Κάθομαι στο γραφείο μου και το κρατάω στα χέρια μου. Το χαζεύω.

Έχω πάθος με τα μαγνητάκια. Μάλλον στο είπε η μαμά.

Δεν σε ξέρω. Δεν σε γνώρισα ακόμα. Γνώρισα όμως τη μητέρα σου. Ένα διαμάντι. Το μήλο κάτω από τη μηλιά πέφτει.

Ξέρεις δεν έχω συνηθίσει να με σκέφτονται. Το αντίθετο ίσως. Ίσως με τα χρόνια κατάντησα αγρίμι. Μου φαίνεται περίεργη η ανθρωπιά. Κάποιος να με σκεφτεί. Να κουβαλήσει έστω και ένα μαγνητάκι από την Ιταλία. Με συγκίνησες. Δεν είμαι και τόσο βράχος. Τα κατάφερες.

Σε ευχαριστώ.