Με παρέα χθες αποφασίσαμε να δούμε ενικό με καλεσμένο το Βασίλη Λεβέντη. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον εν λόγω πολιτικό από τις εποχές μεγαλοκαναλαρχών της Θεσσαλονίκης και στην απασχόλησή μου ως προϊστάμενος παραγωγής εργοστασίου της Θεσσαλονίκης στο οποίο περνούσε τακτικά για την ενίσχυση του κόμματός του.

Ο Βασίλης Λεβέντης είναι ένας πολύ συμπαθής άνθρωπος αν τον γνωρίσετε από κοντά. Έχει σπουδάσει πολιτικός μηχανικός. Το κόμμα ήταν πάντα για αυτόν ένα πάθος και μια μέθοδος βιοπορισμού.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν επαρκεί για την πολιτική κατάσταση της χώρας πόσο μάλλον σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο. Θα μπορούσα να αναλύσω την προηγούμενη φράση με ένα άρθρο 20 σελίδων. Ίσως το κάνω αργότερα.

Βλέποντας χθες την εκπομπή κυριολεκτικά τον λυπήθηκα. Έχω κάνει και ο ίδιος εκπομπές. Ο τρόπος που στήθηκε η εκπομπή (με 4 δημοσιογράφους απέναντι) πρόδιδε εξαρχής την πρόθεση διασυρμού του. Είναι και πλέον σε μεγάλη ηλικία, όταν μάλιστα του βάλεις απέναντι 4 δημοσιογράφους που διακόπτουν τον ειρμό του κάθε 30 δεύτερα το αποτέλεσμα θα είναι θλιβερό. Υποτίθεται ο Χατζηνίκος είναι έμπειρος δημοσιογράφος. Το γνώριζε.

Τελικά δεν μπορώ να αποφασίσω ποιος ήταν πιο θλιβερός από όλους χθες.

Η Ελλάδα συνεχίζει να με θλίβει. Ουσιαστικά έχει χαθεί. «Είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος, είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος» έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου του οποίου δεν αποτελώ σίγουρα θαυμαστής. Δεν γνώριζε όμως ότι θα αφανιστεί και από στρατιές μεταναστών σε συνδυασμό με μια παντελώς ανίκανη κυβέρνηση μαζί με το χρέος. Επίσης δεν προέβλεψε ότι η Ευρώπη θα μετατρεπόταν σε διεθνή περίγελο (βλ. χθεσινό eurogroup).

Θα έρθουν στιγμές στις οποίες εκτός της απαξίωσης του πολιτικού προσωπικού θα έρθει η ώρα να απομυθοποιήσουμε και τους μεγαλοδημοσιογράφους από τους οποίους θα αφαιρέσουμε νοητά το «μεγαλο-» και θα τους λέμε απλά δημοσιογραφίσκους.