Ένα πράγμα δούλευε σωστά και λεγόταν ύπνος.

Είμαι μια περίεργη μηχανή. Μπορώ να δουλεύω για πολλές ώρες για πολλές μέρες συνεχόμενα.

Διακοπές κυριολεκτικά έχω ξεχάσει πότε έκανα τελευταία φορά. Αρκεί να λειτουργούν δυο πράγματα.

Το ένα είναι τροφή. Όχι μεγάλη ποσότητα αλλά ανά τακτά διαστήματα.

Το δεύτερο ο ύπνος. Τουλάχιστον 6-7 ώρες. Μετά από καλό ύπνο είμαι πανέτοιμος για 14-16 ώρες στο πόδι. Όσο απαιτητικές και αν είναι αυτές.

Από μωρό αυτό λειτουργούσε πολύ καλά. Μόλις πλησίαζε η ώρα να κοιμηθώ εξαφανιζόμουν στο κρεβατάκι μου. Με έψαχναν οι γονείς μου. Απλά έπεφτα μόνος για ύπνο.

Τελευταία αυτό δεν λειτουργεί. Τα τελευταία 7 χρόνια ήταν εξαντλητικά. Δεν στάθηκα ούτε για μια στιγμή. Ακόμα και αυτό το Σαββατοκύριακο που πετάγεσαι για μπάνιο. Ούτε αυτό το έκανα.

Φυσικά και αυτό θα είχε επιπτώσεις. Και έχει. Δεν βοηθά τίποτα πια. Όχι μόνο δεν έχω πάει διακοπές αλλά ούτε να λείψω 2-3 μέρες από το γραφείο.

Τώρα πια δεν κοιμάμαι. Παρότι φροντίζω να ξαπλώνω φυσιολογική ώρα πριν τις 4 δεν γίνεται τίποτα. Περί τις 7 ξυπνάω γιατί πάει η κόρη μου σχολείο. Τρεις ώρες λοιπόν και μετά περισσότερες από 10 ώρες αντιμέτωπος με αυτό το πράγμα που λέγεται σύγχρονη Γερμανία της Ανγκέλας.

Το τελευταίο διάστημα σκέφτομαι πως θα βγάλω την εταιρεία μου από τη Γερμανία. Ο λόγος δεν είναι μόνο ότι δεν την παλεύουν και μισούν τους Έλληνες. Ο κύριος λόγος είναι τα λεγόμενα του λογιστή μου.

Ας πούμε ότι έχουμε 100€ καθαρά κέρδη στην εταιρεία μετά από πολύ κόπο. Με του που εισέρχονται τα χρήματα στην εταιρεία (GmbH) περίπου το 50% τα βουτάει το κράτος. Τα χρήματα ακόμα δεν βρίσκονται στις τσέπες των μετόχων. Με την μετακίνηση των χρημάτων από τον κουρβανά της εταιρείας στις τσέπες των μετόχων η Γερμανία φορολογεί τα υπόλοιπα χρήματα ξανά με 20%.

Δεν βγάζω τα μάτια μου στους υπολογιστές για να έχω ένα νταβατζή που μου κλέβει χωρίς λόγο και αιτία περίπου το 70% των χρημάτων μου χωρίς να μου προσφέρει την παραμικρή βοήθεια (το αντίθετο μάλιστα).

Συγνώμη Γερμανία έχασες. Έχω ένα φίλο στην Αμερική (μεγάλο μούτρο) και θα μιλήσω μαζί του πως την επόμενη πενταετία θα μετακινήσω την εταιρεία μου Αμερική. Το πιθανότερο θα φύγω και εγώ από τη χώρα τουλάχιστον αν συνεχίσει να εξελίσσεται όπως σήμερα.

Λυπάμαι Γερμανία, έχεις βαρέσει διάλυση και σε γνωρίζω από τη μέρα που γεννήθηκα. Δεν ξέρω πια αν αυτό το σημερινό έκτρωμα μπορεί να αποκαλείται Γερμανία.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας!