Αγαπώ όπλα. Κατάλοιπο ίσως του στρατού.

Καταρχάς να διευκρινίσω ότι είμαι κατά της βίας από όπου και αν προέρχεται.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι όλοι κατά της βίας από όπου και αν προέρχεται. Στην Αθήνα κινήθηκα σε περίεργες περιοχές περίεργες ώρες.

Στον στρατό είχα πάρει το πρώτο μου μαχαίρι. Ήταν Ισπανικό μαχαίρι της Muela. H Muela φτιάχνει καταπληκτικά μαχαίρια μάχης. Μπορείς να ξυριστείς με αυτά και είναι αρκετά βαριά. Λειτουργούν εξαιρετικά καλά ακόμα και αν τα πετάξεις. Το μαχαίρι αυτό δυστυχώς είναι στο σπίτι μου στην Ελλάδα. Αν το έφερνα με το αεροπλάνο ακόμα φυλακή θα ήμουν. Ένα έργο τέχνης. Πολύ θα ήθελα να το έχω εδώ για να κόβω τη σαλάτα μου.

Στην Αθήνα οπλοφορούσα. Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής μου εκπομπής δεχόμουν απειλές κατά της ζωής μου όλη μέρα.

Η αλήθεια είναι ότι το όπλο μου χρειάστηκε μόνο μια φορά.

Γυρνώντας αργά το βράδυ από τα ΚΤΕΛ στου Κηφισού έσερνα κουρασμένος τη βαλίτσα μου. Είχα βαρεθεί τη διαδρομή. Μισώ τα ΚΤΕΛ.

Με πλησιάζει ένας Πακιστανός και μου λέει “εγκώ σε κλέψει”.

Τράβα ρε μαλάκα και εξαφανίσου του λέω.

“Εγκώ σε κλέψει”.

Φύγε γαμώ το σπίτι σου από μπροστά μου και του τραβάω το όπλο στο δόξα-πατρί.

Κάπου εκεί πρέπει να συντελέστηκε το παγκόσμιο ρεκόρ στο κατοστάρι. Δεν έχω ξαναδεί Πακιστανό να σπάει το φράγμα του ήχου με τα πόδια.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!