Μετά δυσκολίας γράφω άρθρο γιατί πονάνε τα ποδάρια μου

Χθες ήταν η πρώτη μέρα που πήρα το ποδήλατό μου και έκανα μερικά χιλιόμετρα.

Έτσι αντιλήφθηκα ότι η καθιστική εργασία στον υπολογιστή σκοτώνει. Πιο αγύμναστος από μένα πεθαίνεις. Κάποτε ήμουν αθληταράς. Τώρα δεν είμαι.

Θεωρούσα ότι τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο άσχημα διότι περπατάω χιλιόμετρα. Τελικά μάλλον αυτό δεν αρκεί. Άλλο πράγμα η ποδηλασία.

Τώρα εκτός από το πουλί μου όλα τα άλλα μέλη του σώματός μου πονάνε. Τα έχουμε αυτά εμείς οι αθλητές (lol). Μέχρι και τα χέρια μου έχουν πιαστεί. Γράφω το άρθρο με κόπο διότι τα χέρια μου (και τα δάχτυλα) κινούνται με δυσκολία. Βρε πως καταντήσαμε.

Έχω την περιέργεια πόσο καιρό θέλει το ανθρώπινο σώμα να προσαρμοστεί. Μάλλον θέλει τον καιρό του.

Το ποδηλατάκι κάνει τη δουλειά του για τα λεφτά του. Δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά αναβαθμίσεις πάντα μπορούν να γίνουν. Το θέμα είναι ότι νιώθω ήδη καλύτερα ακόμα και με τα λίγα χιλιόμετρα που έκανα. Δεν αναφέρομαι στον μυικό πόνο. Αναφέρομαι στη λειτουργία του σώματος. Λίγο πιο ζωντανός σήμερα.

Τι να κάνουμε. Το ανθρώπινο σώμα είναι μια μηχανή. Θέλει τη φροντίδα του. Μάλλον είχε στουμπώσει το δικό μου. Φίλτρα να πάρω.

Τώρα χρειάζομαι ένα τρίωρο τζακούζι αλλά αυτό που έχω δεν υπάρχει.

Σας φιλώ στο κούτελο. Αν είστε πολύ ψηλοί δεν θα το κάνω διότι δεν μπορώ να σταθώ στις μύτες των ποδιών μου.

Καλή βδομάδα σε όλους.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!