Είμαι η Βίκυ και είμαι καλά μέρος βήτα

Έγραψα πριν μέρες για τις μορφές της ελευθερίας. Δεν αναφέρθηκα εκτενώς στην ελευθερία του λόγου διότι τη θεώρησα αυτονόητη στις μέρες μας.

Ελευθερία του λόγου είναι το πολιτικό δικαίωμα να κοινοποιεί κανείς τις απόψεις και ιδέες του χρησιμοποιώντας το σώμα και την ιδιοκτησία του, προς όποιον είναι πρόθυμος να τα δεχτεί. Ο όρος «ελευθερία της έκφρασης» χρησιμοποιείται κάποιες φορές συνώνυμα, αλλά αυτός περιλαμβάνει κάθε πράξη αναζήτησης, παραλαβής και μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, ανεξάρτητα από το μέσο που χρησιμοποιείται.

Παλιότερα, πριν την έκρηξη των κοινωνικών δικτύων, περιοριζόταν η έκφραση στις μεταξύ μας διαπροσωπικές σχέσεις. Διαφωνίες υπήρχαν πάντα αλλά στα πλαίσια του διαλόγου ή θα τις έλυνες ή σε ακραίες περιπτώσεις διέκοπτες την οποιαδήποτε σχέση, στα πλαίσια πάντα της λογικής (έχουν διαπραχθεί και φόνοι σε διαφωνίες).

Σήμερα, έχουμε και τους διαδικτυακούς «φίλους» να ανταλάσσουμε απόψεις. Εκτιθόμαστε δημοσίως κι αυτό έχει και την αρνητική του πλευρά.

Εκφράζεις μία άποψη για κάτι και δέχεσαι επίθεση όταν κάποιος διαφωνεί μαζί σου. Θα μου πείτε ποιο είναι το πρόβλημα; Ουσιαστικά πρόβλημα δεν είναι, διότι με ένα απλό κουμπί διαγράφεις τον εκάστοτε διαφωνούντα φίλο. Το πρόβλημα είναι στην εμμονή που δείχνουν ορισμένοι, κι αρχίζουν να γίνονται πολλοί πλέον, γεγονός που προκαλεί σκέψεις.

Για να αλλάξεις τη γνώμη κάποιου τουλάχιστον οφείλεις να έχεις επιχειρήματα που να είναι σε θέση και να πείσουν. Αυτή η παρακμιακή συμπεριφορά του να διαφωνείς, να παρεκτρέπεσαι και να φωνάζεις ή να μιλάς υβριστικά δε σε καθιστούν ούτε κοινωνικό ούτε ανώτερο ον.

Όταν γεννηθήκαμε, νομίζω, δεν είχαμε εγχειρίδιο ανατροφής κοινό όλοι, για την ακρίβεια δεν είχαμε καθόλου εγχειρίδιο. Το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε είναι αυτό που ευθύνεται για τα κριτήρια που διέπουν τη ζωή μας. Κι αν δε συμφωνούν με αυτά των συνανθρώπων μας ίσως αυτή και να είναι η μαγεία των ανθρωπίνων σχέσεων. Όλα δε γυρίζουν γύρω από το εγώ μας.

Είναι πολύ όμορφο να μπορεί κάποιος να τα βρει με τον εαυτό του πρώτα και μετά να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με το συνάνθρωπο. Αν αφού περάσεις την ηλικία της αναζήτησης δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου τότε δε θα τα βρεις ποτέ. Πρόβλημά σου φυσικά. Μην προσπαθείς όμως να αλλάξεις τους άλλους.

Στην ηλικία που είμαι βέβαια, έχω γίνει επιλεκτική γιατί δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Διαγραφή στα δίκτυα, στη ζωή και όπου χρειαστεί. Δεύτερη ευκαιρία δεν έχει. Απόλυτο; Μπορεί. Με κούρασαν όμως οι απώλειες.

Ένα τιπ για τους συνομήλικους (40+, πολλές φορές και 30+) ελέγξτε τις ορμόνες σας γιατί αυτές οδηγούν σε κακιασμένη συμπεριφορά, οι γιατροί το λένε όχι εγώ.

Σκέψεις κι αυτές, ορμώμενες από κάποιους «φίλους» που θα τους αφιερώσω άλλο άρθρο για να αισθάνονται κάποιοι μια και με παρακολουθούν.

Είμαι η Βίκυ και είμαι καλά, ακόμα.

Καλό ΣΚ

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!