Σήμερα (όπως σχεδόν πάντα) ξύπνησα πρώτος. Σε κάποια στιγμή ήρθε η 6 χρονών κόρη μου και τρύπωσε στο πάπλωμά μου.

Με κοιτάει με θλιμμένα μάτια. Την κοιτάω. Μου λέει «μπαμπά θα μου φτιάξεις πρωινό;». Φυσικά και θα σου φτιάξω κούκλα μου. Τι ερώτηση. «Μπαμπά θα μου φτιάξεις και εκείνο τα μαγικό πιάτο;». Εννοείται ότι θα φτιάξω και το μαγικό πιάτο. Το μαγικό πιάτο περιλαμβάνει σαλάμι σε φετούλες, αγγουράκι σε λωρίδες, καρότα και .. αλμυρά στίκς. Όλα αυτά όμορφα τοποθετημένα. Εννοείται γεμίζω το τραπέζι με μέλι, μερέντα, ψωμί, παξιμάδια και φυσικά βραστό αυγό.

Μου είπε ότι μισεί τη ζάχαρη! Αγαπάει το τσάι (όπως και ο μπαμπάς) αλλά ήθελε χωρίς ζάχαρη. Τη ρώτησα γιατί. Έκανε ένα σφράγισμα και πανικοβλήθηκε. Της είπα ότι μια καλή αρχή στη ζωή είναι το «μέτρον άριστον». Ποτέ υπερβολές. Μιλήσαμε κάποια ώρα για έννοιες όπως η ελευθερία, το μέτρο, αρετή και άλλα. Σκέφτεται. Σκέφτεται συνεχώς. Πολλές φορές με μπερδεύει. Είναι τόσο γρήγορη η εξέλιξη του εγκεφάλου σε αυτή την ηλικία που είναι δύσκολο να εκτιμήσεις ποιο επίπεδο πολυπλοκότητας να χρησιμοποιήσεις στο λόγο σου.

Μετά άρχισε να χλαπακιάζει για τουλάχιστον 40 λεπτά. Ένιωσα ευτυχισμένος. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα.

Σε ένα μου έμοιασε. Όταν την απασχολεί κάτι αμέσως σταματά να τρώει. Δεν τρώει με όρεξη. Έχω υποφέρει με αυτό. Ερχόμενη από Ελλάδα (είχα μεταναστεύσει πρώτος) δεν έτρωγε σχεδόν τίποτε. Ένας σκελετός. Όλοι οι γιατροί να με προειδοποιούν ότι το παιδί έχει λίγο βάρος. Λες και δεν το ήξερα.

Πήγε παιδικό. Δεν γνώριζε τη γλώσσα. Ήταν στεναχωρημένη. «Μπαμπά δεν με θέλουν τα παιδιά». Πως σου ήρθε αυτό κούκλα μου; «Τους μιλάω και φεύγουν». Σε ποια γλώσσα το κάνεις αυτό Μαρία; Στην ηλικία των 3 χρονών όλες οι γλώσσες ήταν μια. Απλά υπήρχαν πολλές λέξεις! Της εξήγησα ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείς είναι Ελληνικά και δεν την κατανοούν. Σύντομα τη λάτρευε όλος ο παιδικός σταθμός. Ένα σοκ ήταν και το παραπάνω. Μετά μετανάστευσα Ντίσελντορφ και πήγε δημοτικό. Άλλη μια δύσκολη εμπειρία. Πλέον όμως προσαρμόζεται αστραπιαία σε νέα περιβάλλοντα. Ως μοναχοκόρη μονίμως προστατεύει τα μικρότερα παιδιά. Ιδίως τα πιο αδύναμα. Μου το είπε η δασκάλα της. Της είπα ότι το γνωρίζω. Το έκανε πάντα.

Τώρα τρώει μια χαρά. Θα έλεγα υπερβολικά καλά. Εκτός από ένα σοκ που πέρασε μετά από μια παντελώς εσφαλμένη φράση της γιαγιάς της επανήλθε και είναι πια χαρούμενη.

Πως μπορεί κάτι τόσο απλό όπως το να μασουλάει ευτυχισμένο το παιδί σου να σου φτιάχνει τη μέρα.

Χαζομπαμπάς μάλλον. Εντελώς.