Οι εντυπώσεις μου από τους συμμαθητές μου στη φοίτησή μου στο Γερμανικό σχολείο

Τι θυμήθηκα τώρα!

Φίλοι, ένα θέμα που απασχολεί τα παιδιά και τους εφήβους, ειδικά κατά την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Ιδιαίτερα όταν εκτός από σχολείο αλλάζεις χώρα και σύστημα εκπαίδευσης. Από ελληνικό σχολείο στην Ελλάδα σε γερμανικό σχολείο στη Γερμανία. Δεν ήμουν όμως προκατειλημμένος.

Θα βρω άραγε φίλους; Θα με συμπαθήσουν οι νέοι μου συμμαθητές ή θα με αποφεύγουν λόγω της καταγωγής μου; Αυτά ήταν κάποια από τα ερωτήματα που βασάνιζαν εμένα και τόσα άλλα παιδιά που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση.

Ο φίλος σε ένα καινούργιο σχολείο είναι αυτός που θα σε ξεναγήσει στους χώρους, θα σου μιλήσει για τους καθηγητές, τους μαθητές, τον τρόπο διδασκαλίας κλπ. Μέσω αυτού του ατόμου γνωρίζεις άλλους μαθητές του σχολείου, κοινωνικοποιείσαι και νιώθεις πιο άνετα σαν να είσαι σε ένα οικείο περιβάλλον.

Στο γερμανικό σχολείο λοιπόν γνώρισα αμέσως πολλά άτομα. Στην αρχή οι περισσότεροι ήταν ευγενικοί απλά και περίεργοι φυσικά. Ιδιαίτερα κοινωνικούς δε θα τους χαρακτήριζα. Όταν χρειαζόμουν κάτι ή εμφανώς είχα μια δυσκολία να αντιληφθώ το σύστημά τους έπρεπε να απευθυνθώ ο ίδιος μου σε κάποιον αλλιώς ούτε ο διπλανός δεν ήταν συνεργάσιμος. Άντε να ενταχθείς σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Γενικότερα δεν ήτανε τα άτομα με τα οποία η συναναστροφή ήταν επιθυμητή. Αυτό οφείλεται κατά την γνώμη μου στην διαφορετική νοοτροπία και αντίληψη ενός παιδιού που μεγαλώνει στην Ελλάδα κι ενός στη Γερμανία. Τα παιδιά στην Ελλάδα έχουν μάθει να συνδυάζουν και σχολείο και φροντιστήριο και κάποιο χόμπι και μία έως δύο εξόδους την εβδομάδα. Τα γερμανάκια από την άλλη πλευρά πηγαίνουν μόνο σχολείο, σπάνια έχουν εξωσχολικές δραστηριότητες, για εκμάθηση ξένης γλώσσας ούτε λόγος φυσικά, απλά στην καλύτερη ίσως κάποια αθλητική δραστηριότητα. Στο σχολείο οι αποδόσεις των περισσοτέρων δεν ήταν καλές και παρόλο που έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο, ούτε διαβάζανε  ιδιαίτερα αλλά ούτε και βγαίναν με τους φίλους τους τόσο συχνά.

Εντάξει η χρονιά πέρασε φυσικά αλλά η γεύση που άφησε δεν ήταν η καλύτερη που πιθανώς θα μπορούσε.

Μη θέλοντας να φανώ απόλυτος θέλω να τονίσω το εξής: αυτά ήταν τα παιδιά που γνώρισα εγώ. Σίγουρα σε άλλα σχολεία θα ήταν καλύτερα τα πράγματα ή και χειρότερα, πάντως αυτό που σας περιγράφω είναι η εικόνα των παιδιών στην Γερμανία που έχει χαραχθεί στη δική μου μνήμη.

Σας φιλώ

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!