Ναι, σήμερα είναι Κυριακή του Πάσχα. Του καθολικού Πάσχα. Σε αυτή τη χώρα δεν παίρνεις χαμπάρι πότε ανασταίνεται ο Χριστός. Είναι κάτι το πολυπολιτισμικό του τόπου, κάτι ότι κανείς δεν ασχολείται με θρησκείες (εκτός μουσουλμάνων). Στη Γερμανία υπάρχει ο εκκλησιαστικός φόρος. Αν δηλαδή δηλώσεις χριστιανός σου έρχεται μηνιαίο ραβασάκι στο σπίτι. Τους παπάδες και όλη τη σάρα και τη μάρα δεν την πληρώνει το κράτος αλλά οι πολίτες. Έτσι, απλά οι περισσότεροι δηλώνουν άθεοι για να μην πληρώνουν.

Χθες ήταν μια υπέροχη μέρα, ηλιόλουστη. Την απόλαυσα δεόντως στο πανέμορφο Ντίσελντορφ. Μια βόλτα στην παραλία του Ρήνου με χιλιάδες κόσμου σου δίνει τη δύναμη να συνεχίσεις.

Παρακολουθώ τις εξελίξεις στην πατρίδα. Φτάσαμε θεωρώ στο σημείο που τελείωσαν οι ειδήσεις. Το σημείο μηδέν.

Πάντα όταν τελειώνουν οι ειδήσεις επίκειται καταστροφή. Είναι κάτι σαν τη σιγή πριν την καταιγίδα. Η Ελλάδα εκτροχιάστηκε. Το πρόβλημα του χρέους, της κακής οργάνωσης του κράτους, των μηδενικών υποδομών ήταν γνωστό.

Το κερασάκι στην τούρτα το μεταναστευτικό. Η έλλειψη πολιτικού προσωπικού και η αδυναμία οποιασδήποτε δυνατότητας επίδειξης πυγμής οδηγεί πλέον στην απόλυτη ισλαμοποίηση της χώρας. Παρακολουθώ και το πάθος των κουλτουριάρηδων ακαμάτηδων όχι απλά να μην καταγγείλουν την κατάσταση αλλά να την επικροτήσουν. Μου θυμίζει τους επιβάτες του Τιτανικού που επικροτούν το ρήγμα στο κύτος το οποίο τελικά θα τους πνίξει.

Έκανα μια προσπάθεια από το 2009 να σώσω την οικογένεια και το παιδί μου. Εποχές στις οποίες όλοι με χαρακτήριζαν τρελό και γραφικό. Ήρθαν όμως έτσι τα πράγματα που έχω ένα κορίτσι 6 χρονών να χαχανίζει ανέμελα και οι φίλοι μου να αποκρίνονται λέγοντας «γλίτωσες».

Παραμένουν όμως οι καρποί 20 χρόνων δουλειάς στη χώρα. Καρποί για τους οποίους ακόμα φορολογούμαι αν και δεν μένω εδώ και σχεδόν 4 χρόνια στη χώρα. Θα πρέπει τα επόμενα χρόνια να τα πουλήσω όλα. Να μην αφήσω τίποτε. Δεν μπορώ να εργάζομαι δεκάωρα τη μέρα για πληρώνω κοπρόσκυλα που δεν έχουν «κολλήσει» ένα ένσημο στη ζωή τους. Το κακό είναι ότι οι τιμές ακινήτων έχουν ξεφτιλιστεί.

Η Γερμανία επίσης έχει εισέλθει σε ύφεση. Μην πιστεύετε τις λογιστικές αλχημείες Σόιμπλε. Ο τύπος είναι μαιτρ του είδους. Μπορεί να σου παρουσιάσει ασθενή με μεταστατικό καρκίνο ως υγιή νεανίσκο. Η ύφεση είναι όμως εμφανής για όσους έχουν μάτια και βλέπουν. Φυσικά οι Γερμανοί πάσχουν από το ίδιο σύνδρομο όπως και οι Έλληνες. Δεν θέλουν να δουν τις ενδείξεις. Διαβάζουν και βλέπουν τα μέσα ενημέρωσης που ενισχύονται από την κυβέρνηση και θεωρούν ότι όλα βαίνουν καλώς.

Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Η Γερμανία είναι μια πανίσχυρη χώρα. Ίσως η μόνη χώρα που μπορεί πραγματικά να κλείσει τα σύνορα, να γυρίσει στο μάρκο και να μην ανοίξει μύτη. Είναι ενεργειακά αυτάρκης (εξάγει ενέργεια), διαθέτει βιομηχανία, αγροτική παραγωγή μέχρι και διαστημική τεχνολογία (ESA). Είναι μια χώρα (και τους τιμά αυτό) που πριν 70 χρόνια δεν υπήρχε πέτρα πάνω σε πέτρα. Από μια χώρα μπάζα έγινε το οικονομικό θαύμα της Ευρώπης. Αλήθεια ποιες χώρες μπορούν να ισχυριστούν ότι μπορούν να κλείσουν πραγματικά τα σύνορα ακόμα και σε περίπτωση οικονομικού ολοκαυτώματος?

Μετά από 6 χρόνια μνημονίων και διαφορετικές κυβερνήσεις θεωρώ ότι οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν. Κυρίως όχι τον εαυτό τους. Ακούω πάλι ανθρώπους που πιστεύουν ότι θα τους σώσει η ΝΔ και ο Κούλης. Καμία ελπίδα. Πληρώνουμε πλέον την αποβλάκωση ενός ολόκληρου λαού. Ενός λαού στον οποίο ο αριστούχος μαθητής ήταν ο φλώρος, ο μαλάκας. Ένας λαός στον οποίο στο ΑΠΘ περνούσες το μάθημα αν καθόσουν στον καθηγητή. Μια χώρα στην οποία όλος ο περίγυρος θαύμαζε τον Τάκη που έγλειφε τα πολιτικά γραφεία και διορίστηκε στη ΔΕΗ. Εσύ ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο οραματιστής ήσουν ο αχαΐρευτος μαλάκας. Μια Ελλάδα η οποία αποβλακώθηκε επί τουλάχιστον 15 χρόνια με ριάλιτι, τούρκικα σήριαλ και περιοδικά βλαχολάιφσταιλ τύπου ΚΛΙΚ του κουμπάρου του Νίκου Χατζηνικολάου (Πέτρος Κωστόπουλος) που ακόμα ενημερώνει το Έθνος.

Σχολεία στα οποία η κριτική σκέψη, η δίψα για μάθηση, τα λεγόμενα «εξωσχολικά βιβλία» αποτελούσαν αφορμή να μειωθούν οι βαθμοί σου και να μην μπορεί η μάνα σου να καυχηθεί ότι πήρες μισό βαθμό παραπάνω από το παιδί της γειτόνισσας.

Μια χώρα η οποία πάντα ήταν πάντα δυο ταχυτήτων. Οι βολεμένοι με τα τετράωρα και το «βρέξει χιονίσει» και οι υπόλοιποι. Τα έζησα, έχασα 2 δεκαετίες από τη ζωή μου ζώντας το βόθρο εκ των έσω και όχι διαβάζοντας τουί και ποστ στο φέισμπουκ. Τα έζησα μέσα στην ίδια την οικοδομή όπου από τα 11 διαμερίσματα είχα το πιο φτωχικό σαλόνι ΙΚΕΑ τη στιγμή που οι δημόσιοι υπάλληλοι (λοιποί) είχαν σαλόνια των 5-8.000€. Άνθρωποι που σπάνια έβλεπα να λείπουν από το σπίτι τους. Ένα οικονομικό θαύμα. Το ακόμα καλύτερο κυκλοφορούσαν με ύφος 1.000 καρδιναλίων, άνθρωποι ανίκανοι να διοικήσουν περίπτερο.

Η ώρα που θα έβγαιναν τα τιμολόγια ήταν νομοτελειακά σίγουρο ότι θα ερχόταν. Και ήρθε. Λαοί που αποβλακώθηκαν έσβησαν από το χάρτη. Δεν θα είμαστε οι πρώτοι. Είναι μάλλον ιστορικά κοινότυπο πολιτισμοί όπως οι Ίνκας, Αζτέκοι και πολλοί άλλοι με απίστευτη εξέλιξη να μην μείνει ούτε κόκκαλο. Ιστορική κοινοτυπία. Ναι εξαφανίζονται πολιτισμοί. Δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια. Η Ελλάδα έχει και πάμπολλα ιστορικά «χαμένων πατρίδων». Δεν έχουν μείνει και πολλές να χαθούν.

Αυτά από μια βροχερή Κυριακή του Πάσχα της Γερμανίας.