Η ζωή μου ήταν (και είναι) πολυτάραχη. Από πολύ μικρή ηλικία είχα την πρώτη μου εταιρεία. Στη διαδρομή αυτή και λόγω επαγγέλματος γνώρισα αρκετούς ανθρώπους.

Χωρίς να το θέλω ήρθα σε επαφή με πολλούς επιτυχημένους ανθρώπους. Δεν το επιδίωξα, συνέβη λόγω του αντικειμένου και εξηγούμαι. Τον τελευταίο λόγο για την εγκατάσταση ενός σημαντικού λογισμικού ή στη νέα δικτυακή παρουσία έχει ο .. διευθυντής. Με τον τρόπο αυτό δεν τη γλιτώνεις να έρθεις σε επαφή με τον διευθυντή της επιχείρησης-πελάτη. Είμαι κοινωνικό παιδί οπότε αρκετές φορές η επαφή αυτή εξελίχθηκε με τα χρόνια σε φιλία.

Οι επιχειρηματίες εκτός από αυτή την ιδιότητά τους τυγχάνει να είναι και φυσιολογικοί άνθρωποι. Έχουν δηλαδή όπως οι περισσότεροι οικογένεια και παιδιά. Για να μπορέσεις να συστήσεις μια επιχείρηση και να την οδηγήσεις στην επιτυχία προφανώς απαιτούνται ικανότητες. Κάποιοι από αυτούς ιδιαίτερα ταλαντούχοι και επιτυχημένοι. Όταν καθίσεις με τους ανθρώπους αυτούς και πιεις μερικούς καφέδες ή ποτά θα σου πουν τον πόνο τους. Συνήθως αυτός είναι τα παιδιά τους!

Προφανώς θα το έχετε διαβάσει και εσείς ότι το παιδί του τάδε γνωστού επιχειρηματία, καλλιτέχνη, προσωπικότητας βυθίζεται στα ναρκωτικά ή παρουσιάζει μη «φυσιολογική» εξέλιξη. Αφορμή για το άρθρο στάθηκε η συζήτηση που είχα με φίλο Αρεοπαγίτη. Ανθρώπου ηθικού και πετυχημένου επιχειρηματία. Το ίδιο πρόβλημα και αυτός.

Ήθελα λοιπόν γράφοντας αυτό το άρθρο να μοιραστώ το «ζουμί» αυτή της συζήτησης μαζί σας. Είμαι και εγώ πατέρας ενός κοριτσιού που σύντομα θα εισέλθει στη φάση της εφηβείας.

Θα έχετε ακούσει συχνά-πυκνά ότι ο τάδε γνωστός επιχειρηματίας προήλθε από μια πολύ φτωχή και απλή οικογένεια. Όχι απλώς δηλαδή ξεπέρασε την εφηβεία αλλά άνοιξε τα φτερά του και κατέκτησε τον κόσμο. Γιατί;

Οι περισσότεροι προσπαθούμε να είμαστε οι «τέλειοι» γονείς. Οι άνθρωποι βράχοι, με αρχές, τα τέλεια πρότυπα. Γιατί το κάνουμε αυτό αφού δεν είμαστε; Κάνουμε την εφηβεία των παιδιών μας ακόμα πιο δύσκολη.

Μέχρι κάποια ηλικία τα παιδιά μας βλέπουν ως θεούς. Ως πανίσχυρους. Το βλέπω και στην κόρη μου. Για αυτήν είμαι ο Ράμπο. Ο βράχος, ο ακλόνητος. Ο θεός της. Μόνο αυτό δεν είμαι.

Μετά έρχεται η ηλικία της εφηβείας.

Εκεί συμβαίνει και πρέπει να συμβεί το Reset

Θα παρομοιάσω τους γονείς με δυο βιβλία. Βιβλία γεμάτα πληροφορίες, προτιμήσεις, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μέχρι την αρχή της εφηβείας τα βιβλία αυτά είναι «Βίβλος». Ιερά βιβλία. Τα θαυμάζουν, τα αγαπούν, αγαπούν ό,τι αγαπάτε και εσείς. Χορεύουν ακόμα με τη μουσική που ακούτε. Φορούν τα ρούχα σας. Μιμούνται ακόμα και ατάκες σας.

Έρχεται η στιγμή της εφηβείας.

Πρέπει να πετάξουν τα βιβλία προσωρινά στα σκουπίδια και να βγάλουν μια λευκή κόλλα για να γράψουν το δικό τους βιβλίο.

