Κατάθλιψη μια καινούρια φίλη

Ποιος δεν έχει νιώσει καταθλιπτικά άραγε έστω μια φορά;

Στην καθημερινή ζωή με τον όρο κατάθλιψη εννοούμε μια κατάσταση θλίψης και μελαγχολίας, αυτό συνήθως είναι παροδικό και μάλλον οφείλεται σε κάτι σχετικά ασήμαντο και επουσιώδες. Η κατάθλιψη διαφέρει από την Κλινική Κατάθλιψη η οποία χαρακτηρίζεται από συμπτώματα που διαρκούν πάνω από δύο εβδομάδες και είναι τόσο σοβαρά ώστε να επεμβαίνουν στην καθημερινότητα ενός ατόμου.

Στην ψυχιατρική ο όρος κατάθλιψη μπορεί επίσης να έχει αυτή τη σημασία αλλά συνήθως αναφέρεται σε μία ψυχική ασθένεια και ειδικά όταν δεν έχει φτάσει σε επίπεδο υψηλής σοβαρότητας ώστε να χορηγηθεί αυτή η διάγνωση. Η κατάθλιψη αποτελεί το τέταρτο στάδιο του μοντέλου της Κιούμπλερ-Ρος για την αποδοχή του θανάτου.

Όταν κάποιος έχει κατάθλιψη συνήθως περιγράφει τον εαυτό του ως λυπημένο, απεγνωσμένο, αποθαρρυμένο και απογοητευμένο. Τα αίτια αυτής της «νόσου» ποικίλουν. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φταίει το περιβάλλον, από αλλαγή εργασίας, κατοικίας μέχρι κι απώλειες δικών μας ανθρώπων. Σε αυτή την περίπτωση ίσως δεν έχουμε ιδιαίτερο μερίδιο ευθύνης. Αιτίες της κατάθλιψης κάποιες φορές είναι κληρονομικές και κάποιες φορές ψυχολογικές εσωτερικές φύσεως όπως η έλλειψη αυτοεκτίμησης για παράδειγμα.

Ψυχολόγος δεν είμαι, μακράν όχι ψυχίατρος και δεν διεκδικώ τις γνώσεις τους, ούτε σκοπεύω να δώσω όλο το φάσμα γνώσης όσον αφορά την ασθένεια κατάθλιψη.

Στις εποχές που ζούμε, όμως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρουσιάζουν συμπτώματα θλίψης. Εγκλωβίζεσαι σε αυτή την κατάσταση και χάνεις το νόημα της ζωής σου. Όπως και να έχει η ζωή συνεχίζεται με οποιοδήποτε τρόπο και είναι δώρο.

Το κακό είναι πως δεν αφήνει ανεπηρέαστα ούτε τα παιδιά στην εφηβεία. Κοιτούν το μέλλον τους με φόβο, με τρομερή ανασφάλεια. Φοβούνται να πάνε σε οποιοδήποτε μέρος που έχει συνωστισμό γιατί δεν ξέρουν ποιος «βαρεμένος» κυκλοφορεί εκεί έξω σήμερα. Είναι σχεδόν στην ημερήσια διάταξη.

«Κοιτάς» γύρω σου τον πλανήτη, παντού τρομοκρατικές ενέργειες, δολοφονίες σε συναυλίες, πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες, οικογένειες θαλασσοπνίγονται, τον Κιμ να παίζει με τα γαμωκουμπιά του.

Άνθρωποι ξεριζωθήκαμε από τον τόπο μας για νέους τόπους όπου δεν είμαστε ιδιαίτερα ευπρόσδεκτοι κι αντιμετωπιζόμαστε ρατσιστικά κι ας μην το παραδέχονται πολλοί. Με το να αποκρύπτεις την πραγματικότητα δεν την αναιρείς κιόλας.

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν ιδιαίτερα οδηγείσαι αναγκαστικά στο γιατρό. Όσα φάρμακα και να σου δώσει για να βγεις από αυτό το τέλμα πρέπει να δουλέψεις πολύ με τον εαυτό σου για να βγεις από αυτή τη λούμπα. Οι περισσότεροι άνθρωποι βέβαια αποφεύγουν να το παραδεχθούν μπροστά σε άλλους διότι θεωρείται ντροπή. Η ψυχή νοσεί και θεωρείται ντροπή ή ισότιμο της τρέλας λες και το επιλέγεις. Και η ψυχή είναι μέρος του σώματος, το κυριότερο κατά τη γνώμη μου.

Υπάρχουν τρόποι απεγκλωβισμού και δεν έχουν απαραίτητα κόστος. Μια βόλτα με τα πόδια, η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου, ευτυχώς υπάρχουν ακόμη δανειστικές βιβλιοθήκες, λίγη σωματική άσκηση βοηθούν πολύ. Μια καλή παρέα, ένας φίλος που θα μας ακούσει. Όλοι έχουμε κάτι από όλα αυτά.

Κανείς δε θα σε νοιαστεί περισσότερο από εσένα. Αγάπα τον εαυτό σου. Στηρίξου στα πόδια σου. Μπορείς, αρκεί να θέλεις. Με δεκανίκια δεν γίνεσαι καλά.

Ο κόσμος παραπαίει ούτως ή άλλως. Όλοι είμαστε ένας αριθμός είτε ταυτότητας είτε τραπεζικού λογαριασμού. Πάντα σκέφτομαι όταν συμβαίνει κάτι πως ίσως σε ένα μήνα θα έχει περάσει και έτσι την παλεύω.

Αφιερωμένο σε μένα κι όσους αγαπώ. Ξέρουν αυτοί…

Σας φιλώ

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!