Θα το έχετε παρατηρήσει ίσως. Πιθανότατα (όπως και εγώ) το κάνετε κιόλας.

Σκρολάρουμε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα διαβάζοντας μόνο τους τίτλους. Κλείνουμε τα κοινωνικά δίκτυα και θεωρούμε ότι έχουμε ενημερωθεί και αποκτήσαμε μια καλή άποψη ως πολίτες μιας δημοκρατίας. Αλήθεια πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι οι θέσεις μας με αυτόν τον τρόπο ενημέρωσης;

Δεν νομίζω ότι μας φταίνε τα κοινωνικά δίκτυα. Ως πολίτες της Ελλάδος πάντα λειτουργούσαμε με τους τίτλους. Κάποτε ήταν οι τίτλοι των εφημερίδων στα περίπτερα. Οι άνθρωποι δεν έχουν «τίτλους» μπορούμε όμως να τους «φορέσουμε» ταμπέλες πράγμα που λατρεύουμε. Το ίδιο ακριβώς πράγμα είναι.

Ο τάδε άκουσα είναι χρυσαυγίτης, κομμουνιστής, ομοφυλόφιλος, χοντρός, δημόσιος υπάλληλος, πουτ@νάκι, ξέκωλο, σαβουρογάμης κτλ. Πόσο βολικό αλήθεια. Μια ταμπέλα και τελειώσαμε.

Πόσο αλήθεια ψάχνουμε τι κρύβεται πίσω από τους τίτλους. Πόσο ανταποκρίνεται ένας τίτλος στην πραγματικότητα. Μου έχει συμβεί εκατοντάδες φορές (και στο YouTube τελευταία) κάποιος να σχολιάζει χωρίς να έχει διαβάσει το άρθρο μου (και να το έχει κατανοήσει) ή να σχολιάζει χωρίς να έχει δει (και κατανοήσει) ένα βίντεο. Από τον τίτλο και μόνο έχω άποψη και σχολιάζω. Φυσικά με αυτή τη διαδικασία γίνεσαι ρόμπα. Τα σχόλια τα διαβάζουν και αυτοί που διάβασαν το άρθρο ή είδαν το βίντεο.

Το φαινόμενο φυσικά είναι παγκόσμιο. Απλά στην Ελλάδα το τερματίζουμε. Είμαστε και ελαφρώς παντογνώστες.

Στο YouTube τεράστια σημασία έχει το εξώφυλλο του βίντεο και ο τίτλος. Πολλές φορές έχεις περισσότερες κοινοποιήσεις από ένα ποιοτικότερο βίντεο με μέτριο εξώφυλλο και τίτλο. Το φαινόμενο των clickbaits κατακτά τα κοινωνικά δίκτυα (τίτλοι πιασάρικοι που οδηγούν σε κοινοποιήσεις).

Δείτε το φαινόμενο της υστερίας κατά Τράμπ. Καθαρά επακόλουθο της μη ανάγνωσης του περιεχομένου. Είναι εύκολο πια να διαμορφώσεις άποψη στην κοινή γνώμη με ένα μπαράζ σοκαριστικών τίτλων. Η πλειονότητα δεν θα διαβάσει ποτέ ίσως την ουσία.

Πως μπορεί αλήθεια να λειτουργήσει έτσι μια δημοκρατία;