Χθες για δουλίτσες έκανα πάλι 200 χιλιόμετρα στη Γερμανία. Κάθε φορά που οδηγώ με 180 χλμ/ώρα στους αυτοκινητόδρομους (autobahn) μια σκέψη τριγυρίζει στο μυαλό μου.

Το Ντίσελντορφ είναι η πρωτεύουσα της Ρηνανίας Βεστφαλίας με 600.000 κατοίκους. Χωρίς να το θέλω συγκρίνω συνεχώς την πόλη με τη Θεσσαλονίκη στην οποία πέρασα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου (ως τώρα).

Το Ντίσελντορφ είναι μια πόλη με τραμ, μετρό, σύγχρονο αεροδρόμιο και πολύ πράσινο. Όμως η πόλη δεν ήταν πάντα έτσι. Μέχρι και σήμερα γίνεται το έλα να δεις από έργα και βελτιώσεις. Μου προκαλεί εντύπωση πως η πόλη αυτή με 100.000 επισκέπτες το μήνα (πολλοί από αυτούς λόγω της επιτυχημένης έκθεσης που έχουν) και έργα σε εξέλιξη λειτουργεί κανονικότατα!

Το γραφείο μου είναι στο κέντρο δίπλα στην Königsallee στην καρδιά του κέντρου. Έχω νοικιάσει χώρο στάθμευσης και το να πεταχτώ στο γραφείο δεν το σκέφτομαι καν. Πάω ό,τι ώρα θέλω. Οι δρόμοι είναι ελεύθεροι. Απορίας άξιον. Αλλά δεν είναι.

Οι άνθρωποι δημιούργησαν απλά με την πάροδο των ετών υποδομές. Η πόλη έχει τραμ, μετρό, ποδηλατόδρομους και ένα πανέξυπνο σύστημα ρύθμισης της κυκλοφορίας (βλ έξυπνα φανάρια). Έγιναν προφανώς κάποιες μελέτες με τη διαφορά ότι λειτουργούν κιόλας. Εκατοντάδες άνθρωποι με κινητικά προβλήματα στους δρόμους. Απλά επειδή μπορούν.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πληρώνουμε φόρους σε ένα κράτος. Για να μας φτιάξει υποδομές, για να μας παρέχει υγεία, παιδεία, εθνική ασφάλεια, ενέργεια.

Την περασμένη εβδομάδα η Γερμανία κατάφερε να λειτουργήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της το 95% του ηλεκτρικού δικτύου της με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η πορτογαλία έφτασε για 72 ώρες το 100%! Ποια, η Πορτογαλία.

Στην πατρίδα μας δεν καταφέραμε μεταπολεμικά να δημιουργήσουμε υποδομές. Πέρασαν κοινοτικά πλαίσια, πληρώσαμε δις σε φόρους.. και υποδομές γιοκ. Πασαλείμματα, μίζες και άρπα-κόλλα. Έργα-έναντι. Ίσα-ίσα να γίνει κάτι για να φαγωθούν τα χρήματα από τους γνωστούς εθνικούς εργολάβους.

Στη Θεσσαλονίκη νιος ήμουν και γέρασα ακούγοντας για μεγάλα έργα, για μετρό, υποθαλάσσια μέχρι και τραμ. Νιος ήμουν και γέρασα ακούγοντας για την πρωτεύουσα των Βαλκανίων και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά.

Η Ελλάδα απέτυχε να δημιουργήσει υποδομές. Υπάρχουν ακόμα χωριά χωρίς ρεύμα, δρόμοι από λάσπη, πάμπολλες περιοχές χωρίς σύνδεση στο διαδίκτυο. Χωριά χωρίς σχολεία, νησιά χωρίς νοσοκομεία.

Θυμάμαι να μεταφέρουμε με ελικόπτερο με φίλο μου της αεροπορίας έγκυο από τη Λέρο στη Ρόδο για να μην πεθάνει αυτή και το μωρό της. Στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση με τη διακριτική βοήθεια του στρατού. Ήμουν δόκιμος διαβιβάσεων του νησιού τότε. Το ίδιο κάναμε με Super Puma όταν ένα νέο παιδί χτύπησε άσχημα με μηχανάκι στο νησί.

Μια χώρα που δεν καταφέρνει 70 χρόνια μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο να δημιουργήσει στοιχειώδεις υποδομές δεν έχει μέλλον. Ακόμα και να μην είχαμε τη μέγκενη του χρέους η χώρα ήταν καταδικασμένη. Αν προσθέσουμε και την βασικότερη όλων των υποδομών που αποτύχαμε να δημιουργήσουμε τότε γίνεται προφανές γιατί αποτύχαμε.

ΠΑΙΔΕΙΑ