Βγήκε ο ήλιος. Ένα συγκινητικό άρθρο

Που λέτε ξύπνησα το πρωί και βγήκε ο ήλιος (!).

Σας γράφω αυτή τη στιγμή από την εκκλησία της ενορίας. Παρότι άθεος πήγα να ανάψω μια λαμπάδα στο μέγεθος του πουλιού μου.

Είμαστε αγκαλιασμένοι με τον παπά της ενορίας και κλαίμε με στυλ.

Είπα να ψάλλω και τίποτε αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζω καμία ψαλμωδία. Πόσο αγράμματος.

Ψέλλισα το “ο ήλιος ο πράσινος ο ήλιος που ανατέλλει” που μου φάνηκε σχετικό με το θέμα και ήρθαν και κάτι παλαιοπασόκια που περνούσαν απόξω.

Τώρα κλαίμε όλοι με λυγμούς αγκαλιά ευχαριστώντας οι μισοί το θεό και οι άλλοι μισοί τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Δεν μας ενδιαφέρει αν θα βρέξει το απόγευμα. Μια ολόκληρη χρονιά χωρίς καλοκαίρι και διακοπές μας έχει οδηγήσει στην υποδοχή του ψυχιατρείου.

Δεν μας νοιάζει όμως τώρα. Ο παπάς μου αποκάλυψε ότι είναι και ψιλολούγκρα αλλά δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Του ευχήθηκα περαστικά.

Με συγχώρεσε αν και μου είπε ότι θα πρέπει να γίνω Vegan για κάνα μήνα για να εξιλεωθώ. Τον ρώτησα αν το πιτόγυρο θεωρείται λαχανικό (έχει κάτι πράσινα μέσα). Μου είπε ότι θα καίγομαι στην κόλαση αιώνια.

Δεν είχα παρατηρήσει πόσο όμορφες είναι οι εκκλησίες στη Γερμανία. Το ωραίο είναι ότι πολλές από αυτές μπορείς πια να τις ενοικιάσεις για παρτάκια.

Σταματώ το ρεπορτάζ γιατί έχω ένα πασόκο εδώ που κλαίει πολύ άσχημα στον ώμο μου.

Δεν είναι γαμάτο το τραγούδι για ερασιτεχνικό;

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!