Μπήκε και ο Ιούνιος. Προσωπικά με πετυχαίνει άρρωστο αλλά την παλεύω. Στη Γερμανία ο καιρός δεν την παλεύει όμως. Έχουμε πήξει στη βροχή και την καταιγίδα. Αρχίζει να μουχλιάζει το δέρμα μου.

Στην Ελλάδα αρχίζει και επίσημα η εποχή για τα μπάνια του λαού. Αν ήμουν Ελλάδα και γω ακριβώς το ίδιο θα έκανα. Μπάνια. Πολλά μπάνια.

Στη χώρα το μόνο που απέμεινε είναι η πανέμορφη φύση, οι ωραίες παραλίες, οι πανέμορφες γυναίκες. Θυμάμαι να βάζω καύσιμα με παρέα στο αυτοκινητάκι μου και να τραβιόμαστε Χαλκιδική. Ως γνωστόν σαν την Χαλκιδική δεν έχει. Δεν χρειάζεσαι ουσιαστικά χρήματα εκτός από καύσιμα και νερό. Φαγητό δεν χρειάζεται. Ευκαιρία για την βελτίωση και της σιλουέτας.

Αγαπώ το 2ο πόδι της Χαλκιδικής. Ποτέ δεν μου άρεσε η πολυκοσμία και τα τρέντι μπαράκια. Μια παραλία όπως αυτή του άρθρου είναι η ιδανική. Μόνος με τη συλλογή από MP3, ένα καλό βιβλίο και ένα 5κιλο αντηλιακό (ναι το δέρμα μου είναι RAL 9016 λευκό).

Αυτό το λιώσιμο μέχρι τη δύση του ηλίου, το ένα εκατοστό αλάτι στο δέρμα, το ιώδιο να έχει ποτίσει μέχρι και τα οστά. Μοναδική αίσθηση. Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι στην παραλία δεν με ενδιαφέρει το φαγητό. Μάλλον δημιουργώ στοκ το χειμώνα.

Καλά μπάνια φίλοι μου. Γράψτε τα όλα και εξαφανιστείτε. Κάντε και καμιά κατοστή μπάνια για μας του μετανάστες που θα πεθάνουμε μουχλιασμένοι στην ξενιτιά.

Μην ακούτε τους είρωνες στο διαδίκτυο. Δεν απέμεινε τίποτε άλλο στην Ελλάδα από το να πας στις πανέμορφες παραλίες και να ερωτευτείς. Η Ευρώπη καταρρέει ολόκληρη, βρισκόμαστε ένα κλικ πριν από παγκόσμιο οικονομικό meltdown (χθες πάλι κλυδωνισμοί στην Deutsche Bank). Κατεβαίνοντας σε μια πλατεία τρώγοντας χημικά είναι πλέον αργά για να αλλάξει κάτι.

Καλά μπάνια, καλό καλοκαίρι και καλό μήνα.