Ζώντας 43 χρόνια με ένα ανοσοποιητικό του κώλου

Θυμάμαι από αφηγήσεις των γονιών μου όταν γυρίσαμε Ελλάδα ήμουν κάθε Σαββατοκύριακο άρρωστος. Ήμουν πέντε χρονών όταν γυρίσαμε.

Μόλις είχα αναρρώσει από μηνιγγίτιδα. Η αλλαγή του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με το μετέπειτα σχολείο με οδηγούσε σε συνεχείς ασθένειες.

Αυτό ουσιαστικά δεν άλλαξε ποτέ. Κάθε 10 μέρες κάτι είχα. Θυμάμαι όταν πήγε η κόρη μου παιδικό σταθμό κόντεψα να πεθάνω.

Ευτυχώς δεν μου έμοιασε. Η κόρη μου νοσεί ελαφρώς 1-2 μέρες χωρίς φυσικά να κάτσει στον κώλο της. Μετά κολλάω εγώ.

Η νόσος (όποια και αν είναι αυτή) μάλλον νοιώθει φιλόξενα στο σώμα μου και εκδηλώνεται πλήρως. Από το σώμα μου πέρασε ό,τι ιός και βακτήριο φιλοξενήθηκε ποτέ στους παιδικούς σταθμούς της Γερμανίας.

Είναι φοβερό αν σκεφτείτε πόσο χρόνο από τη ζωή σου περνάς μίζερα στα μαύρα σου τα χάλια.

Δεν βοηθάει τίποτα. Το ανοσοποιητικό μου είναι για τα μπάζα. Πάντα ήταν.

Έμαθα όμως να ζω έτσι. Συνήθισα. Όταν βλέπω ακόμα και σήμερα την κόρη μου να βήχει λίγο ή να ανεβάζει λίγο πυρετό γνωρίζω ότι λίγο καιρό αργότερα θα τα τινάζω.

Από το πρωί το απλό βηχαλάκι της κόρης μετατράπηκε στην περίπτωσή μου σε οξεία βρογχίτιδα. Πλακώθηκα στα αντιβιωτικά και τώρα σας γράφω.

Σιγά μην κάτσω σπίτι μου. Σιγά μην χάσω και άλλο χρόνο από τη ζωή μου.

Όπως σε πολλά μου βγαίνει το επαναστατικό μου. Πάω κόντρα στην ασθένεια. Όσο πιο χάλια τόσο περισσότερα κάνω.

Απλά βαρέθηκα τις κουβέρτες, τα τσάγια και την ηλίθια ανάρρωση. Αν έχετε καλό ανοσοποιητικό να χαίρεστε. Υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι αντί ανοσοποιητικού έχουν μια μαλακία και μισή. Όχι HIV δεν έχω. Το έχω τσεκάρει 100 φορές.

Κυκλοφορώ εδώ και πολλά χρόνια με ένα τσαντάκι όπου πάω. Η τελευταία του έκδοση είναι αυτή της φωτογραφίας του άρθρου.

Περιλαμβάνει οτιδήποτε χρειάζομαι για να παραμένω όρθιος.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!