Κλασική μου συνήθεια μετά την επιστροφή από το γραφείο να ρίχνω μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα και σε όσες σελίδες διαβάζονται ακόμα.

Εκτός από το ανελέητο τρολάρισμα Σώρρα (επιτέλους τον πήραν χαμπάρι) κάτι ιστορίες με ΕΝΦΙΑ τίποτε το νέο!

Ελάχιστα post. Θεώρουσα ότι ο κόσμος επέστρεψε από τις διακοπές του (αλήθεια πόσοι πήγαν πραγματικές διακοπές). Λογικά θα έπρεπε να γίνεται πανικός.

Βλέποντας το τιέλ μου στο τουίτερ αναρωτιόμουν πως κατάντησε έτσι το αγαπημένο μου κοινωνικό δίκτυο. Οι μισοί και περισσότεροι λογαριασμοί κατάντησαν κάτι σαν promo-accounts. Οι βετεράνοι με τα καταπληκτικά τουίτς εξαφανισμένοι.

Ειδήσεις στην πολιτική σκηνή δεν υπάρχουν. Αυτό δεν με εκπλήσσει. Πολιτική σκηνή στην χώρα μας δεν υπάρχει. Εδώ και χρόνια τα νομοσχέδια έρχονται μεταφρασμένα με κούριερ και ψηφίζονται χωρίς οι περισσότεροι να τα έχουν διαβάσει. Αποφάσεις δεν παίρνουν ανδρείκελα και πουκάμισα αδειανά οπότε λογικό να μην υπάρχουν και νέα.

Έχω καταντήσει να διαβάζω ειδήσεις για τον προεκλογικό αγώνα των κομμάτων της Αμερικής!

Ίσως οφείλεται στο φαινόμενο ότι έχουν φύγει από τη χώρα 600.000 πολίτες. Οι πλέον ενεργοί στα κοινωνικά δίκτυα. Τα έγραψαν όλα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και προσπαθούν να στήσουν μια νέα ζωή σε άλλη χώρα. Δεν τους μένει πιθανώς χρόνος για κοινωνικά δίκτυα. Κάτι τέτοιο είχα πάθει και ο ίδιος τα πρώτα 2 χρόνια στη Γερμανία.

Ευτυχώς έχω στοκάρει νέα βιβλία για διάβασμα. Έχω λιγουρευτεί μερικά τα οποία και αγόρασα. Μέχρι να ξεσπάσει η καταιγίδα θα αράξω στον καναπέ μου επιστρέφοντας σε μια μου ακόμη αγαπημένη ασχολία. Το βιβλίο.

Έτσι θα έχω και νέο υλικό για άρθρα.