Ελληνικό σχολείο VS Γερμανικό σχολείο

Μαθήτρια 1ης λυκείου με ένα χρόνο καθυστέρηση.

Σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου.

Αυτό σημαίνει χάσιμο μίας ολόκληρης χρονιάς. Αυτά που θα σας πω στο συγκεκριμένο άρθρο είναι οι σκέψεις μου ένα χρόνο μετά για τις πρώτες μου μέρες στο γερμανικό σχολείο, πώς ήταν, πώς ένιωσα, τι συνάντησα.

Πέρυσι τον Ιούλιο όπως είχα αναφέρει σε ένα άλλο μου άρθρο ήρθα στην Γερμανία, κάτι που με έκανε χαρούμενη, αλλά και αγχωμένη ταυτόχρονα. Χαρούμενη, γιατί ήταν υπέροχο που θα πραγματοποιούνταν το όνειρό μου (να ζήσω στο εξωτερικό) και αγχωμένη, γιατί θα ήταν μία νέα ζωή, νέα άτομα, νέο σχολείο, ένα εκπαιδευτικό σύστημα τελείως διαφορετικό.

Πέρυσι τα σχολεία ξεκίνησαν στις 25 Αυγούστου. Πράγμα που με άγχωσε πιο πολύ, διότι εμείς εκείνη την περίοδο ψάχναμε σε ποιο σχολείο θα πάμε και όλα τα σχολεία είχαν ήδη αρχίσει. Η επιθυμία μου από την ημέρα που έμαθα ότι θα μετακομίσω εδώ ήταν να συνεχίσω να φοιτώ σε ένα ελληνικό σχολείο. Κάτι που δυστυχώς δεν συνέβει. Με αποτέλεσμα μετά από πολλές μέρες ψαξίματος να καταλήξουμε σε ένα γερμανικό σχολείο στην πόλη που μένουμε στη συνοικία Rath. Να φανταστείτε το σχολείο ήταν και international, που να μην ήταν κιόλας.

Στις 1 Σεπτεμβρίου του 2016 ήταν η πρώτη μέρα που θα πηγαίναμε στο νέο μας σχολείο. Όταν φτάσαμε ήμουν πολύ αγχωμένη, πιο πολύ, γιατί στο σχολείο όλοι μιλούσαν μία άλλη γλώσσα και όχι ελληνικά, πράγμα πρωτόγνωρο για μένα.

Βέβαια με το που μπήκαμε στο σχολείο όλοι οι καθηγητές μας υποδέχθηκαν με χαμόγελο και μας έκαναν να χαλαρώσουμε λίγο, ανεξαρτήτως με το ότι έγινε στην πορεία, την πρώτη μέρα είχαν δείξει έναν άλλο εαυτό. Υπάρχει η στοιχειώδης ευγένεια, πως θα μπορούσαν διαφορετικά; Μας καλωσόρισαν λοιπόν και ενώ μας είχαν πει στην αρχή ότι θα μπούμε την επόμενη βδομάδα σε τάξη, τελικά μας βάλανε την πρώτη κιόλας μέρα. Για να πω την αλήθεια ανακουφίστηκα αρχικά, αλλά τα πράγματα δεν ήταν τόσο καθησυχαστικά.

Οι συμμαθητές μας κοιτούσαν περίεργα σαν να ήμαστε εξωγήινοι. Μακράν όχι φιλικοί. Οι καθηγητές περίμεναν πράγματα από μας σαν να μη χρειαζόταν κάποιος να σε εντάξει στο σύστημα, λες κι όλη μας τη ζωή ήμαστε εδώ.

Είσαι μόλις 15 ετών, μετανάστης σε μια ξένη χώρα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς και κανείς δεν ενδιαφέρεται να σε βοηθήσει να ενταχθείς στο καινούργιο που καλείσαι να ζήσεις. Εκπαιδευτικός δε σημαίνει σου μεταδίδω γνώση μόνο. Εκπαιδευτικός είναι αυτός που σε εκπαιδεύει και σε βοηθά να ενσωματωθείς σε μια νέα ομάδα. Η γνώση υπάρχει και στα βιβλία, στο ίντερνετ σχεδόν παντού.

Αυτό στη δική μας (εννοώ εμένα και τον αδερφό μου) δεν έγινε. Λες και ήταν προκατειλημμένοι μαζί μας, σαν να είχαν προηγούμενα. Κάποιοι από τους καθηγητές δεν κατάλαβαν καν πως είμαστε αδέρφια.

Δεν ήθελα να στεναχωρήσω και τους γονείς μου λέγοντας λεπτομέρειες γιατί κι αυτοί κάνουν το δικό τους αγώνα σε αυτή τη σκληρή χώρα. Έλεγα θα το υποστώ κι ό,τι γίνει. Θυμάμαι και τον αδερφό μου να λέει κάποια στιγμή πως το σχολείο είναι χάλια με άσεμνες λέξεις που σπανίως χρησιμοποιεί και δε μπορώ να αναφέρω εδώ. Τώρα γελάω φυσικά. Τότε όμως…

Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά όταν τα λες κάπου τα ξαναβιώνεις κι είναι επίπονο. Όμως είχα μια ανεξήγητη επιθυμία να τα μοιραστώ μαζί σας τώρα που ο εφιάλτης πέρασε μια και το Ελληνικό Σχολείο είναι πολύ φιλικό και σίγουρα οικείο.

Καλό είναι να μην ξεχνάς γιατί όλα αυτά είναι περγαμηνές, όπως λέει κι ο αγαπημένος μου θείος.

Σας ευχαριστώ για την παρέα!

Μέριλιν

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!