Η άμεση δημοκρατία ήταν ένα «σλόγκαν» το οποίο ακούγονταν έντονα στην εποχή των κινημάτων.

Αφορμή για τη συγγραφή του άρθρου αποτέλεσε μια δήλωση του Τράμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Μέσες άκρες έλεγε το εξής:

όταν πήγαμε και τα κάναμε μπάχαλο στη Μέση Ανατολή για να τους φυτέψουμε τη δημοκρατία αλήθεια τους ρωτήσαμε αν την θέλουν ή μπορούν;

Η ερώτηση αλήθεια με απασχόλησε για κάμποσο διάστημα. Μας φαίνεται προφανές ότι η Δημοκρατία είναι ό,τι καλύτερο για τους πολίτες μιας χώρας. Είναι όμως;

Θέλω να δηλώσω στο σημείο αυτό ότι είμαι οπαδός της άμεσης δημοκρατίας και κατά κάθε μορφής φασισμού (αριστερού ή δεξιού).

Αυτό το οποίο προσπαθούσε να πει ο Τράμπ είναι ότι σχεδόν το σύνολο αυτών των χωρών ήταν καλύτερα (είχαν τουλάχιστον φαγητό) πριν επέμβουν οι Αμερικάνοι με τον δήθεν «εκδημοκρατισμό» τους.

Το πολίτευμα που έχει μια χώρα έχει άμεση σχέση με το επίπεδο αντίληψης των πολιτών του, την κρίση του και τη δυνατότητά του να συμμετάσχει σε αυτό που αποκαλούμε δημοκρατία.

Για να υπάρχει έστω και αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα πρέπει οι πολίτες να ενημερώνονται όσο μπορούν καλύτερα και να ψηφίζουν. Να ψηφίζουν τους πιο άξιους από αυτούς που κατεβαίνουν στις εκλογές. Αν δεν υπάρχουν άξιοι θα πρέπει μέσω κοινοτήτων να δημιουργηθούν νέα πολιτικά κόμματα τα οποία θα πρέπει στη συνέχεια να στηρίξουν.

Δημοκρατία σημαίνει δουλειά!

Αν ο πολίτης δεν ασχολείται (βλ. αρχαιοελληνική έννοια του όρου Ιδιώτης) τότε δεν μπορεί και να έχει δημοκρατία. Τυπικά μπορεί να έχει, αλλά σιγά-σιγά θα χάνει την ελευθερία του και συστηματικά το πολίτευμα θα μετατραπεί σε απολυταρχικό.

Η φιλοσοφία της αναζήτησης σωτήρων, το φαινόμενο του κομματόσκυλου με απώτερο σκοπό το διορισμό, το «ωχ αδερφέ», το «όλοι ίδιοι είναι», η μη συμμετοχή στις εκλογές, η μη δημιουργία νέων πολιτικών κομμάτων οδηγεί στην απώλεια της Δημοκρατίας. Αργά ή γρήγορα μια τέτοια χώρα θα χάσει την Εθνική της κυριαρχία και οι πολίτες το δικαίωμα στην έκφραση γνώμης.

Ας επανέλθουμε στο ερώτημα του τίτλου του άρθρου.

Μπορούμε να εφαρμόσουμε την άμεση δημοκρατία στην σημερινή Ελλάδα;

Όπως έγραψα και παραπάνω Δημοκρατία=Ενασχόληση=Δουλειά.

Ακόμα χειρότερα με την άμεση δημοκρατία. Τεχνολογικά πλέον είμαστε στο σημείο που μπορεί να εφαρμοστεί η άμεση δημοκρατία. Οι πολίτες μπορούν να εκφράζουν την άποψή τους για τα πάντα χωρίς αντιπροσώπους. Τα κινητά μας έχουν αναγνώριση δακτυλικού αποτυπώματος, αναγνώριση προσώπου και άλλων βιομετρικών στοιχείων. Μπορούμε με το κινητό μας να διασφαλίσουμε την εγκυρότητα της ηλεκτρονικής ψήφου. Εδώ μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ηλεκτρονικές συναλλαγές δεκάδων χιλιάδων ευρώ, δεν μπορούμε να ψηφίσουμε π.χ για το αν θέλουμε επιδότηση του καλαμποκιού;

