Μετά από 6 χρόνια μνημόνια η χώρα μας έφτασε να κυβερνάται από το Σύριζα και «ρυθμιστής» των πολιτικών εξελίξεων να θεωρείται ο Λεβέντης. Η χώρα πέρασε από συγκυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, έφερε στην παρούσα συγκυβέρνηση τον Εντελώς Καμμένο, έδωσε τη θέση του τρίτου κόμματος στη Χρυσή Αυγή. Γενικότερα δοκίμασε κάθε συνδυασμό που παλαιότερα θα φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας (ή σενάριο κωμωδίας). Τελευταία πινελιά η ανάληψη της προεδρίας της ΝΔ από τον Κούλη.

Δημιουργήθηκαν δεκάδες κινήματα, στήθηκαν σκηνές στο Σύνταγμα, τρακτέρ κατέβηκαν και ξανανέβηκαν. Έγιναν προσπάθειες μπουκαρίσματος στη Βουλή, πρωτότυποι τρόποι διαμαρτυρίας (πόρτα-πόρτα, δεν πληρώνω), έγινε σχεδόν ότι μπορούσε να γίνει. Εκτός βέβαια από αυτό που πρότεινα από το 2010 με το GetGreeceBack που ήταν ουσιαστικά μια μορφή απεργίας διαρκείας. Έπεσαν να με φάνε τότε. Γνώρισα την ηλιθιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Πόνεσε αλήθεια η κεφάλα μου.

Μετά την οικονομική καταστροφή μετακόμισε και η μισή μέση ανατολή στην Ελλάδα και αναμένεται η άλλη μισή. Η Ευρώπη κάνει τη δουλειά της αφού βρήκε μια πρόθυμη χαβούζα ανθρώπινων ψυχών και μια Τουρκία με την οποία αλληλοδουλεύονται.

Αντιλαμβάνομαι τη βαρυθυμία των πολιτών της χώρας να ασχοληθούν με τα κινήματα, διαμαρτυρίες ή την πολιτική γενικότερα. Έχουν απόλυτο δίκιο. Αποτελεσματικό κίνημα ή διαμαρτυρία είμαστε ανίκανοι να κάνουμε λόγω νοοτροπίας και ψυχοσύνθεσης. Στην πολιτική άντε να λιώσουμε μερικά ακόμα πληκτρολόγια και να ρίξουμε τον Τσίπρα. Για να έρθει ποιος? Ο Κούλης? Εδώ κλαίμε. Μην μου πείτε για τη Χρυσή Αυγή. Έχουν πρόβλημα να οργανώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ακόμα και να κατέβαινε ο απόλυτος, αδιάφθορος, ιδιοφυής άνθρωπος ως υποψήφιος πρωθυπουργός καταρχάς δεν θα τον ψηφίζαμε. Ακόμα και αν το κάναμε πείτε μου που ακριβώς να αρχίσει να συμμαζεύει. Από ποια Ευρώπη ή άλλη χώρα θα έβρισκε στήριξη. Σε ποιο τραπέζι θα χτυπούσε τη γροθιά του χωρίς να εισπράξει μια μεγαλειώδη καρπαζιά. Μια χώρα που αυτή τη στιγμή δεν μπορεί ούτε να σιτίσει τους πολίτες της και με εθνική άμυνα σχεδόν ανύπαρκτη από την εποχή που πήγα ο ίδιος φαντάρος. Μια χώρα χωρίς σταθερή εξωτερική πολιτική για δεκαετίες, μια χώρα που κανείς δεν λαμβάνει πλέον υπόψη ως σοβαρή και αξιόπιστη.

Το πιο πιθανό θα έπεφταν οι γνωστές οικογένειες νταβατζήδων να τον φάνε και αν δεν το έπρατταν επιτυχώς θα αναλάμβαναν οι απλοί πολίτες να τον χώσουν φυλακή (βλ. Κολοκοτρώνης). Είπαμε ο Έλληνας δεν θαυμάζει αλλά ζηλεύει.

Στην περίπτωση που ο σούπερ πρωθυπουργός κατάφερνε τελικά να συμμαζέψει τη χώρα, μετά τη θητεία του πάλι θα ψηφίζαμε έναν Ανδρέα Παπανδρέου για να διορίσει και την κουτσή Μαρία στο δημόσιο. Οι γνωστοί νταβατζήδες (ή τα εγγόνια τους) θα αναλάμβαναν τα δημόσια έργα και τα εξοπλιστικά. Η μίζα και πάλι σύννεφο. Η ατιμωρησία φυσικά θα γινόταν και πάλι καθημερινότητα. Ως γνωστόν το να τα αρπάξεις θεωρείται μαγκιά ακόμα και αν οδηγείς ουσιαστικά τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου στην μετανάστευση ή την αυτοκτονία. Ποιος τα γαμάει τα παιδιά. Εγώ να πηγαίνω στα μπουζούκια να πιάνω τον πάτο του κάθε ξέκωλου. Ας είμαι και κοιλαράς που δεν μπορεί να πάρει τα ποδάρια του. Ας μην αξίζω φράγκο ως άνθρωπος. Έχω λεφτά όμως. Γιατί τα άρπαξα, είμαι μάγκας.

Θα βρίσκαμε επίσης κάποιον πανηλιθιότατο τύπου ΓΑΠ να μας χώσει σε κάποιο ΔΝΤ για να παρελαύνουν ανδρείκελα και ανοργασμικές ως αξιολογητές.

Αλήθεια δεν μπορώ να αντιληφθώ τι θα μπορούσε να κάνει ένας άνθρωπος στη σημερινή Ελλάδα ώστε να διαφέρει από..

μια τρύπα στο νερό.