελίας. Ιδίως στις εποχές μας. Εδώ έχεις όμως την ευκαιρία. Είναι πραγματικά στο χέρι σου. Είναι θέμα επιμονής. Δυστυχώς τη ζωή δεν θα στην χαρίσει κανείς. Πρέπει να τη χτίσεις μόνος σου. Να λάβεις τις αποφάσεις σου. Χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτα. Στην Ελλάδα δυστυχώς ένιωθα ότι δεν έχω καμία ελπίδα πια. Όσο σκεφτόμουν τα σχολεία που θα πήγαινε η κόρη μου (τώρα θα πάει) με έπιανε φρίκη. Εγώ πήγα στο γυμνάσιο Μενεμένης Θεσσαλονίκης. Σε υπόγειο. Κυνηγούσαμε στο διάλειμμα τα ποντίκια. Όχι δεν υπερβάλλω καθόλου. Έχω και φωτογραφίες. Όχι, μπορεί να πεινάσω να κλάψω άλλα αυτό το διαμάντι δεν θα βρεθεί στον βόθρο των Ελληνικών σχολείων και αργότερα Πανεπιστημίων.

Δεν είχα καμία εγγύηση. Ακόμα δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Ελλάδα θα καθόμουν τώρα στον παλιό μου μπλε καναπέ από το ΙΚΕΑ με κομμένο το ρεύμα, κατασχετήριο σπιτιού και ένα κορίτσι βουρκωμένο γιατί δεν έχω να της πάρω μια σοκολάτα.

Είμαι πολύ καλύτερα από αυτό σήμερα. Πολύ καλύτερα.

Δεν ξέρω αν σε βοήθησα. Την απόφαση θα την λάβεις εσύ. Πρέπει να την λάβεις εσύ αποκλειστικά.

Για να έχεις στη συνέχεια το πείσμα να πετύχεις. Και θα πετύχεις φίλε μου.

Καλό βράδυ.