Είχα γράψει και παλαιότερα ότι δεν ανήκω, ούτε θα ανήκω στην κατηγορία Ελλήνων που ρίχνουν πίσω τους μαύρη πέτρα. Συγνώμη αλλά δεν τους θεωρώ Έλληνες.

Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να σταθεροποιήσω τη ζωή μου στη Γερμανία και να βρεθώ σε μια πόλη που έχει τη δύναμη και την προοπτική να αναπτύξω την επιχειρηματική μου δράση όπως ακριβώς τη θέλω.

Εκτός από επιχειρήσεις καθημερινά στήνω και επαφές με Έλληνες και όχι μόνο από όλο τον κόσμο.

Η Ελλάδα τα επόμενα 5 χρόνια θα πεινάσει. Θα πεινάσει άσχημα. Μακάρι να τα έγραφα εγώ γιατί δεν θα είχαν καμία αξία. Διεθνείς διασυνδέσεις από ανθρώπους βαθιά στα πράγματα για πρώτη φορά μου λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα. Αυτή η ομοφωνία με σκοτώνει.

Οι Έλληνες θα πάνε άπατοι. Η χώρα αφανίζεται από το χάρτη και ουδείς ασχολείται. Πέρα βρέχει. Αυτό ιστορικά ποτέ δεν μένει ατιμώρητο. Δυστυχώς θα την πληρώσουν για μια ακόμα φορά οι φτωχοί και ανήμποροι και όπως πάντα τα παιδιά στα οποία έχω μια υπερβολική αδυναμία. Είμαι πατέρας ενός κοριτσιού 6 χρονών και γνωρίζω πάρα πολύ καλά τις ανάγκες του παιδιού. Γνωρίζω πόσο εύθραυστα είναι. Δεν κατανοούν γιατί δεν έχει φαΐ σήμερα. Δεν κατανοούν καν τι σημαίνουν οι έννοιες πρωθυπουργός, κυβέρνηση, συμφέροντα. Δεν χρειάζεται να το καταλάβουν. Αρκεί να φροντίσουμε εμείς οι ενήλικες να τους δώσουμε τόνους αγάπης και τα στοιχειώδη υλικά αγαθά.

Προχώρησα λοιπόν στο πρώτο βήμα. Κατοχύρωσα τα papatolisfoundation.orgpapatolisfoundation.com. Θα χρησιμοποιήσω τις κινηματικές μου γνώσεις και όλα τα τεχνολογικά εργαλεία που έχω στη φαρέτρα μου για να μαζέψω μια ικανή κοινότητα Ελλήνων (και όχι μόνο) του κόσμου για να βοηθήσουμε τους Έλληνες στην ανθρωπιστική καταστροφή που έρχεται. Χρειάζεται ένα νομικό πρόσωπο. Απρόσωπα κινήματα ή καιροσκοπικά πολιτικά κόμματα δεν μπορούν να βοηθήσουν. Για να ζητήσεις βοήθεια και στήριξη από σοβαρούς ανθρώπους απαιτείται να έχεις και εσύ ένα σοβαρό νομικά κατοχυρωμένο πρόσωπο με σαφές οργανόγραμμα και δομή. Διαφάνεια είναι μια λέξη την οποία χρησιμοποιώ καθημερινά και στην επιχειρηματική μου δράση.

Μετά από πολύ σκέψη κατέληξα ότι πρέπει να προχωρήσω στην ίδρυση ενός παγκόσμιου μη κερδοσκοπικού ιδρύματος. Την έδρα δεν την αποφάσισα ακόμα. Γερμανία ή Αμερική το βλέπω.

Αφού έκανα ότι μπορούσα με τις ελάχιστες (τότε) δυνάμεις μου θα ασχοληθώ από δω και πέρα παράλληλα με την επιχειρηματική μου καριέρα να απαλύνω τον πόνο παιδιών και όχι μόνο στην Ελλάδα. Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο σε αποστολή κιβωτίων με τροφή ή συσσίτια. Δεν αρκούν δυστυχώς ούτε λύνουν το πρόβλημα. Αυτό είναι το ελάχιστο που μπορώ να προσφέρω.

Δεν γνωρίζω αν θα καταφέρω να μαζέψω τους ανθρώπους με τη δύναμη και την επιρροή που επιθυμώ. Δεν θα είναι όμως η πρώτη φορά που θα προσπαθήσω το αδύνατο.

Θεωρώ ότι θα με βοηθήσει και το γεγονός ότι στα επόμενα χρόνια θα έχω στα χέρια μου μια από τις δυνατότερες εταιρείες λογισμικού της Γερμανίας. Η εταιρεία και μια απίστευτη ομάδα μετόχων και συνεργατών ήδη υπάρχουν. Πιστεύω πολύ στη χρήση της τεχνολογίας ιδίως για την διάδοση και υλοποίηση μιας ιδέας.

Έστω και αν καταφέρω να κάνω ένα και μόνο παιδάκι στην Ελλάδα της καταστροφής να χαμογελάσει αξίζει ολόκληρη η προσπάθεια.