Ήταν απογευματάκι. Μετά από διαδοχικές συναντήσεις αράξαμε στο μοναστηράκι όπου ένας street performer έπαιζε κιθάρα.

Ήταν και ο Άρης ο Θεός του πολέμου. Με τη διαφορά ότι δεν είχε τίποτε πια από Θεό και έδειχνε να έχει παρατήσει τον πόλεμο. Μου ζήτησε ένα τσιγάρο. Τον κοίταξα στα μάτια. Φαινόταν εξουθενωμένος. Τον ρώτησα πως τον λένε (αφού του έδωσα τσιγάρο). Μου είπε Άρης σκύβοντας το κεφάλι.

Τον ρώτησα «Άρη θα ήθελες εκτός από το τσιγάρο να φας κάτι?». Με κοίταξε γεμάτος απορία. Μάλλον δεν τον ρωτούν συχνά κάτι τόσο περίεργο. Μου απάντησε με χαρά «οτιδήποτε».  Η αλήθεια είναι ότι δεν έδειχνε να με πιστεύει. Του λέω κάτσε εδώ και έρχομαι. Πήρα ένα πιτόγυρο και μια μπύρα. Η χαρά του απερίγραπτη. Έχω καιρό να δω άνθρωπο να καταβροχθίζει πιτόγυρο τόσο γρήγορα. Τον ρώτησα αν ήθελε δεύτερο. Είπε ότι δεν μπορούσε. Λογικό, είχε κλείσει το στομάχι. Την μπύρα την ήπιαμε παρεΐτσα τσουγκρίζοντας συχνά-πυκνά. Ο Άρης μου είπε ότι είχε να φάει δυο μέρες. Πιτόγυρο είχε να φάει δυο μήνες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που καθόμουν με άστεγο.

Στο Σύνταγμα είχα λιώσει για εκατό και πλέον μέρες. Τα βράδια η παρέα μου ήταν οι άστεγοι. Άνθρωποι όπως εσείς και γω. Άνθρωποι τους οποίους πολτοποίησε η μοίρα. Άνθρωποι που είχαν δυο τσιγάρα και μου έδιναν το ένα. Θα γράψω άλλες 100 φορές τη λέξη άνθρωποι μπας και το εμπεδώσουμε.

Κάποιοι από αυτούς (όχι όλοι) βυθίστηκαν και στα ναρκωτικά. Όχι δεν είναι «άλλοι» άνθρωποι. Δεν είναι επιθετικοί, δεν είναι δολοφόνοι, δεν είναι κλέφτες, δεν είναι κατώτεροι από εσένα. Προφανώς και δεν τηρούν του κανόνες υγιεινής. Δεν μπορούν γιατί απλά είναι άστεγοι.

Θυμάμαι ένα από τα βράδια στο Σύνταγμα μου συζητούσα με ένα φίλο άστεγο. Μου έλεγε «Θωμά δεν με πειράζει που είμαι άστεγος, που συχνά πεινάω, που φοράω βρώμικα ρούχα, που καταστράφηκε η ζωή μου. Με πειράζει που δεν με αντιμετωπίζουν ως άνθρωπο. Δεν μου μιλούν. Δείχνουν να με φοβούνται». Η φράση αυτή βασάνισε για μέρες τον λιγοστό μου εγκέφαλο. Αλήθεια εμείς οι φιλόζωοι που ποστάρουμε μέρα νύχτα για ζώα, εμείς οι Έλληνες που γεννήσαμε τη Δημοκρατία και τον πολιτισμό βλέπουμε ως υπανθρώπους πολίτες που μένουν στους δρόμους γιατί η μοίρα σκότωσε τους γονείς τους, χρέη τους οδήγησαν να μην έχουν στέγη και εργασία ή απλά εξαθλιώθηκαν τόσο που κάποιοι «καλοθελητές» τους βύθισαν στη δίνη των ναρκωτικών.

Το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο κόσμο. Δεν θα σας πέσει ο κώλος να καθίσετε μαζί με έναν άστεγο. Δεν παθαίνεις τίποτα αν πάρεις έστω λίγο τροφή, λίγο νερό, οτιδήποτε. Δεν είσαι λιγότερο γκλαμουράτος αν αφήσεις για λίγο τα τσεκίν, τις σέλφι και το κωλοκινητό σου.

Έχω πάει δεκάδες φορές με άστεγους για φαγητό. Αποφεύγω να δίνω χρήματα για να μην βρεθούν σε λάθος τσέπες. Δεν μειώνεται η μούρη σου στην κοινωνία να πας να τους πάρεις για μερικά ευρώ κάλτσες και μια καινούργια καθαρή μπλούζα. Υπάρχουν ωραιότατα t-shirt με 5€. Περνούν χιλιάδες άνθρωποι από το κέντρο της Αθήνας. Πολλοί από αυτούς έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν 2€ σουβλάκι ή 5€ μπλούζα ή μερικά σεντς νερό.

Ας γίνουμε πρώτα φιλάνθρωποι και μετά ας γίνουμε οτιδήποτε με το πρόθεμα «φιλό».