Επιστροφή μετά από ολιγοήμερες διακοπές με εκλεκτούς φίλους. Θα παρατηρήσατε ότι δεν ευχήθηκα χαρούμενα Χριστούγεννα. Ίσως να οφείλεται και κατά ένα μέρος ότι δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα να ευχηθώ, απλά δεν μου έβγαινε. Γνωρίζω πολύ καλά την κατάσταση στη χώρα και όχι μόνο. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού πέρασε Χριστούγεννα με δάκρυα στα μάτια. Όλοι οι συγγενείς των 600.000 μεταναστών «γιόρτασαν» αυτή τη φορά χωρίς τα παιδιά τους, εγγόνια, φίλους, συγγενείς. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν είχε τα χρήματα να πάρει ένα μικρό δωράκι ή ακόμα χειρότερα να ετοιμάσει ένα Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Το θεωρώ ειρωνεία να ευχηθώ καλά και ευτυχισμένα Χριστούγεννα. Για το λόγο αυτό δεν το έκανα.

Το 2016 ήταν ίσως η πιο δημιουργική χρονιά της ζωής μου. Θα ήταν αδικία να γράψω ότι ήταν κακή χρονιά για μένα. Θα πέσει κεραυνός να με κάψει. Γνωρίζω όμως ότι για πολλούς συμπολίτες μου η χρονιά ήταν απλά μια κόλαση. Μην σας φαίνεται περίεργο ότι και εδώ στη Γερμανία επίσημα 16εκ κόσμου έχουν τα μαύρα τους τα χάλια οικονομικά.

Θα μπορούσε άραγε το 2017 να σηματοδοτήσει κάτι θετικό για την Ελλάδα. Παρά την προσπάθειά μου, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι το οποίο θα έκανε τη ζωή στην Ελλάδα ευκολότερη την επόμενη χρονιά. Θεωρώ λοιπόν ότι και εδώ το χαρούμενο και ευτυχισμένο 2017 αποτελεί ειρωνεία.

Μπορώ όμως να ευχηθώ κάτι το οποίο άλλαξε τη δική μου ζωή.

Εύχομαι το 2017 να ανακαλύψετε εκείνη την μικρή (σχεδόν σβησμένη) φλόγα μέσα σας και να τολμήσετε να την κάνετε πυρκαγιά. Προχωρήστε μπροστά, δαγκώστε διαβατήριο και αγωνιστείτε για μια καλύτερη ζωή.

Υπάρχει καλύτερη ζωή και σας εύχομαι να προσπαθήσετε να τη βρείτε.

Δεν είναι εύκολο αλλά ακόμα και η προσπάθεια αποτελεί μια τεράστια νίκη.