Επιστροφή από Αθήνα. Είχα 4 χρόνια να πάω στην πρωτεύουσα. Η αλήθεια είναι ότι παρότι γνωρίζω πολύ καλά την πόλη σοκαρίστηκα.

Η εικόνα της εγκατάλειψης και παρακμής περισσότερο από εμφανής. Καταστήματα κλειστά με ενοικιάζεται είχε και πριν 4 χρόνια. Τώρα πια έχουν ξεθωριάσει και τα ενοικιαστήρια ή πωλητήρια. Τεράστιες πινακίδες με «το παρών κτίριο ενοικιάζεται ή πωλείται» να διακοσμούν δρόμους όπως η Σταδίου! Το Ψυρρή έμεινε μισό. Μου θύμισε την παρακμή των «Λαδάδικων» της Θεσσαλονίκης. Τα μισά καταστήματα εστίασης κλειστά. Ο κόσμος εξαιρετικά λιγοστός για το μέγεθος της Αθήνας.

Η ζέστη αποπνικτική, άνθρωποι σκυθρωποί. Οι πολίτες της πόλης έτοιμοι για καβγά. Εκνευρισμός στα κόκκινα. Απόλυτα κατανοητός.

Ταβέρνες και καφέ άδεια. Ο κλασικός τουρίστας που μοιράζεται μια χωριάτικη απών και αυτός! Οι τιμές των προϊόντων ασύμμετρα ακριβές σε σχέση με το πραγματικό εισόδημα. Αγόρασα ελάχιστα πράγματα αν και είχα τη διάθεση να πράξω αλλιώς. Με περιόρισαν και τα οκτώ κιλά της χειραποσκευής.

Από τη μια ένιωθα μια απίστευτη χαρά που ήμουν Αθήνα (λατρεύω αυτή την πόλη) και από την άλλη μάτωσε η ψυχή μου με την κατάντια της. Απεργίες στο μετρό, σκουπίδια παντού.

Σε ότι αφορά τις επιχειρηματικές συναντήσεις για τις οποίες και κατέβηκα ήταν άκρως επιτυχείς και ενδιαφέρουσες. Πιστεύω πολύ στην προσωπική επαφή. Ο χειμώνας αναμένεται τουλάχιστον επιχειρηματικά εξαιρετικά ενδιαφέρων.

Ολοκληρώθηκε και μια μάχη 370 ημερών για τη δημιουργία ενός όμορφου σπιτιού για να φιλοξενήσει μια ακόμα οικογένεια που μεταναστεύει. Ευελπιστώ η μάχη αυτή να αποδώσει και να σώσει δυο παιδιά 15 χρονών. Έκανα ό,τι μπορούσα. Ίσως και περισσότερα για να αισθανθούν όμορφα σε αυτή την καταπληκτική πόλη.

Για πρώτη φορά οι επαφές μου κάποιες από τις οποίες είναι σε αρκετά υψηλό επίπεδο συμφωνούν ότι θα γίνει της Μιχαλούς κάποια στιγμή στη χώρα. Το πιστεύω και γω. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τη χρονική στιγμή αλλά θεωρώ βέβαιο ότι η πορεία της χώρας είναι εντελώς αδιέξοδη. Μακάρι να σφάλλω και η όλη μου μάχη εδώ να ήταν ανούσια. Πραγματικά το εύχομαι.

Το κερασάκι στην τούρτα ένα τροχαίο χθες. Ναι, το αυτοκίνητό μου είναι πάλι για συνεργείο. Όλοι όμως είναι καλά.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θα πρόσθετα θέλει και ένα καλό συνεργείο της Ford.

Αυτά εν συντομία. Έχουμε ολόκληρο χειμώνα μπροστά μας να τα λέμε από το ιστολόγιό μου.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά εκπλήσσομαι (παρότι γνωρίζω τα στατιστικά) πόσοι άνθρωποι (και ποιοι) διαβάζουν με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια το ιστολόγιό μου.

Σας ευχαριστώ για αυτό όσο και για τις όμορφες συζητήσεις που κάναμε στην Αθήνα.