Που είνι του κράτους;

Γράφω το άρθρο αυτό με αφορμή την πρόσφατη καταστροφή στην Αττική (και όχι μόνο). Να επαναλάβω ότι το συμβάν αποτέλεσε την αφορμή (και μόνο) της συγγραφής του άρθρου. Η ομάδα του tomsnews εκφράζει τα ειλικρινά της συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων.

Αφορμή στάθηκε μια δήλωση μιας ηλικιωμένης γυναίκας που στο φακό φώναζε “που είνι του κράτους;”.

Το κράτος δεν είναι πουθενά σε μια καταστροφή

Δεν αναφέρομαι στην Αττική, ούτε καν στην Ελλάδα. Σε μεγάλες καταστροφές (εθνικής εμβέλειας) το κράτος δεν είναι πουθενά. Δεν είναι πουθενά για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορεί να είναι.

Η Αμερική φέτος χτυπήθηκε από 55 τυφώνες. Αριθμός ρεκόρ σε όλη την σύγχρονη ιστορία.

Στην περίπτωση καταστροφής οι περισσότεροι από εμάς (περίπου το 90%) περιμένει ότι κάτι θα κάνει το λεγόμενο “κράτος”. Τι είναι αλήθεια το κράτος;

Το κράτος σε αυτήν την περίπτωση (αυτό που φανταζόμαστε) είναι αστυνομία, πυροσβεστική, ασθενοφόρα και πιθανώς ο στρατός. Ίσως αμυδρά φανταζόμαστε ότι κάτι θα κάνει και η ηγεσία μιας χώρας.

Όλοι οι παραπάνω δεν είναι μια απρόσωπη καλοκουρδισμένη μηχανή αλλά ομάδες ανθρώπων όπως εσείς και εγώ. Άνθρωποι επίσης με σπίτια και πιθανώς παιδιά και οικογένειες. Οι παραπάνω “μηχανές” όχι μόνο δεν είναι καλοκουρδισμένες αλλά τη σήμερον ημέρα δεν λειτουργούν σωστά ακόμα και σε περιόδους κοινωνικής γαλήνης!

Οι άνθρωποι αυτοί (φυσικά και δεν είναι όλοι σε επιφυλακή) θα πρέπει να εγκαταλείψουν επίσης τα σπίτια τους και να πορευθούν σε κάποιο σημείο συνάντησης για να αναλάβουν υπηρεσία.

Ερώτηση πρώτη: είστε πυροσβέστης, γιατρός, νοσοκόμα, στρατιωτικός και κινδυνεύει το παιδί σας. Ποιον θα σώσετε πρώτα;

Ερώτησης δεύτερη: ποιος σας είπε ότι σε περίπτωση καταστροφής οι δρόμοι είναι άδειοι για να πάτε στη δουλειά σας; Συνήθως δεν είναι. Άρα δεν μπορείτε να πάτε πουθενά.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι θεωρίες. Έχουν καταγραφεί. Σε περίπτωση μικρής καταστροφής σε 72 ώρες το κράτος μπορεί πιθανώς να κάνει κάτι. Σε περίπτωση καταστροφής εθνικής εμβέλειας τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Απαιτούνται (και σε αυτό συμφωνούν όλοι οι ειδικοί) περίπου 10 μέρες!

Εσείς πόσες μέρες επιβιώνετε χωρίς ρεύμα, νερό, τροφή και πιθανώς στέγη στο κρύο;

Βάσει διεθνών στατιστικών ούτε 72 ώρες. Το 90% των ανθρώπων δεν έχει καν τα στοιχειώδη για μια περίπτωση ανάγκης. Ούτε καν στοκ σε νερό το οποίο είναι πάμφθηνο. Είδαμε και στην Αττική την αστυνομία (και μπράβο της) να μοιράζει μπουκαλάκια με νερό.

Σύμφωνα με αρκετές μελέτες σε περίπτωση που το δίκτυο ηλεκτρισμού της Αμερικής κατέρρεε για δέκα μέρες θα πέθαιναν το 50% των κατοίκων της υπερδύναμης! Μην ξεχνάμε ότι στην Αμερική υπάρχουν 100.000.000 όπλα σε ντουλάπια και συρτάρια. Όπλα που θα χρησιμοποιηθούν αν δεν έχεις νερό και τροφή.

Γιατί αλήθεια το κάνουμε αυτό;

Γιατί αλήθεια δεν έχουμε ούτε καν επάρκεια 72 ωρών; Όχι δεν ευθύνεται η φτώχεια. Τα φθηνότερα προϊόντα της αγοράς είναι ακριβώς αυτά που χρειαζόμαστε σε μια κρίση. Το νερό, ρύζι και μακαρόνια είναι ίσως οι φθηνότερες τροφές. Μια μποτίλια υγραερίου με μια εστία κάνουν το πολύ 20 ευρώ.

Ποιος αλήθεια μας είπε ότι τα δίκτυα ηλεκτρισμού είναι ανθεκτικά σε καταστροφές; Ποιος μας είπε ότι χωρίς ρεύμα θα έχουμε και νερό; Ποιος μας είπε ότι σε περίπτωση καταστροφής θα μπορούμε να πεταχτούμε στο σούπερ μάρκετ και το φαρμακείο;

Η καγκελάριος πριν μήνες είπε να τηρούμε μια επάρκεια νερού και τροφής 10 ημερών

Το θέμα έπαιξε σε όλα τα μέσα. ΟΥΔΕΙΣ τη χλεύασε. Είναι αυτονόητο για τους Γερμανούς. Η σταθερότερη και ανθεκτικότερη χώρα της Ευρώπης και ουδείς την κορόιδεψε. Μια χώρα στην οποία πέντε χρόνια που είμαι εδώ δεν κόπηκε ούτε ένα λεπτό το ρεύμα και το νερό. Και όμως, οι περισσότεροι Γερμανοί έχουν στοκ δέκα ημερών.

Η επάρκεια αυτή δεν είναι ένα επιπλέον έξοδο. Το προϊόντα αυτά διατηρούνται για πολύ καιρό και φυσικά μπορείτε να τα καταναλώσετε αν δεν γίνει τίποτα. Κανένα επιπλέον έξοδο. Απλά σε μια αγορά 20 ευρώ από το σούπερ προσθέστε και ένα αντικείμενο (κάτω του ενός ευρώ) για το ράφι. Μια απλή συνήθεια που μπορεί να σας σώσει τη ζωή. Χωρίς να το καταλάβετε σε ένα εύλογο διάστημα θα έχετε ένα επαρκές στοκ.

Στην Ελλάδα αν στοκάρεις για δέκα μέρες θεωρείσαι ηλίθιος

Σε κοιτούν περίεργα. Σε θεωρούν γελοίο, γραφικό, φοβιτσιάρη. Όλα αυτά μέχρι να γίνει το κακό. Μετά δεν είσαι πια. Είναι η ίδια υπεροψία που έζησα μετά το 2010. “Εγώ έχω καλή δουλειά. Θα ζήσω μια χαρά”. Μετά δάκρυα. Η καλή δουλειά χάθηκε. Οι καλές εποχές πέρασαν. Προσωπικά σταμάτησα να ασχολούμαι με την υπεροψία, την ματαιοδοξία, την κατσίκα του γείτονα, την ανοησία. Ασχολούμαι με τη δουλειά μου και την οικογένειά μου η οποία τα τελευταία χρόνια μεγάλωσε.

Ας αποτελέσει το άρθρο αυτό αφορμή για σκέψεις. Αν σωθεί έστω και ένα παιδί ή ένας ενήλικας από αυτό άξιζε τον κόπο να το γράψω.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!