Το πρόβλημα στην άμεση δημοκρατία είναι ότι θα πρέπει να ψηφίζεις για τα πάντα. Εδώ δεν μπορούμε να μεταφέρουμε την κωλάρα μας μια φορά κάθε 3-4 χρόνια για να εκλέξουμε ένα κόμμα. Θα μπαίνουμε στη διαδικασία καθημερινής ψηφοφορίας από το κινητό;

Υπάρχει και το πρόβλημα της «ποιότητας» της ψήφου. Για να λάβεις αποφάσεις (βλ. εταιρείες)  και να είναι όσο το δυνατόν σωστές απαιτείται σωστή ενημέρωση. Αν δεν γνωρίζεις καλά ένα θέμα η ψήφος σου θα είναι στη λάθος κατεύθυνση. Απαιτείται δηλαδή από τους πολίτες να αφήσουν σκύλους, γάτες, καλημέρες και survivor στα κοινωνικά δίκτυα και να πλακωθούν στο διάβασμα!

Τι είπα τώρα. Διάβασμα. Αντιλαμβάνεστε ότι ακόμα και να μας πέσει η άμεση δημοκρατία στο κεφάλι, ουδείς θα ασχοληθεί.

Οι χώρες έχουν το πολίτευμα που τους αξίζει (παράφραση του .. πολιτικούς που τους αξίζουν). Έχει μια δόση αλήθειας. Στην Ελλάδα του «ωχ αδερφέ», του «θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα» το πιθανότερο είναι να μετακινηθούμε προς απολυταρχικά καθεστώτα παρά προς την άμεση δημοκρατία.

Ο πολίτης δεν ασχολείται.

Διαβάζω σχόλια του τύπου «ο κόσμος κουράστηκε», «ο κόσμος έχει άλλα προβλήματα». Τα σχόλια τα διάβασα και πάλι με τη δημιουργία της πλατφόρμας GetGreeceBack.org.

Η δημοκρατία θέλει κόπο. Τι σημαίνει «κουράστηκε»; Τι σημαίνει «έχει και άλλα προβλήματα»;

Όλοι έχουμε και «άλλα προβλήματα». Πάντως από την ενασχόληση με τα κοινά σίγουρα δεν κουράστηκε. Κατέβηκαν τις «άγριες» ημέρες στο Σύνταγμα max 100.000 κόσμου δηλαδή το 0,909% του πληθυσμού. Ωραία διαμαρτυρία. Φάγαμε το ξύλο μας και φύγαμε.

Αλήθεια υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα από τα κοινά; Από την κυβέρνησή μας εξαρτάται αν θα υπάρχει φαγητό και αν θα εμπλακούμε σε πόλεμο με το γείτονα. Δεν είναι σοβαρό πρόβλημα αυτό;

Η ύπαρξη μιας χώρας δεν είναι αυτονόητη. Απαιτείται δουλειά για να συνεχίσει να υπάρχει. Αν δεν κάνουμε εμείς τη δουλειά υπάρχουν καλοθελητές να την κάνουν. Αυτοί θα είναι ξένα συμφέροντα, ανώμαλοι (βλ. Σώρρας) ή υποψήφιοι δικτάτορες (αριστεροί ή δεξιοί φασίστες).

Δημιουργώντας την πλατφόρμα του GetGreeceBack με ενσωματωμένο μηχανισμό αμεσοδημοκρατικών ψηφοφοριών γνώριζα όλα τα παραπάνω. Δεν περιμένω 11εκ πολίτες να συμμετάσχουν. Η πλειονότητα εξ αυτών είναι απολιτίκ, κάποιοι αναζητούν σωτήρες, κάποιοι παραμένουν κομματόσκυλα μπας και διοριστούν σε κάποια δουλίτσα των 500€. Σιγά μην ασχοληθεί η πλειοψηφία με αντιτρέντι διαδικασίες όπως ο δημόσιος διάλογος, οργάνωση, δράσεις και ψηφοφορίες. Αν ήταν Eurovision πιθανώς και να ψήφιζαν.

Θα ασχοληθούν 1.000-5.000 άνθρωποι και αυτό σε βάθος χρόνου. Υπολόγισα ότι η πλατφόρμα θα πρέπει να λειτουργήσει για μια δεκαετία. Το κόστος στον πάροχο που έχω σήμερα είναι 778€ για μια δεκαετία. Ποσό το οποίο μπορώ να πληρώνω ίσως με τη βοήθεια των μελών και θα το κάνω.

Σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα.