Δυο φορές έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Όταν πήγα στρατό και όταν άνοιξα λογαριασμό στο Facebook. Λέω αυτή την ιστορία εδώ και χρόνια στους φίλους μου.

Θέλοντας και μη μεγαλώνουμε ανάμεσα σε μη αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού. Μεγάλωσα Θεσσαλονίκη η οποία παρά τα προβλήματά της δεν παύει να είναι μια μεγαλούπολη. Στη συνέχεια πήγα στο 3ο Γυμνάσιο/Λύκειο. Εκείνη την εποχή θεωρούνταν καλό σχολείο. Οι μισοί γονείς των παιδιών ήταν γιατροί και δικηγόροι (όχι ότι λέει κάτι αυτό). Στη συνέχεια πέρασα στη σχολή ηλεκτρολόγων μηχανικών του ΑΠΘ. Ανάμεσα σε υποψήφιους μηχανικούς δηλαδή. Ίδρυσα την πρώτη μου εταιρεία στα 24 μου χρόνια. Λόγω του αντικειμένου είχα κυρίως επαφή με τους διευθυντές των επιχειρήσεων-πελατών μου.

Επαφή νομοτελειακά έχεις με ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου. Είτε είναι εκπαιδευτικό, εργασιακό είτε το περιβάλλον της γειτονιάς σου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της χώρας.

Ξαφνικά καλείσαι να υπηρετήσεις την πατρίδα σου. Φυσικά και το έκανα. Βρέθηκα λοιπόν μια ωραία πρωία στο Χαϊδάρι της Αθήνας μαζί με 140 άτομα σε ένα θάλαμο. Για πρώτη φορά ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα περιορισμένο απλά ηλικιακά. Πολίτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας διαφόρων ηλικιών. Στη συνέχεια υπηρέτησα στη Λέρο και στο 3ο Σώμα Στρατού στο NATO Deployment Command.

Στο κέντρο εκπαίδευσης του Χαϊδαρίου και στη Λέρο έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Εκεί είδα το νοητικό και εκπαιδευτικό επίπεδο του μέσου όρου της χώρας. Σταυροκοπιόμουν τις πρώτες βδομάδες παρότι άθεος. Στο Χαϊδάρι πήγα στη Σχολή αξιωματικών οπότε στη Λέρο βρέθηκα δόκιμος. Ως αξιωματικός υπηρεσίας πέρασα αρκετές νύχτες στη μονάδα ζώντας από κοντά την κατάσταση στη μονάδα. Από τα 200 άτομα τα 150 να θέλουν τη μαμά τους. Θυμάμαι στις μια η ώρα τη νύχτα να τους μαζεύω όλους στον όχλο και να αρχίζω τα βρισίδια του τύπου «τι σόι κολώνες του σπιτιού θα γίνετε». Γνωρίζετε, είναι οι ίδιοι τύποι με τα τατουάζ (και μη) που σας εξιστορούν τα ηρωικά τους κατορθώματα στο στρατό.

Θυμάμαι να κουβαλάμε άτομα τη νύχτα στα ντουζ διότι λόγω μπόχας δεν μπορούσαν να κοιμηθούν οι υπόλοιποι. Εμπειρίες που δεν είχα στην πρότερη ζωή μου.

Το δεύτερο σοκ το έπαθα όταν άνοιξα λογαριασμό στο facebook. Ίσως το έχετε παρατηρήσει. Το κάνω συχνά. Πηγαίνετε σε μια δημοσίευση (δεν έχει σημασία ποια είναι αυτή) και κοιτάξτε τα σχόλια. Θα ξαναγίνετε Χριστιανοί. Σταυροκόπημα ξανά.

Συνοψίζω τις κατηγορίες που έχω παρατηρήσει

  1. Δεν διάβασαν το άρθρο ή τα γραφόμενα καθόλου, παρόλα αυτά σχολιάζουν
  2. Το διάβασαν αλλά δεν κατάλαβαν Χριστό
  3. Κατηγορία WTF: δεν βγάζεις κανένα νόημα από το σχόλιο
  4. Τα σχόλια δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη δημοσίευση
  5. Προσεύχεσαι να μην μεγαλώνει ο σχολιαστής παιδιά
  6. Ορθογραφικά και σύνταξη καθυστερημένου παιδιού του Δημοτικού

Ακόμα χειρότερα στη συνέχεια έχω μπει σε μερικά προφίλ. Άνθρωποι άνω των 40 συχνά γονείς παιδιών! Μη χειρότερα.

Μια απορία που δεν μου έχει λυθεί

Γιατί μετά το block/report/ban λόγω υβριστικού ή ηλιοθιοδέστατου σχολίου κάνουν σαν παρατημένες γκόμενες? Όταν κρυβόμενοι πίσω από την ανωνυμία ή την ψευδωνυμία «λερώνουν» τον τοίχο κάποιου χρήστη γιατί μετά παρεξηγούνται όταν αποβληθούν από αυτόν?

Υπάρχει και ζωή εκτός facebook δεν απειλείται η συνέχεια της ζωής κανενός με ένα block.

Ένας χρυσός κανόνας

Με τη συμμετοχή μου στα κινήματα (στα άγρια χρόνια) έζησα μαζικές επιθέσεις. Το 99,9% ήταν από απλά καθυστερημένους και το υπόλοιπο από έμμισθους της κακιάς ώρας. Συνηθισμένος πλέον στα Web Wars. Σήμερα ευτυχώς δεν μου χρειάζεται πια αυτή η τεχνογνωσία.

Υπάρχει όμως ένας χρυσός κανόνας για καθυστερημένους ή τρολ. Δεν απαντάμε ποτέ και φυσικά block-report γιατί έχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε.