Μόλις δέχθηκα τηλέφωνο από Κομαντατούρ του 1935

Το τηλέφωνο ήταν σχετικά με την υπόθεση: «ΠΡΟΣΟΧΗ! Γερμανοί κατάσχουν τα παιχνίδια των παιδιών σας χωρίς να χρωστάτε! Η συμμορία του Aachen ξανακτυπά».

Χτυπά λοιπόν το τηλέφωνο από άγνωστο αριθμό (σήμερα είναι Σάββατο και δεν περιμένεις τίποτε κρατικό να λειτουργεί). Το σηκώνω μετά τον πρώτο κτύπο (δίπλα μου ήταν το τηλέφωνο).

«Γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνό σου; Εννιά φορές χτύπησε» ακούστηκε μια φωνή από το 1935 με ύφος αξιωματικού των SS.

Πετάχτηκα όρθιος! Έτρεξα αμέσως στο χωλ και φόρεσα δερμάτινες μπότες. Να είμαι στο κλίμα, καταλαβαίνετε.

«Ποιος με ζητεί αν μου επιτρέπεται;»

«Ο τάδε»

Συνέχισε με το γνωστό ύφος του χιλιετούς ράιχ που έπεσε σε μερικές εβδομάδες. Όσο πιο ναζί αυτός, τόσο πιο γλύκα εγώ.

Ήμουν σε Γερμανική έκσταση. Έψαχνα τη δερμάτινη στολή των πάντσερ που σχεδίασε ο Hugo Boss. Γμτ πρέπει να την έστειλα καθαριστήριο.

Σταδιάλα με το βρακί με πέτυχε το φάτερλαντ.

Η συνομιλία τελείωσε.

Σηκώνομαι. Ανοίγω τα παράθυρα.

Στη διαπασών.

Όλοι μαζί με παλμό! Ψηλά το ένα χεράκι. Πάμε!

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!