Βγάζουμε τα εσώψυχά μας στο διαδίκτυο ή όχι;

Μια πολύ καλή ερώτηση την οποία έχω κάνει πολλές φορές στον εαυτό μου. Τα πράγματα είναι όμως εξαιρετικά απλά.

Αν την ερώτηση τη θέσουμε στην Ελλάδα η απάντηση είναι προφανώς όχι. Μια χώρα η οποία χαίρεται με τη δυστυχία του άλλου και επικρατεί η φιλοσοφία της κατσίκας του γείτονα δεν προσφέρεται για ειλικρίνεια και την έκφραση της πραγματικότητας. Μας αρέσει το παραμύθι (οι μύθοι ήταν σπορ από την αρχαιότητα) και η πλαστή εικόνα ανύπαρκτων μεγαλείων. Όσο πιο γίδι από μικρότερη πόλη και χωριό τόσο μεγαλύτερη η λουί βιτόν τσάντα και τόσο πιο ακριβά τα παπούτσια.

Αν την ερώτηση τη θέσουμε στη Γερμανία η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Κάθε έκφραση ανθρωπιάς και αδυναμίας χρησιμοποιείται προς εκμετάλλευση. Αποτέλεσμα η υπέρμετρη μυστικοπάθεια των Γερμανών που οδηγεί στο φαινόμενο να βρίσκουν το γείτονα νεκρό σε κατάσταση προχωρημένης σήψης.

Όλοι οι άνθρωποι κουβαλούμε το σταυρό μας. Ο χαμογελαστός γείτονας με τις σέλφι από τη Μύκονο δεν είναι όπως τα παρουσιάζει το ίνστα. Η ζωή δεν αποτελεί παράδεισο για κανένα. Ακόμα και για αυτούς που έχουν αμύθητα ποσά. Δείτε ιστορίες πλουσίων που πέθαναν όλα τους τα παιδιά από ατυχήματα ή ναρκωτικά. Δεν ήταν σίγουρα ευτυχισμένοι.

Στην Αμερική τα πράγματα είναι αλλιώς. Οι άνθρωποι εκφράζονται πιο ανοιχτά στα μέσα και μάλιστα τυγχάνουν στήριξης.

Φυσικά και δέχονται και το λεγόμενο shitstorm από τρολς αλλά απλά τα αγνοούν. Ίσα-ίσα υπάρχουν ατελείωτες σειρές βίντεο με τον τίτλο hate-comments στα οποία ουσιαστικά γελοιοποιούν τους ηλίθιους. Απόδειξη της στήριξης σε άπειρα πράγματα το Patreon το οποίο κάνει θραύση στην Αμερική.

Τα δυο παρακάτω βίντεο είναι από πολύ δημοφιλείς youtubers. Μιλούν ανοιχτά στην κάμερα. Ελλάδα και Γερμανία κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο.

Το έχω κάνει εγώ αλλά όχι με βίντεο. Απλά κείμενο. Αυτό που εισέπραξα ήταν η χλεύη και τα πλέον αρρωστημένα σύνδρομα κομπλεξισμού. Έτσι το γύρισα στο ανώνυμο.

Elvis

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!