Κάποτε τα ιστολόγια ήμασταν μια παλιοπαρέα. Έζησα την έκρηξη των ιστολογίων. Εποχές στις οποίες κάθε τρίτος είχε ιστολόγιο στην Αμερική.

Όλοι κάναμε ιστολόγια. Για διάφορα θέματα. Γράφαμε για την καύλα μας. Πριν τις διαφημίσεις Google. Οι τυχεροί είχαν διαφημίσεις με jpeg ή gif.

Στέλναμε email ο ένας στον άλλον και αναδημοσιεύαμε χωρίς καν να διαβάσουμε το άρθρο του κολλητού. Χύμα. Πάρτε κόσμε.

Περάσαμε 16 ώρες συνεχόμενα σε skype για να προωθήσουμε μια ιδέα. Εννοείται χωρίς να βγάλουμε φράγκο. Το μόνο που βγάζαμε ήταν μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια.

Στα όρια το skype που κολλούσε συνέχεια λόγω πολλών συνδέσεων και του πολύωρου της μάχης. Σόσιαλ μπουρδέλο, ομάδες, σελίδες πολύ πριν διαλύσει το μαγαζί ο Σάκερμπεργκ. Τότε που ακόμα και φίλοι μπορούσαν να κάνουν προσκλήσεις στην σελίδα σου.

Κατέβαζε τη σελίδα ο Σάκερμπεργκ, εμείς κάναμε νέα. Εκατοντάδες χιλιάδες λάικ σε λίγες (για μας) ώρες.

Τώρα η παλιοπαρέα πέθανε. Το διάστημα που ήμουν Αθήνα έγινε μαζική εξαγορά ιστολογίων. Τα ελεύθερα και δημοκρατικά ιστολόγια έπαψαν πια να είναι ελεύθερα και δημοκρατικά. Όλα αυτά λόγω της εξαθλίωσης και δεν ξέρω τι άλλο.

Θυμάμαι να μου προσφέρουν ένα σημαντικό ποσό για να αγοράσουν σελίδα που είχα με το φίλο Μιχάλη. Τους έστειλα στο διάολο. Πόσα είχα στην τσέπη μου? Ελάχιστα. Αλλά στα παπάρια μου. Για μια ιδέα ζούμε.

Τώρα τι τα γράφω αυτά. Ξέρω γω. Για να τα διαβάζω ο ίδιος.