Θεωρούν τους γονείς «γέρους», «μεγάλους», «αναχρονιστικούς». Ειρωνεύονται τη μουσική που ακούει ο μπαμπάς και η μαμά. Ακόμα και τον τρόπο που ντύνονται. Είναι παλαιομοδίτες. Δεν τους αρέσουν πιθανώς τα έπιπλα του σπιτιού. Θέλουν πιο μοντέρνα. Αρνούνται τα πάντα.

Αφήστε το επιτέλους να συμβεί. Είναι εντελώς φυσιολογικό. Ήρθε η ώρα τα παιδιά να διαμορφώσουν το δικό τους χαρακτήρα. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω του φυσιολογικού και δύσκολου μηχανισμού της εφηβείας. Επιτρέψτε τους να έχουν το δικό τους άγραφο βιβλίο αρνούμενοι τα δικά σας. Αναθεωρήστε και εσείς κάποιες σκέψεις σας. Μπορείτε να μάθετε πολλά από τα παιδιά. Αρκεί να προσπαθήσετε να τα καταλάβετε.

Σημασία έχουν ακόμα και τα φύλα των παιδιών. Δεν αποτελεί κανόνα αλλά συνήθως ο γιος πρέπει να ξεπεράσει τον πατέρα και η κόρη τη μητέρα.

Προς θεού μην κάνετε το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι γονείς. Μην αρχίσετε τις φωνές, τιμωρίες και να γίνεστε ακόμα πιο απόλυτοι και αυστηροί. Το χάσατε.

Με τον καιρό προς το τέλος της εφηβείας κάτι θα έχουν γράψει στο βιβλίο του χαρακτήρα τους. Μετά συμβαίνει το εξής περίεργο. Επιστρέφουν στα βιβλία του μπαμπά και της μαμάς. Τα ξανακοιτούν. Μου άρεσε εκείνο το τραγούδι που άκουγε ο μπαμπάς και χορεύαμε αγκαλιά. Και εκείνη η μπλε μπλούζα με την οποία πήγαμε για καφέ με τη μαμά. Δεν είναι τελικά τόσο άσχημη. Εκεί θα πάρουν ό,τι θέλουν από εσάς.

Τα παιδιά πρέπει να ξεπεράσουν τους γονείς τους. Έτσι είναι το φυσιολογικό. Να γράψουν καλύτερα βιβλία από εσάς. Αυτό στην περίπτωση πολύ δυναμικών και επιτυχημένων γονιών αποτελεί πρόβλημα.

Είπαμε ότι το παιδί πρέπει να πετάξει (προσωρινά) τα δυο βιβλία για να γράψει το καλύτερο, δικό του. Βλέποντας όμως πόσο δυναμικός και επιτυχημένος είναι ο γονιός υποσυνείδητα σκέφτεται «δεν θα ξεπεράσω ποτέ τον μπαμπά ή τη μαμά, είναι αστέρια».

Εκεί υπάρχει πρόβλημα. Μεγάλο πρόβλημα.

Αν ο μηχανισμός της άρνησης δεν λειτουργήσει συνήθως το παιδί μπλοκάρει. Μπαίνει στην διαδικασία της μη δημιουργικής άρνησης των πάντων. Εδώ ελοχεύει κίνδυνος. Μεγάλος κίνδυνος μη φυσιολογικής εξέλιξης.

Σταματήστε να παρουσιάζεστε στα παιδιά ως τέλειοι γονείς. Ως επιτυχημένοι. Ως άνθρωποι που δεν έκαναν ποτέ βλακωδέστατα λάθη.

Αφού κάνατε ηλιθιοδέστατα λάθη, έχετε κλάψει, έχετε συντριβεί, έχετε υποφέρει. Πείτε το στα παιδιά. Δεν ήσασταν πάντα επιτυχημένοι επιχειρηματίες. Έχετε χάσει χρήματα. Προσπαθήσατε πολύ. Δεν είχατε πάντα εκείνο το αστραφτερό αυτοκίνητο και το πολυτελές γραφείο. Πείτε τους και για εκείνο το 20 τετραγωνικά γραφείο με μεταχειρισμένα έπιπλα. Πείτε την αλήθεια.

Έτσι θα είναι πολύ πιο εύκολο για αυτά να σας ξεπεράσουν και αργότερα να γυρίσουν πάλι κοντά στο δικό σας «βιβλίο» κρατώντας μόνο αυτά που επιθυμούν.