Μου φαίνεται σαν χθες όταν έγραφα το άρθρο «Ήρθε η ώρα». Δεν θέλω να θυμάμαι σε τι κατάσταση ήμουν όταν το έγραφα.

Σχεδόν 4 χρόνια μετά η κόρη μου ξεκινά ένα νέο ταξίδι στη ζωή της. Το ταξίδι του σχολείου.

Ένα παιδί που τα κατάφερε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα. Ένα παιδί χαρούμενο, γελαστό, ένα παιδί που μιλά με ορθή προφορά δυο γλώσσες. Όχι μόνο δεν έχει γίνει καταθλιπτικό αλλά είναι εντελώς κοινωνικό και ξετρελαμένο με την πόλη που ζει.

Η χώρα της έσωσε τη ζωή όταν πριν λίγο διάστημα στεκόμουν μαζί της με κομμένα τα πόδια έξω από το χειρουργείο του πανεπιστημιακού νοσοκομείου του Ντίσελντορφ.

Σήμερα είναι μέρα γιορτής. Θα την καμαρώσω να ξεκινά το νέο της βήμα στο σχολείο.

Ένα άρτια οργανωμένο σχολείο με ένα σύστημα παιδείας που βελτιώνεται εδώ και δεκαετίες.

Δεν είμαι εγώ για συγκινήσεις. Είμαι μαθημένος στα δύσκολα και την καταστροφή. Δεν μπορώ τις επιτυχίες και τη χαρά. Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ.

Όταν κοιτώ στα μάτια αυτά τα παιδιά χωρίς να το θέλω νιώθω ντροπή. Η γενιά μας έκανε ότι μπορούσε για να τους προετοιμάσει τον χειρότερο δυνατό κόσμο. Κυρίως μέσω της απραξίας της.

Ελπίζω να τα καταφέρουν καλύτερα από εμάς. Κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω σε αυτό.

img_04915-602x1024-1

Καλή επιτυχία στη νέα σου πορεία ψυχή μου. Ο μπαμπάς θα είναι κοντά σου όποτε τον χρειαστείς. Μπορεί να μην γνωρίζεις την ύπαρξη του ιστολογίου αλλά θα μου επιτρέψεις ως εξαίρεση να δημοσιεύσω μια φωτογραφία σου. Σε αγαπώ.