Πραγματικά λυπάμαι που νιώθω υποχρεωμένος να γράψω ένα άρθρο με αυτόν τον τίτλο.

Μόλις έφερα την κόρη μου στην Γερμανία (είχα φύγει νωρίτερα για την αναζήτηση εργασίας) της αγόρασα ένα πελώριο λαχανί γουρουνάκι-κουμπαρά. Ήθελα εξαρχής να της γίνει οικεία η έννοια της αποταμίευσης, της συγκέντρωσης χρημάτων για κάποιο σκοπό τον οποίο η ίδια θα αποφάσιζε. Το γουρουνάκι αυτό το λάτρεψε. Είναι πολύ γλυκούλα όταν μου λέει «μπαμπά να βάλω αυτό το λεφτό στον κουμπαρά μου?». Αναφέρεται σε κέρματα που βρίσκει στο σπίτι.

Θυμάμαι μια φορά (ήταν μόλις 4 χρονών) είχε μαζέψει το ποσό των 138€! Είπαμε το γουρουνάκι είναι λίγο μεγάλο.

Μέχρι πρόσφατα πήγαινα το περιεχόμενο του κουμπαρά στην τράπεζά μου και η καταμέτρηση ήταν φυσικά δωρεάν. Το ποσό πιστωνόταν στον λογαριασμό μου και με μια απλή ανάληψη έδινα τα χρήματα στην κόρη μου.

Είχε πάρει το αυτί μου πριν κάποιο καιρό ότι αυτό θα σταματούσε. Κάθε άδειασμα κουμπαρά (το λένε τέλος καταμέτρησης) θα είχε χρέωση γύρω στα 4€.

Πήγα λοιπόν σήμερα με τα κέρματα της κόρης μου στο υποκατάστημα της Sparkasse στο Düsseldorf (συγκεκριμένα περιοχή Düsseltal) για τη συνήθη διαδικασία.

Η υπάλληλος μου ζήτησε 7-10 εργάσιμες και 7,5€ τέλος καταμέτρησης !!!!

Από έναν λαό ο οποίος επιτρέπει την κλοπή χρημάτων μέσα από τον κουμπαρά των ίδιων του των παιδιών μην περιμένετε πολλά. Από μια ηγεσία που δίνει τη νομική δυνατότητα στους τραπεζίτες να ληστεύουν τα παιδιά των πολιτών της μην περιμένετε τίποτε άλλο παρά την απόλυτη αναλγησία είτε στην Ευρώπη είτε στις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα.