Η ανάγκη να εξωτερικεύεις σκέψεις

Κάποιες φορές η ζωή φέρνει ανατροπές που δεν θα μπορούσες να φανταστείς ποτέ. Η ζωή ξεπερνάει τη φαντασία λένε.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γεννήθηκα στη Γερμανία πριν από 47 χρόνια, έφυγα στην ηλικία των έξι και γύρισα πίσω στην ηλικία των 45. Τα ενδιάμεσα 39 χρόνια τα έζησα στην νύμφη του Θερμαϊκού, την όμορφη Θεσσαλονίκη, με κάποιες μετακινήσεις λόγω εργασίας.

Αρχικά στη διαμονή μου στην Ελλάδα με αντιμετώπιζαν ως λαζογερμανού (έκφραση ακριβώς που χρησιμοποιούσαν) κάτι που με στεναχωρούσε αφάνταστα μιας και στο παιδικό μου μυαλό δεν υπήρχε εξήγηση για αυτό. Τα χρόνια πέρασαν, κι αφού τελείωσα τις σπουδές μου κάποια χρόνια μετά έφερα στον κόσμο δύο παιδιά.

Η ζωή κυλούσε ήρεμα μπορώ να πω με τις δυσκολίες που έχει η ρουτίνα, μέχρι που ξέσπασε η οικονομική κρίση στην πολύπαθη χώρα μας. Με αργό ρυθμό στην αρχή, αλλά επιταχυνόμενο αργότερα, άρχισε η ζωή μας να επηρεάζεται όπως ήταν φυσικό.

Τα παιδιά (είναι δίδυμα) είχαν άριστες επιδόσεις στο δημόσιο σχολείο όπου φοιτούσαν και υπήρχαν άνθρωποι που κάνανε άψογα τη δουλειά τους εκεί, διότι έχουμε μια τάση να μηδενίζουμε κι αυτό δεν είναι σωστό. Πτυχία σε ξένες γλώσσες, κλίση στα θετικά μαθήματα, έπαινοι από τους εκπαιδευτικούς και παρότρυνση από αυτούς όταν έρθει η ώρα να φύγουν στο εξωτερικό να μην πάνε «χαμένα».

Μια φράση που με προβλημάτισε πολύ. Τι κάνεις τώρα; Το εύκολο: «όπως όλοι, έτσι κι εμείς».

Ξαφνικά όλη μου η ζωή πέρασε από μπροστά μου. Μήπως πήγα κι εγώ χαμένη;

Η εύρεση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα πολύ δύσκολη μιας κι εκεί πολιτικά βύσματα κάνουν κουμάντο κι όσον αφορά τη Θεσσαλονίκη οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι οικογενειοκρατούμενες. Έκανα έναν απολογισμό και συνειδητοποίησα, παρά την άρνηση της παρεγκεφαλίδας μου, πως ναι πήγα χαμένη! Αλλά ποτέ δεν είναι αργά, αρκεί να θες.

Το πάλευα στο μυαλό μου καιρό, μετρώντας θετικά κι αρνητικά, διότι η μητέρα μου, μου έλεγε πάντα πως πριν αλλάξεις κάτι στη ζωή σου θα σκέφτεσαι εδώ που είσαι ξέρεις, εκεί που θα πας δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Έχει τη λογική του. Είναι σοφή η μάνα μου, το παραδέχομαι.

Όταν η τρομοκρατία της αίσθησης πως η Ελλάδα μετράει ώρες και μετά από δεκάδες βιογραφικά σε αγγελίες  χωρίς απάντηση, είπα την πρότασή μου σε όλη την οικογένεια.

Φεύγουμε στη Γερμανία;

Η κόρη μου, προς μεγάλη μου έκπληξη συμφώνησε αμέσως, ο γιος μου ζήτησε μια βδομάδα να το σκεφτεί. Ο πατέρας τους, που είναι ένας πολύ καλός πατέρας, αρκέστηκε στο ναι των παιδιών. Η απόφαση είχε ληφθεί. Θα έφευγα πρώτη και θα ακολουθούσαν οι υπόλοιποι μετά από ένα χρόνο, αφού ολοκλήρωναν τα παιδιά τη φοίτηση στο Γυμνάσιο και τις σπουδές τους στις ξένες γλώσσες.

Έφυγα λοιπόν το καλοκαίρι του 2015. Οικείο το περιβάλλον για μένα και μάλιστα ένιωσα και μια ασφάλεια, δεν ξέρω γιατί. Ένας χρόνος τρέξιμο, ατελείωτο, να τα προλάβεις όλα να έρθουν να βρουν ένα σπίτι να μη φοβηθούν, να μην τρομάξουν. Υπολογίζεις πως η εφηβεία μπορεί να έχει περίεργα ξεσπάσματα. Πάντα βέβαια με τη βοήθεια και τη συνδρομή φίλου που στάθηκε δίπλα μου σε όλα.

Ο πρώτος χρόνος δύσκολος. Ο δεύτερος ακόμη πιο δύσκολος.

Την πρώτη χρονιά είχα τα παιδιά μου μακριά κι αυτό ήταν το μόνο που με άγχωνε, για όλα τα άλλα ήξερα πως παρά την ταλαιπωρία θα τα καταφέρω. Τη δεύτερη χρονιά όμως αυτό που μετρούσε ήταν η προσαρμογή των παιδιών στο εδώ περιβάλλον και δεν εννοώ την πόλη. Η πόλη είναι πανέμορφη! Εννοώ το σχολείο που ήταν και γερμανικό. Μετά λύπης μου θα γράψω μόνο πως ποτέ δεν περίμενα από εκπαιδευτικούς ρατσιστική συμπεριφορά. Αυτό είναι αρκετό για μένα για να αναθεωρήσω όλα όσα ήξερα για τη δημοκρατία, για άλλη μια φορά, σε μια ανεπτυγμένη χώρα του Δυτικού κόσμου όμως αυτή τη φορά.

Μετά από ένα δραματικό καλοκαίρι για μένα, αλλάξαμε πλεύση προς το οικείο μας Ελληνικό Σχολείο. Προέχει η ψυχική υγεία των παιδιών μου.

Για μένα οι χρονιές δεν ξεκινούν την Πρωτοχρονιά, αλλά με την έναρξη των σχολείων. Ξεκίνησε λοιπόν η τρίτη χρονιά γαι μένα εδώ.

Για να δούμε τι θα μας φέρει.

Σκέψεις που απλά πρώτη φορά τις γράφω όχι σε ένα ημερολόγιο όπως έκανα μικρή αλλά σε ένα ιστολόγιο. Ο κόσμος προχωρά γρήγορα κι εγώ γερνάω μαμά…

 

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!