Είμαι η Βίκυ και είμαι καλά

Δευτέρα πάλι σήμερα στη βροχερή και κρύα Γερμανία. Συνθήκες που μπορούν να σε τρελάνουν λόγω έλλειψης διακοπών αλλά το αφήνεις για αργότερα μια κι έχουμε παιδιά να μεγαλώσουμε.

Μετά από 20 χιλιόμετρα ποδηλατάδα χθες, περίμενα σήμερα να είμαι νεκρή αλλά δεν ήμουν προς μεγάλη μου έκπληξη, έριξα μια ματιά στα κοινωνικά μου δίκτυα.

Είμαι άνθρωπος παρατηρητικός από παιδί. Ίσως φταίει που είμαι μοναχοπαίδι. Πριν λίγες μέρες έγραψα ένα σχόλιο σε ποστ κάποιου στο φατσοβιβλίο που εξυμνούσε την ιδιωτική παιδεία, σε ερώτηση φίλης του για το δημόσιο γερμανικό σχολείο, πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Έσπευσε μία κυρία που μένουμε στην ίδια πόλη, να απαντήσει πως ενώ με συμπαθεί δεν το περίμενε από εμένα να γράψω αυτό το σχόλιο, διότι εδώ είναι κλάσεις ανώτερα από την Ελλάδα κι αν δε μου αρέσει να φύγω. Η κυρία ως επιχείρημα ανέφερε το γεγονός πως της φίλης της το παιδί που πηγαίνει μια φορά τη βδομάδα στο ελληνικό σχολείο, το γερμανικό κράτος πληρώνει το εισιτήριο μετάβασης του παιδιού σε αυτό. Να συμπληρώσω πως δεν πληρώνει του γονέα, λες κι ένα μικρό παιδί θα πάει μόνο του με το τραμ όπως επίσης αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα για την ποιότητα της παιδείας.

Η εν λόγω κυρία δεν έχει δικά της παιδιά. Ήταν εδώ μικρή όπου φοίτησε σε γερμανικό σχολείο κατώτερης εκπαίδευσης, Real Schule και μετά φοίτησε στην Ελλάδα σε ιδιωτικό ίδρυμα σπουδών. Γιατί άραγε αφού είναι τόσο ποιοτική η Γερμανική παιδεία, λέω γω τώρα η κακιά ελληνίδα που δεν εκτιμώ το ψωμί που (δεν) μου δίνουν εδώ και φορολογούμαι 70% για αυτό (που βγάζω).

Το σχόλιό μου φυσικά για τη γερμανική παιδεία ήταν βιωματικό, αφενός γιατί φοίτησαν τα παιδιά μου ένα έτος, αφετέρου γιατί έχω ανίψια εδώ που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σπουδάζουν.

Φυσικά και υπάρχουν αλλοδαποί που έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους εδώ, στιγμή δεν αμφέβαλλα για αυτό. Όπως πολύ καλά γνωρίζω πως χρόνια ολόκληρα η Γερμανία εισάγει τις άπειρες ειδικότητες επιστημόνων που δεν έχει. Γιατί άραγε; Γιατί το κρατικό τους κανάλι είχε ρεπορτάζ για τα παιδιά της χώρας που από το άγχος του σχολείου οδηγούνται στην παχυσαρκία και στον αλκοολισμό; Γιατί το περιοδικό Spiegel έχει πρωτοσέλιδο παραφρασμένη την έκφραση «όλα θα πάνε καλά» σε «όλα θα γίνουν οργή»;

Όποιος έχει μια στάλα μυαλό δε συγκρίνει τις δυο χώρες. Αυτό όμως δε σημαίνει πως εδώ είναι όλα τέλεια. Μακράν όχι πλέον αν ήταν τελικά και ποτέ.

Σαν παρατηρητής και μόνο μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Μπορώ και χωρίς την Αννούλα (με μπλόκαρε κι ούτε ένα γεια δεν είπα).

Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω και γάτα να κλαίει για πάρτη μου.

Να θυμηθώ να σας γράψω και για την έννομη πλευρά της χώρας.

Πείνασα.

Φιλιά στα μούτρα.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!